Ένα σπάνιο πλάσμα. Μια χαρισματική γυναίκα. Μια αυστηρή πανοπλία κεντημένη με ευαισθησίες, μια παιχνιδιάρικη αυθάδεια δεμένη πάνω σε αυτοκριτική, αυτογνωσία και ειλικρίνεια. Η Ζέτα Μακρυπούλια είναι από εκείνες τις αξίες που συνεχώς αυξάνονται!
Από την Ξένια Ιωάννου
Τη θυμάμαι στην πρώτη μας συνάντηση, το μακρινό 2004, να ξεχειλίζει από χαρά που θα έκανε για πρώτη φορά θέατρο. Ένα δροσερό, όμορφο κορίτσι που γελούσαν τα μάτια της και οι πόροι της ανάβλυζαν ενθουσιασμό. Λίγα χρόνια αργότερα, στο σπίτι της, εκείνη με μια πετσέτα στο κεφάλι και μάσκα ελαιόλαδου στα μαλλιά, είχε ήδη διαγράψει μια πολύ επιτυχημένη πορεία και συνέχιζε την ανοδική κατεύθυνση. Θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφος, υποκλίθηκαν στο ταλέντο και την ομορφιά της.
Είχα πολλά χρόνια να τη δω. Δεκαπέντε σχεδόν. Και πια ετοιμάζεται για την πρώτη της εμφάνιση στην Επίδαυρο.
Πώς είσαι;
Ούτε και ξέρω πώς είμαι, Ξένια. Γιατί, ξέρεις, όταν συμβαίνουνε πράγματα πολλά σε αυτόν τον χώρο, συνήθως συμβαίνουν ταυτόχρονα και δεν σου δίνουνε χώρο και χρόνο να χαρείς, να το βιώσεις λίγο όλο αυτό. Είσαι σαν μηχανή. Συνεχώς, κάθε μέρα ξυπνάς κι έχεις ένα πρόγραμμα το οποίο είναι συγκεκριμένο και πρέπει να βγει η μέρα και να τα έχεις καταφέρει. Οπότε, υπάρχει μια κούραση, διότι είναι πάρα πολλοί οι μήνες τώρα που είναι σερί θέατρο, πρόβες, γυρίσματα, εκπομπές και ό,τι άλλο προκύπτει, αλλά εντάξει, όλα καλά.
Πάντως τα τελευταία χρόνια έχεις κάνει Εθνικό, Τζένη Τζένη στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά, ωραία πράγματα. Ούτε αυτά έχεις προλάβει να μεταβολίσεις;
Τελευταία, έχω κάποια χρόνια που έχω περιορίσει το θέατρο και το κάνω όπως μου αρέσει κι όποτε μου αρέσει πια, οπότε επιλέγω να κάνω πράγματα που μου αρέσουν και όντως τελευταία έχουν έρθει πολύ ωραίες δουλειές. Νομίζω οι τελευταίες μου δουλειές όλες είναι με τον Καραθάνο. Ναι, με τον Καραθάνο μου έχουν έρθει πολύ ωραία πράγματα για να είμαι ειλικρινής. Και το Εθνικό και η Επίδαυρος τώρα, χάρη στον Καραθάνο έγιναν. Τα απολαμβάνω, δεν μπορώ να σου πω ότι δεν τα απολαμβάνω.
Μέσα σου δεν λες ένα «τα κατάφερα!»
Όχι. Δεν το λέω έτσι.
Δεν το λέω με την έννοια της έπαρσης, το λέω με την έννοια της χαράς.
Κοίταξε τώρα, εγώ και η χαρά δεν έχουμε τη σχέση που είχαμε όταν με γνώρισες και ήταν η πρώτη μου επαφή με το θέατρο, που ήταν όνειρο και επιτέλους πραγματοποιήθηκε. Και ήταν και μια άλλη ηλικία.
Σωστά. Μπαίνει ο ρεαλισμός, η εμπειρία και ο κυνισμός στη μέση πια.
