Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από το 1937, όπου ο 23χρονος τότε Δημήτρης Χορν ποζάρει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
‘«Ηθοποιός από κούνια», με πατέρα τον θεατρικό συγγραφέα Παντελή Χορν και νονά τη μεγάλη πρωταγωνίστρια Κυβέλη, ο Δημήτρης Χορν γνώρισε τη μαγεία της σκηνής πριν ακόμη μάθει να διαβάζει. Βρέφος ακόμη, βρίσκεται στην αγκαλιά της νονάς του στο έργο του πατέρα του «Γειτόνισσες». Σε ηλικία τεσσάρων ετών είναι και πάλι δίπλα της ως ένα από τα παιδιά στη «Νόρα» του Ίψεν.
Το 1933, σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών και ενώ φοιτά στην τελευταία τάξη του Δημοτικού, συμμετέχει στη σχολική παράσταση της «Βιολάντως», υποδυόμενος τον γελωτοποιό «Μπουμπουρίκο» και εισπράττει το πρώτο θερμό χειροκρότημα της ζωής του από τους παρευρισκόμενους. Δύο χρόνια αργότερα εμφανίζεται στο πλάι της Μαρίκα Κοτοπούλη στο «Μαμά Κολιμπρί» του Μπατάιγ, έχοντας ήδη μεγαλώσει ανάμεσα στα δύο μεγάλα θεατρικά «βασίλεια» της εποχής. Ο ίδιος θυμόταν πως οι γονείς του τον χρησιμοποιούσαν σαν μια μικρή λευκή σημαία ανάμεσα στα αντίπαλα στρατόπεδα της Κυβέλης και της Κοτοπούλη.
Έτσι, από παιδί παρακολουθεί αμέτρητες παραστάσεις, περισσότερες ίσως από κάθε συνομήλικό του, απορροφώντας τη μαγεία του θεάτρου σαν φυσική αναπνοή. Τα παιδικά του χρόνια όμως, μόνο ανέφελα δεν ήταν. Μεγάλωσε μέσα σε στερήσεις και αργότερα θυμόταν πως όταν τρυπούσαν τα παπούτσια του, έβαζε χαρτόνια από πακέτα τσιγάρων για να κλείσει τις τρύπες. Αυτή η φτώχεια τον δίδαξε αξιοπρέπεια, μέτρο και εσωτερική δύναμη.
Το 1937 εισάγεται στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (φωτογραφία) και σε ηλικία μόλις είκοσι τριών ετών έχει ήδη συγκροτήσει τον δικό του θίασο. Για τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες εμφανίστηκε σε πολλά από τα σημαντικότερα έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου, χαρίζοντας ερμηνείες που έμειναν μυθικές και πολλές φορές έμοιαζαν να ξεπερνούν τα όρια του πραγματικού. Χωρίς ποτέ να αγγίξει την αρχαία τραγωδία, καθώς όπως έλεγε με χιούμορ, «δεν είχε αρκετό θράσος για να συνομιλεί με τον Αισχύλο».
Αριστοκράτης στο ήθος, bon vivant στην ψυχή, κοσμοπολίτης, μεγαλοαστός, γενναιόδωρος και βαθιά δοτικός, έζησε μια ζωή σχεδόν μυθιστορηματική και κατέκτησε μια θέση που κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ. Ο Δημήτρης Χορν υπήρξε δικαίως, ο πρώτος των πρώτων”.
