Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία στην οποία ο Νίκος Κούρκουλος ποζάρει με τον αδερφό του, Ιάκωβο, στα μέσα της δεκαετίας του ’60.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
Ο Νίκος Κούρκουλος με τον αδερφό του Ιάκωβο στα μέσα της δεκαετίας του ’60, σε μια εικόνα που αποτυπώνει δύο άντρες με έντονη παρουσία και εκείνη τη γοητεία που χαρακτήριζε μια ολόκληρη εποχή. Ο Ιάκωβος υπήρξε ο τρίτος από τα τέσσερα αδέλφια της οικογένειας, ενώ ο Νίκος ήταν ο δεύτερος, ανάμεσα στον πρωτότοκο Σπύρο και τον μικρότερο Στέφανο, σε μια σειρά που η ζωή έμελλε να δοκιμάσει σκληρά.
Η οικογένεια μεγάλωσε στου Ζωγράφου, με τον πατέρα Αλκίνοο, κουρέα με καταγωγή από την Κέρκυρα και τη μητέρα Αυξεντία να αποτελεί το στήριγμα και τον άξονα του σπιτιού, φροντίζοντας με δύναμη και αφοσίωση τα παιδιά της. Οι δυσκολίες δεν άργησαν να φανούν.
Οι τραγωδίες που σημάδεψαν τη ζωή του
Το 1952, ο πρωτότοκος Σπύρος, τρίτος πλοίαρχος σε γκαζάδικο πλοίο, χάθηκε σε ναυάγιο ανοιχτά της Βενεζουέλας, όταν ένας σφοδρός τυφώνας έκοψε το πλοίο στα δύο. Παρά τις πρώτες μαρτυρίες που έδιναν ελπίδα, η σωστική λέμβος παρασύρθηκε και μόνο το άψυχο σώμα του καπετάνιου βρέθηκε στις ακτές, αφήνοντας τους υπόλοιπους αγνοούμενους. Ο Ιάκωβος ακολούθησε μια δική του πορεία, ταξιδεύοντας στην Ιταλία για σπουδές, χωρίς να ολοκληρώσει τα σχέδιά του. Επιστρέφοντας, εργάστηκε στην οικοδομή μαζί με τον μικρότερο αδελφό τους, τον Στέφανο, που ήταν πολιτικός μηχανικός. Σε μια από τις πολυκατοικίες που έχτιζαν, ενώ μετρούσε τούβλα στην ταράτσα, ένα μοιραίο βήμα τον οδήγησε στο κενό, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί.
Ο Νίκος Κούρκουλος μεγάλωσε γνωρίζοντας από νωρίς την ανάγκη για δουλειά. Από μικρός εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα και παράλληλα φοιτούσε σε νυχτερινό σχολείο. Δούλεψε στου Ελευθερουδάκη, στη Βιοχρώμ, στο υφαντουργείο του Βελισσαρόπουλου, στον αργαλειό, φτιάχνοντας διπλόφαρδα σεντόνια. Με διαφορά δεκαεπτά χρόνων από τον Στέφανο, στάθηκε για εκείνον στήριγμα και καθοδηγητής, μεταδίδοντας αξίες ζωής.
Όσο κι αν γνώρισε τη δόξα και έφτασε στην κορυφή της καλλιτεχνικής του διαδρομής, κράτησε ζωντανές τις μνήμες των πρώτων του χρόνων, παραμένοντας προσγειωμένος και αληθινός. Για τους δύο αδελφούς που χάθηκαν, προτίμησε τη σιωπή, κρατώντας έναν πόνο βουβό βαθιά μέσα του.