Ακριβώς. Μπαίνουν όλα αυτά στη μέση και λίγο σου κόβουν από τη χαρά, χωρίς να σημαίνει ότι δεν τα γεύομαι και δεν τα ζω. Δεν υπερενθουσιάζομαι και νομίζω ότι κάθε φορά γίνεται όλο και λιγότερο. Δηλαδή την πρώτη φορά η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, όχι τόσο για το Εθνικό σαν Εθνικό –χωρίς να θέλω να φανώ αχάριστη, εννοείται ότι το διασκέδασα– όσο με το γεγονός ότι επρόκειτο να συνεργαστώ με τον Νίκο Καραθάνο. Και με μία ομάδα που παρακολουθούσα χρόνια, που μου άρεσαν, που βλέποντάς τους έλεγα «Αχ, τι ωραία να ήμουνα κι εγώ σε μία παράστασή τους!». Όταν ήρθε λοιπόν η πρώτη πρόταση από τον Νίκο και χτύπησε το πρώτο τηλέφωνο, εκεί χάρηκα πάρα πολύ, γιατί πραγματοποιήθηκε ένα όνειρό μου, να δημιουργήσω αυτήν τη συνεργασία. Πιο πολύ τα όνειρά μου έχουν να κάνουν με ανθρώπους που θαυμάζω παρά με κτήρια.
/ Πουκάμισο και φούστα Maison Zoulias. Πέδιλα Giuseppe Zanotti, Kalogirou.
Πώς είναι να δουλεύεις με τον Καραθάνο;
Ο Νίκος έχει έναν τρόπο ο οποίος μπορεί εκ πρώτης να σου φανεί χαοτικός, όταν όμως τα καταφέρεις και μπεις μέσα σε αυτό και καταλάβεις λίγο… Γιατί αργείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που θέλει πραγματικά από εσένα. Όταν όμως το καταλάβεις – που αυτό μπορεί να είναι και μια εβδομάδα πριν την πρεμιέρα, δεν υπάρχει πρόβλημα για τον Νίκο, κανένα (γέλια), αρκεί να το καταλάβεις. Τότε αισθάνεσαι να συμβαίνει κάτι μαγικό και αρμονικό. Μέχρι όμως να φτάσεις εκεί… Είναι ένα περίπλοκο μυαλό ο Νίκος, το οποίο μπορεί να είναι και σκληρό και ρομαντικό και συγκινητικό και παιδικό, τα πάντα. Είναι ένας συνδυασμός υπέροχος. Συμβαίνουν πάρα πολλά μέσα στο κεφάλι του, είναι ένα ολόκληρο σύμπαν ο Νίκος, το οποίο δεν μπορείς να το παρακολουθήσεις ακριβώς, πάντα. Δεν πειράζει.
Έτσι είναι οι καλλιτέχνες.
Είναι αυτό που λες. Αντιλαμβάνεσαι, όταν πια φτάνεις – μέσα από πολλά στάδια κατά τη διάρκεια της πρόβας, όταν φτάνεις πια να ανεβάσεις την παράσταση, εκεί αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο του κι εκεί λες αυτό, ότι ρε παιδί μου, ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης. Τι προσπαθείς να αναλύσεις και να καταλάβεις; Συμβάδισε μαζί του, δες πού θα σε πάει και ακολούθα το απλώς. Μην προσπαθείς να το εξηγήσεις. Και το βλέπω και στις παραστάσεις του. Ο Νίκος δεν πρόκειται να κάτσει και να σου πει ένα κι ένα κάνουν δύο, να στα κάνει λιανά για να τα καταλάβεις. Ο Νίκος δημιουργεί υπέροχες εικόνες, θέλει να ξυπνήσει συναισθήματα, θέλει να φύγεις από μία παράσταση και για όλες αυτές τις εικόνες να έχεις μια δική σου εξήγηση που μπορεί να μην είναι ίδια με του διπλανού, αλλά it’s ok, δεν πειράζει. Είναι αυτό που ένιωσες εσύ, είναι αυτό που έβγαλε σε εσένα.
Αυτό που στην ουσία πρεσβεύει η τέχνη στον πυρήνα της.
Ακριβώς. Ο Νίκος το καταφέρνει αυτό.
Επίδαυρο φέτος.
