Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία, στην οποία ο Δημήτρης Χορν ποζάρει με τον κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερο αδελφό του, στα μέσα της δεκαετίας του 1920.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, ο Δημήτρης Χορν ποζάρει μαζί με τον κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερο αδελφό του, Γιάννη, σε μια φωτογραφία που θυμίζει καρτ ποστάλ. Το βλέμμα των δύο παιδιών και η ατμόσφαιρα του κάδρου, αποτυπώνουν την εικόνα μιας ολόκληρης εποχής, κρατώντας ζωντανή μια τρυφερή οικογενειακή στιγμή.
Ο Γιάννης Χορν γεννήθηκε στο Παρίσι στις 7 Μαρτίου 1911, την περίοδο που ο πατέρας τους, ο θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν, υπηρετούσε ως αξιωματικός του Ναυτικού στην ελληνική ναυτική αποστολή. Ο θεατρολόγος Βάλτερ Πούχνερ έχει χαρακτηρίσει τον Παντελή Χορν «πρωτεργάτη του νεοελληνικού θεάτρου του 20ού αιώνα». Μαζί με τον Γρηγόρη Ξενόπουλο και τον Σπύρο Μελά, συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του πρώτου μισού του αιώνα. Από την πατρική πλευρά, τα δύο αδέλφια συνδέονταν με την παλιά οικογένεια Κουντουριώτη. Ήταν δισέγγονοι του βουλευτή Παντελή Κουντουριώτη και τρισέγγονοι του Λάζαρου Κουντουριώτη.
Ο Γιάννης ακολούθησε τη δημοσιογραφία και εργάστηκε σε αθηναϊκές εφημερίδες, ανάμεσά τους η «Εσπερινή», η «Βραδυνή» και η «Αθηναϊκή». Το 1952 ίδρυσε την αγγλόφωνη «Athens News», ενώ στα χρόνια της δικτατορίας συνελήφθη και φυλακίστηκε εξαιτίας των δημοσιευμάτων της εφημερίδας. Το 1994 προχώρησε σε δωρεά στη μνήμη της μεγάλης ηθοποιού Κυβέλης, συμβάλλοντας στη δημιουργία οργανισμού που χορηγεί υποτροφίες. Με δική του πρωτοβουλία θεσπίστηκε επίσης το βραβείο Δημήτρη Χορν, ενώ μαζί με τον αδελφό του χρηματοδότησαν την τοποθέτηση αγάλματος της Κυβέλης στο Πάρκο Ελλήνων Λογοτεχνών. Υπήρξε ακόμη παραγωγός της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη «Ελευθέριος Βενιζέλος 1910-1927». Παντρεύτηκε τη Στεφανί Χορν, δεν απέκτησε παιδιά και πέθανε στην Αθήνα το 1999.
Ο Δημήτρης Χορν χάραξε τη δική του πορεία στην υποκριτική, ο Γιάννης στη δημοσιογραφία και στον πολιτισμό. Δύο αδέλφια, δύο διαφορετικές τέχνες, ένας όμως κοινός τόπος: η βαθιά αφοσίωση στη δημιουργία και στην ελληνική πνευματική ζωή. Κι αυτή η παλιά φωτογραφία, πέρα από ένα οικογενειακό ενθύμιο, διασώζει μια στιγμή της παιδικής τους ηλικίας και μας θυμίζει πως πίσω από κάθε σπουδαία διαδρομή υπάρχει κάποτε ένα πρώτο, ανεπιτήδευτο βλέμμα προς τον κόσμο”.
