Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία του Χρήστου Πολίτη, ο οποίος ποζάρει για το περιοδικό “Φαντάζιο” στις αρχές της δεκαετίας του ’70.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Ο Χρήστος Πολίτης με το φακό της Ευσταθίας Ναυπλιώτου σε αφιέρωμα για το περιοδικό Φαντάζιο αρχές της δεκαετίας του ’70, στα χρόνια των μεγάλων καλλιτεχνικών του επιτυχιών. Υπήρξε από εκείνους τους ηθοποιούς που πέρα από τη μακρόχρονη παρουσία τους στην τηλεόραση και τη μεγάλη λαϊκή απήχηση που γνώρισε, διέγραψε μια σημαντική πορεία στο θέατρο που δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό, υπηρετώντας την τέχνη του με αγάπη και αφοσίωση. Ένας ηθοποιός με επιβλητικό παράστημα, χαρακτηριστική φωνή και ιδιαίτερη εσωτερική δύναμη, που μπορούσε να μεταμορφώνεται από τον γοητευτικό ζεν πρεμιέ της μεγάλης οθόνης σε απαιτητικό ερμηνευτή του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.
Γεννημένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, κουβαλούσε μέσα του την περηφάνια και την ευαισθησία του τόπου του, ενώ η φοίτησή του στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, του πρόσφερε πολύτιμα εφόδια για μια διαδρομή γεμάτη καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Στη σκηνή συνάντησε σπουδαίες προσωπικότητες, αναμετρήθηκε με μεγάλους δραματικούς ρόλους και αναζήτησε την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και τις ανθρώπινες σιωπές.
Ιδιαίτερο κεφάλαιο της ζωής του αποτέλεσε το Απλό Θέατρο, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος από το 1974 έως το 1990. Ένα όραμα θεατρικής αποκέντρωσης, με περιοδείες σε ολόκληρη την Ελλάδα και από το 1982, με μόνιμη στέγη στην Καλλιθέα. Εκεί υπηρέτησε με πάθος ένα απαιτητικό δραματολόγιο, παρουσιάζοντας έργα του Άρθουρ Μίλερ, του Τενεσί Ουίλιαμς και άλλων σημαντικών δημιουργών, με την πεποίθηση πως το θέατρο μπορεί να αγγίζει βαθιά την ανθρώπινη ψυχή.
Ο κιν/φος του χάρισε λάμψη και δημοτικότητα, ενώ η τηλεόραση τον οδήγησε σε σχεδόν μυθική αναγνωρισιμότητα μέσα από τον Γιάγκο Δράκο της «Λάμψης», έναν χαρακτήρα που ταυτίστηκε με την παρουσία του στη συνείδηση εκατομμυρίων τηλεθεατών. Πίσω όμως από αυτή την επιτυχία υπήρχε ένας καλλιτέχνης με βαθύτερες ανησυχίες, που γνώριζε την αξία της μελέτης και της προσωπικής αξιοπρέπειας.
Η σταδιακή απομάκρυνσή του από τη δημοσιότητα έμοιαζε με επιστροφή στον εσωτερικό του κόσμο. Έφυγε στις 5 Ιανουαρίου 2026, αφήνοντας την ανάμνηση ενός ηθοποιού που πίσω από τη λαμπερή δημόσια εικόνα του έκρυβε μια βαθιά, ανήσυχη καλλιτεχνική ψυχή”.