Ναι. Το σύμπαν του Καραθάνου παντρεύεται με ένα άλλο ολόκληρο σύμπαν, που είναι ο Φοίβος ο Δεληβοριάς, ο οποίος υπογράφει το κείμενο και τα τραγούδια στην παράσταση αυτή και αυτή η συνύπαρξη έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι και ο Άγγελος ο Τριανταφύλλου που ουσιαστικά έχει γράψει τη μουσική, αλλά βάζει το χεράκι του και στη σκηνοθεσία.
Το έργο λέγεται Ειρήνη: Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη.
Θεωρώ ότι είναι ένας έξυπνος τίτλος, γιατί ναι μεν ακολουθούμε την ιστορία, αλλά έχει και κάποια έξτρα πράγματα που είναι ιδέες του Νίκου και του Φοίβου. Εγώ κάνω την Ειρήνη, ένα πρόσωπο το οποίο θα έλεγα ότι και από τον Καραθάνο και από τον Αριστοφάνη χρησιμοποιείται σαν σύμβολο, σαν ιδέα, σαν έννοια και όχι σαν η λύτρωση. Το στόρι είναι ότι ανεβαίνει ο Τρυγαίος, που εμείς την έχουμε κάνει Τρυγαία, απηυδυσμένη πια από τον πόλεμο Αθήνας-Σπάρτης, ανεβαίνει στον Όλυμπο να μιλήσει με τον Δία. Εκεί μαθαίνει ότι έχει φυλακιστεί η Ειρήνη από τον Πόλεμο και αποφασίζει να την ελευθερώσει και να φέρει την Ειρήνη στη Γη και να σταματήσει ο πόλεμος. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα και του Αριστοφάνη και της δικής μας παράστασης. Απλώς από τη στιγμή που ελευθερώνεται η Ειρήνη, δεν είναι ότι έρχεται με κάποιον τρόπο να πείσει τους ανθρώπους να υιοθετήσουν την Ειρήνη. Αυτή είναι απλώς η Ειρήνη, είναι το σύμβολο, είναι αυτή η ιδέα που την έχει δημιουργήσει λίγο πολύ ο κόσμος. Τώρα αν θα την ακολουθήσουν ή όχι είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Θεωρώ ότι το βαθύτερο νόημα που θέλει να βγάλει ο Νίκος μέσα από αυτήν την παράσταση, πέρα από το προφανές – αν οι άνθρωποι τελικά αντέχουν την ιδέα της Ειρήνης για πολύ, πέρα από αυτό, νομίζω, αν έχω καταλάβει καλά με τις τελευταίες πρόβες, ότι η ρίζα του νοήματος του έργου που θα δείτε είναι το όλον, είναι ότι όλοι είμαστε ένα πράγμα. Από εκεί και πέρα, έννοιες όπως ειρήνη, πόλεμος, χαρά, λύπη, τσακωμοί, θυμός, ευδαιμονία, όλα αυτά, είναι πράγματα αυτού του επιπέδου της Γης που τα έχει επινοήσει ο άνθρωπος. Για μένα νομίζω ότι έχει να κάνει με το να καταλάβουμε ή να θυμηθούμε –γιατί πιστεύω ότι αυτό δεν είναι καταγεγραμμένο στον εγκέφαλό μας, υπάρχει κάπου μέσα στο υποσυνείδητό μας– ότι όλοι είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό, είμαστε ένα πράγμα που έχει διασπαστεί για να έρθει εδώ στη Γη και να εμπειραθεί κάποια πράγματα, αλλά το ξεχνάμε. Και ξεχνώντας το τα αποτελέσματα είναι να τσακωνόμαστε, να σκοτωνόμαστε, να πολεμάμε… Αλλά το νόημα δεν νομίζω ότι είναι αυτό της ζωής. Και ίσως –πιστεύω– ότι εκεί στοχεύει ο Νίκος, στο βαθύτερο νόημα, σε αυτό που έχουμε ξεχάσει, στην ένωση την ουσιαστική από την οποία ήρθαμε.
