Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία της Έλλης Λαμπέτη από μια παράσταση έξι μονόπρακτων που ανέβασε η σπουδαία ηθοποιός στο θέατρο “Κάππα” το 1978.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του
“Τον Απρίλιο του 1978 στο θέατρο «Κάππα», η Έλλη Λαμπέτη ανέβασε μια παράσταση έξι μονόπρακτων, έξι διαφορετικές συναντήσεις με την ανθρώπινη ψυχή και έξι ευκαιρίες να φανερωθεί το ξεχωριστό εύρος της τέχνης της. Ανάμεσά τους, η «Ανθρώπινη φωνή» του Ζαν Κοκτώ στάθηκε μία από τις πιο συγκινητικές και εμβληματικές θεατρικές της στιγμές.
Στο έργο (φωτογραφία), μια γυναίκα μένει μόνη με το τηλέφωνο, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή την επικοινωνία με τον αγαπημένο που την εγκαταλείπει. Μια φωνή που φτάνει από την άλλη άκρη της γραμμής, μια σιωπή ανάμεσα στις λέξεις, μια ανάσα που προδίδει τον φόβο της απώλειας. Με ελάχιστα μέσα, ο Κοκτώ μετατρέπει μια τηλεφωνική συνομιλία σε βαθιά εξομολόγηση για τον έρωτα, την εγκατάλειψη και την ανάγκη του ανθρώπου να ακουστεί.
Η Έλλη προσέγγισε τον μονόλογο με ιδιαίτερη τραγικότητα, δίνοντας στις λέξεις σπαρακτικούς τόνους. Κάθε παύση, κάθε βλέμμα, κάθε μικρή μεταβολή στη φωνή της, αποκαλύπτει μια ακόμη πτυχή της γυναίκας που παλεύει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της, ενώ νιώθει τον κόσμο της να γλιστρά. Η σκηνή γινόταν ένας ολόκληρος κόσμος, γεμάτος τρυφερότητα, αγωνία και ανείπωτη μοναξιά. Η παράσταση άνοιγε με την «Εβραία» του Μπρεχτ και συνεχίζονταν με «Η πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ και την «Όλγα, μια ψυχούλα» του Γκαμπριέλ Αρού. Στο δεύτερο μέρος αφιερωμένο στον Κοκτώ, δίπλα στην «Ανθρώπινη φωνή», παρουσιάζονταν η «Ψεύτρα» και «Την έχασα», γραμμένα για το ραδιόφωνο και παιγμένα τότε για πρώτη φορά από τον Ζαν Μαραί.
Ένα απαιτητικό εγχείρημα, που έφερε τη Λαμπέτη σε διαφορετικούς δραματικούς κόσμους και της επέτρεψε να κινηθεί από την ένταση στο χιούμορ και από τη σιωπή στη βαθιά συγκίνηση. Στην «Ανθρώπινη φωνή», η μοναξιά αποκτούσε πρόσωπο και η αγάπη ακουγόταν στην πιο εύθραυστη εκδοχή της. Κι η φωνή της Έλλης έμενε να αιωρείται, σαν μια ανθρώπινη καρδιά που ζητά, έστω για λίγο, να βρει ανταπόκριση”.