Θα ήθελα σε αυτό το κείμενο να αποφύγω το προφανές: να εκθειάσω το αυτονόητο, το εμφανές – την ομορφιά της. Θα ήθελα όμως να σχολιάσω την παιδικότητα που αχνοφαίνεται συνωμοτικά στο βλέμμα και στο χαμόγελο, την εσάνς αυστηρότητας που δημιουργείται ως πανοπλία ασφαλείας, την αμεσότητα και την ειλικρίνεια με την οποία στέκεται απέναντί σου, αν αποφασίσει να σου αφιερώσει χρόνο. Έχει δηλώσει ότι δεν συμπαθεί τις συνεντεύξεις – δεν έχει ζήσει και λίγα. Όταν όμως το κάνει, στέκεται ανοιχτή, άμεση, ενδιαφέρουσα. Δεν κρύβεται, δεν υπεκφεύγει, σου επιτρέπει να δεις τον πυρήνα της.
Ξέρετε, κάποιοι άνθρωποι στη φυσιογνωμία τους αποτυπώνουν την ευαλωτότητά τους πίσω από την οποία κρύβουν τη σκληρότητα. Και κάποιοι άλλοι, μοιάζουν απόμακροι, σνομπ για να περιχαρακώσουν την ευαισθησία τους.
Τα τελευταία χρόνια σε απολαμβάνουμε και στο Ρουκ Ζουκ στον Ant1. Θα συνεχίσει και του χρόνου;
Αυτό είναι κάτι που δεν το γνωρίζω Ξένια. Δεν έχω κάποια απάντηση ακόμη επίσημη.
Ούτε για το Moments, επίσης στον Ant1; Μας έδωσες ραντεβού για του χρόνου…
Για το Moments, ναι, ξέρω. Κοίταξε, το Moments είναι μία εκπομπή που δεν ολοκλήρωσε τον κύκλο της φέτος, επειδή άργησε να ξεκινήσει, οπότε εκκρεμούν από αυτόν τον πρώτο κύκλο εφτά επεισόδια. Αυτά θα γυριστούν, όπως και να γίνει. Ήδη δηλαδή έχουμε ορίσει ημερομηνίες για τον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη που θα κάνουμε τα υπόλοιπα επεισόδια, για αυτό το ξέρω με σιγουριά. Από εκεί και πέρα όμως, όπως θα έχεις καταλάβει, τα πράγματα στην τηλεόραση αλλάζουν και δεν συμβαίνει μόνο σε μένα από ό,τι έχω δει. Υπάρχει μια μεγάλη καθυστέρηση από όλα τα κανάλια, όσον αφορά στον προγραμματισμό τους και τις αποφάσεις τους για του χρόνου. Δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι είναι αυτό που τους καθυστερεί, εκείνοι ξέρουν. Πλέον, επειδή έχω περάσει –και για αυτό– από πολλά στάδια, πλέον είμαι ήρεμη, γιατί βλέπω ότι είναι μία γενική κατάσταση και δεν αφορά εμένα μόνο.
Μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο, προσωπική ζωή υπάρχει; Προλαβαίνεις να κάνεις πράγματα για σένα;
Λίγα. Κοίταξε τώρα, προσωπικά έχω αλλάξει πάρα πολύ Ξένια από τότε που με θυμάσαι. Τότε εσύ θυμάσαι ένα κορίτσι ανέμελο, το οποίο κάθε βράδυ έβγαινε, διασκέδαζε… Τώρα όλα αυτά λιγάκι έχουνε πάει στην άκρη, κάπως δεν με απασχολεί και πολύ να βγαίνω. Εντάξει, τώρα στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που μιλάμε δεν υπάρχει και χρόνος, αλλά ακόμα κι αν υπήρχε δεν θα με έβλεπες έξω. Αυτό που απολαμβάνω πια πολύ στην προσωπική μου ζωή είναι τα ταξίδια. Εκεί μπορώ να ελευθερωθώ και να νιώσω όμορφα και ανέμελα και χαρούμενα και παιδικά και με πιάνει μια εξωστρέφεια. Όταν ταξιδεύω κι όταν έρχομαι κοντά στη φύση. Όταν μπαίνω μέσα στη θάλασσα, αμέσως όλα εναρμονίζονται, όλα έρχονται στη θέση τους.
Στο σπίτι; Αν έχεις ελεύθερο χρόνο, αλλά δεν μπορείς να φύγεις, θα προτιμήσεις να μείνεις σπίτι;
Ναι, είμαι πια πολύ του σπιτιού. Θέλεις και λίγο μετά την καραντίνα, θέλεις και λίγο μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα – ψυχολογικά, προσωπικά κτλ., έχω γίνει πολύ σπιτόγατος. Για ένα μεγάλο διάστημα το απολάμβανα, άλλες φορές έρχομαι σε σύγκρουση με τον εαυτό μου, γιατί θεωρώ ότι έχω κλειστεί πολύ, αλλά δεν έχω την όρεξη που είχα παλιά για να βγω.
Είσαι σε πιο εσωστρεφή φάση.
Κοίταξε, μέσα από πολλά που έχω κάνει για να καταλάβω εμένα, κατάλαβα κάτι που δεν ήταν συνειδητό. Ότι το να μένω μόνη μου δεν ήταν και το καλύτερό μου, δεν το καταλάβαινα όμως τότε, γιατί πραγματικά περνούσα ωραία, πραγματικά ήθελα να είμαι με τους φίλους μου, τους ανθρώπους μου, τις σχέσεις μου κτλ., οπότε δεν καταλάβαινα ότι αυτό από πίσω έκρυβε και κάτι άλλο πέρα από όλη αυτήν τη χαρά που βίωνα. Αργότερα λίγο άρχισα να το συνειδητοποιώ και τώρα μπορώ να σου πω ότι το αποζητώ κιόλας. Μου αρέσει να γυρίζω σπίτι, να κλείνω την πόρτα και να είμαι μόνη και να κάνω το πρόγραμμά μου χωρίς να δίνω λογαριασμό, να βλέπω ό,τι θέλω στην τηλεόραση, να χαζεύω, να διαβάζω, να χορεύω, να κάνω ό,τι μου κατέβει…
Στη μοναχικότητα δεν είναι που γνωρίζεις και τον εαυτό σου καλύτερα;
Είμαι σε αυτήν τη διαδικασία εδώ και πολλά χρόνια, γιατί όπως ξέρεις είμαι ένας άνθρωπος που έχω κάνει πολύ και ψυχανάλυση και πολλά άλλα ενεργειακά πράγματα. Βέβαια αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος. Μόλις μπεις δεν βγαίνεις. Και δεν τελειώνει και ποτέ.
Που κατέληξες; Σου αρέσεις; Θα έκανες παρέα μαζί σου;
Θα έκανα παρέα μαζί μου, ναι, μου αρέσω. Έχω βέβαια και σημεία που δεν μου αρέσουν. Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου, απλώς τώρα είμαι σε μια φάση που δεν με μαλώνω. Μου πήρε πολύ καιρό, γιατί ήμουνα πολύ αυστηρή και απαξιωτική με μένα.
Εγώ είμαι ακριβώς σε αυτό το σημείο, ένα βήμα πίσω, δεν το έχω καταφέρει ακόμα, το παλεύω.
Ίσως επειδή βαρέθηκα, για αυτό έγινε. Κουράστηκα να γκρινιάζω για μένα. Εντάξει, οι φίλοι μου πάντα ξέρουνε τι νιώθω, αλλά δεν μου αρέσει να κλαίγομαι. Και δεν μου αρέσει, επειδή μπορεί να περνάω, ας πούμε, μια φάση για δυο χρόνια… Πόσο πια να λες κάθε μέρα ότι περνάς αυτό. Κάποια στιγμή θα σε βαρεθούνε και οι δικοί σου, οπότε το κρατάω στον εαυτό μου μέχρι να λυθεί. Και κάποια στιγμή έρχεται και ο ίδιος σου ο εαυτός και μπουχτίζει και λες «Φτάνει όμως τώρα, κουράστηκα. Νιώθω έτσι, τι να κάνουμε; Είμαι πεσμένη, ρε παιδί μου. Δεν πειράζει. Θα αλλάξει. Κάποια στιγμή θα αλλάξει. Τι να κάνουμε τώρα;» Γιατί μέχρι πριν από λίγο καιρό, ήμουνα στο «Όχι, και χάνω τη ζωή, η ζωή περνάει κι εγώ έχω κλειστεί στον εαυτό μου και δεν μου αρέσει τίποτα και δεν με ικανοποιεί τίποτα και δεν κουνιέμαι και δεν κάνω…» Το πιο απλό, δεν πήγαινα ούτε γυμναστήριο, ας πούμε.
Σε αυτό το σημείο είμαι ακριβώς. Αυτοεπικριτική.
Και αυτοκαταστροφική.
Εμένα θα μου πεις…!
Θεωρώ ότι έβαλα τον εαυτό μου στην αδράνεια για πολλά χρόνια. Και ακόμα υπάρχει, το ξέρω, απλά δεν του δίνω τόσο σημασία πια. Δεν το κάνω πρωταγωνιστή. Δεν κάνω την αδράνεια πρωταγωνιστή της ζωής μου ακόμα κι αν είναι. Δεν το παίρνω τόσο στα σοβαρά πια.
/ Φόρεμα Autograph, Marks & Spencer. Τσόκερ Kalliope Jewelry.
Με βοηθάει αυτό που λες. Ίσως μου δίνεις το κλειδί, τη λύση.
Πολύ χαίρομαι. Κι επειδή πέρασα μια φάση, μέχρι πριν από λίγο καιρό, μέχρι και πριν από μια πενταετία θα πω έτσι χοντρικά, με την εικόνα, με το θέμα της εικόνας… Συγκρούστηκα πάρα πολύ με αυτό. Μόλις άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό που βγάζουμε προς τα έξω δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θέλουμε και είμαστε πραγματικά, εκεί ταρακουνήθηκε το σύμπαν μου όλο. Αυτό που βγάζεις εσύ στον κύκλο σου προς τα έξω σπάνια είναι το ίδιο με αυτό που συμβαίνει μέσα σου, συνήθως είναι το αντίθετο.
Ισχύει. Εγώ σοκαρίστηκα όταν το συνειδητοποίησα.
Κι εγώ. Και δεν είναι ότι το συνειδητοποιείς και τελειώνει. Μετά αρχίζει ένας άλλος κύκλος: του να καταλάβεις ποιος πραγματικά είσαι, τι πραγματικά θες, το παλιό έρχεται πάντα και κυριαρχεί γιατί είναι το γνώριμο, οπότε πάντα βρίσκει μία τρύπα να βγει ξανά και να φορέσεις το κοστούμι αυτό που ξέρεις και είναι γνώριμο. Δηλαδή αν βρεθείς σε ένα περιβάλλον που δεν ξέρεις κανέναν θα φορέσεις το κοστουμάκι αυτό και ούτε που θα το καταλάβεις.
Έχεις απόλυτο δίκιο. Τώρα; Η εικόνα που βλέπουν οι άλλοι είναι πιο κοντά με αυτή που νιώθεις εσύ;
Δεν ξέρω πια τι εικόνα βλέπουν οι άλλοι για να είμαι ειλικρινής.
Έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι εσύ…
…εμένα. Προσπαθώ να μην δίνω πολύ βαρύτητα, γιατί δεν κέρδισα και κάτι με το να με κατηγορώ για όλα. Προσπαθώ να εξηγήσω στον εαυτό μου, το πιο απλό, ότι ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί την κάθε χρονική στιγμή. Δεν είναι δηλαδή για να κατηγορείς τον εαυτό σου… Και συνήθως ό,τι μπορώ είναι κι αυτό που πρέπει. Δεν χρειάζεται να κατηγορείς τον εαυτό σου και να τον κοιτάς από ψηλά και να τον κατακρίνεις στο κάθε τι. Γιατί καμιά φορά οι συμπεριφορές μας, μας έχουνε σώσει από πολλά πράγματα, συμπεριφορές που εμείς αδικούμε και κατηγορούμε όταν κάνουμε την αυτοκριτική μας.
Ο έρωτας μέσα σου, έχει αλλάξει;
Πολύ. Πάρα πολύ.
Τι είναι τώρα; Τον βλέπεις κι αυτόν πιο προσγειωμένα πια;
Εντάξει, ναι, έχει απομυθοποιηθεί, είναι αλήθεια. Και να σου πω την αλήθεια, μου αρέσει κιόλας.
Έχει απομυθοποιηθεί ή μήπως έχει έρθει στη σωστή του διάσταση γιατί υπήρχε μια υπερβολή;
Είχα μια υπερβολή που την έχουμε όλοι, που ήταν και ηλικιακή πιθανότατα. Είναι ο έρωτας αυτό το πράγμα. Δηλαδή στον έρωτα δεν γίνεται να μην ξεφύγεις. Εγώ όμως το έχω ζήσει αυτό, ευτυχώς. Ευγνωμονώ πάρα πολύ τον Θεό γιατί κατάφερα να το ζήσω αυτό στο φουλ, όπως το ήθελα και στα κόκκινα. Και χάρηκα και ανυψώθηκα κι έπεσα και στα πατώματα και ταλαιπωρήθηκα και πληγώθηκα… Όλον τον κύκλο τον έχω κάνει. Και τώρα είμαι σε μία φάση που τον έχω απομυθοποιήσει γιατί θεωρώ ότι πια, και τώρα και σε αυτήν την ηλικία, το θεωρώ λίγο χαζό να ερωτεύομαι με τον ίδιο τρόπο, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν έχω εξελιχθεί καθόλου. Ξέρεις, λίγο πια ξεχωρίζεις πότε έρχεται ο έρωτας, πότε είναι απλώς ενθουσιασμός…
Τον θέλεις, τον αποζητάς ή μπορείς να ζήσεις και χωρίς;
Δεν τον αποζητώ, ούτε όμως και τον ακυρώνω. Έτσι κι αλλιώς τον έρωτα δεν μπορείς να τον προβλέψεις, ούτε και να τον περιορίσεις. Απλώς παλαιότερα τον είχα ταυτίσει μέσα μου με πράγματα που δεν είναι ακριβώς ο έρωτας, ίσως και για αυτό να είχα πληγωθεί – αν και ποιος δεν έχει πληγωθεί στον έρωτα, θα μου πεις…
Εντάξει, κάποιοι από εμάς πληγώνονται παραπανίσια. Και ίσως κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι φταίνε κάποιες πεποιθήσεις, ότι έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης.
Καλά, μερίδιο ευθύνης έχουμε για τα πάντα. Κι αν κάτι έχει αλλάξει σε μένα είναι αυτό, ότι πλέον δεν ρίχνω την ευθύνη στους άλλους για οτιδήποτε κι αν συμβεί, ακόμη κι αν την έχουν. Δεν με αφορά δηλαδή τόσο. Θα το κάνω ίσως ασυναίσθητα, αν θυμώσω, που εκεί κυριαρχεί αυτό το συναίσθημα του θυμού, το οποίο σε οδηγεί, αλλά μπορώ να το τιθασεύσω, μπορώ να το αλλάξω πολύ γρήγορα γιατί δεν είναι το σημαντικό αυτό. Το σημαντικό είναι να καταλάβεις, ακόμη κι όταν ειλικρινά σε έχει κάποιος αδικήσει και έχει άδικο, να δεις και το δικό σου μερίδιο ευθύνης, γιατί εσύ επέτρεψες σε αυτόν τον άνθρωπο να φερθεί έτσι, γιατί εσύ άνοιξες τα όριά σου τόσο πολύ ώστε να σου φερθούν έτσι. Είναι προτιμότερο να κάτσεις να δεις τι έχεις κάνει εσύ λάθος παρά να αρχίσεις να κατηγορείς τους άλλους. Αυτό με ξαλάφρωσε πάρα πολύ – όταν άρχισε να γίνεται συνειδητά, έτσι; Γιατί εγκυκλοπαιδικά αυτά είναι ωραία να τα διαβάζεις, αλλά δεν γίνονται πατώντας ένα κουμπί.
Ευχαριστούμε θερμά το ξενοδοχείο Amalia Hotel Athens (Λεωφ. Βασιλίσσης Αμαλίας 10, Αθήνα, τηλ.: 2103237300) για την ευγενική φιλοξενία.
Το θέμα αρχικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό InStyle Greece, τεύχος 143, Αύγουστος 2026.
