Σταματίνα Τσιμτσιλή στο InStyle Greece: «Είμαι ευγνώμων για αυτά που έχουν έρθει στη ζωή μου. Και έχουν έρθει πολύ περισσότερα από αυτά που ονειρευόμουν»

Δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του επιτυχημένου πρωινού Happy Day εδώ και 12 χρόνια. Ευτυχισμένα παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Η Σταματίνα Τσιμτσιλή αξίζει, αξίζει, αξίζει. Και έχει αποδείξει πως μπορεί, μπορεί, μπορεί…

Από την Ξένια Ιωάννου

Ελαφίσια μάτια, υπέροχα πόδια, καθησυχαστική ενέργεια. Φιλική προς το περιβάλλον, χαμογελαστή, αυθόρμητα επικοινωνιακή. Η Σταματίνα Τσιμτσιλή είναι μια ευχάριστη προσθήκη στον χώρο. Εκπέμπει μια εσωτερική ηρεμία που την κρατά σταθερή στο κέντρο της και αλληλεπιδρά ελεύθερα χωρίς προσποιήσεις και φοβικές ή ναρκισσιστικές αποστάσεις. Συνυπάρχει, μοιράζεται και σου κλείνει συνωμοτικά και παιχνιδιάρικα το μάτι.

Είναι μια εντυπωσιακή γυναίκα με κάτι κοριτσίστικο στην αύρα και τη φυσιογνωμία της. Και έχει μια σπιρτάδα στο βλέμμα που σε υποψιάζει για το κοφτερό μυαλό της. Οι αποχρώσεις της ξεκινούν από το ευδιάθετο ροζ, περνάνε από το παθιασμένο κόκκινο, το λαμπερό χρυσό, το υπεραναλυτικό γκρι, για να καταλήξουν στο φωτεινό κίτρινο του καλοκαιριού. Λατρεύει το καλοκαίρι. Την ανεμελιά που φέρει στη λευκότητά του, την ξεκούραση που υπόσχεται το μπλε του.

«Βαδίζουμε προς το τέλος της τηλεοπτικής σεζόν. Κι έχω αυτήν την γλυκιά προσμονή του καλοκαιριού, τη χαρά ότι μια ακόμα σεζόν κύλησε όμορφα. Γενικώς είμαι σε καλή φάση.»

Παρουσιάζεις το Happy Day στον Αlpha εδώ και 12 χρόνια, σταθερά. Είσαι άνθρωπος της βολής;

Δεν θα έλεγα ότι είμαι της βολής και της συνήθειας, απλά η σταθερότητα –και σε επίπεδο καθημερινότητας και δουλειάς– μου δημιουργεί ένα συναίσθημα ασφάλειας. Είμαι γενικά ένας πολύ σταθερός άνθρωπος. Όχι επειδή δεν μου αρέσουν οι αλλαγές ή επειδή δεν μου αρέσει να ζω καινούργιες εμπειρίες, αλλά επειδή αυτό με κάνει να αισθάνομαι πιο όμορφα. Η οικειότητα, η ζεστασιά που φέρνει η καθημερινότητα και κάποιες χτισμένες συνήθειες με κάνουν να νιώθω όμορφα. Δηλαδή είμαι σταθερή από επιλογή, όχι από ανάγκη να νιώθω βολεμένη.

Άρα δεν σε ταράζουν οι αλλαγές.

Όχι. Γενικά είμαι πολύ προσαρμοστικός τύπος και τον βρίσκω τον τρόπο. Απλά δεν έχω το ανικανοποίητο σαν άνθρωπος.

Είμαι γενικά ένας πολύ σταθερός άνθρωπος. Όχι επειδή δεν μου αρέσουν οι αλλαγές ή επειδή δεν μου αρέσει να ζω καινούργιες εμπειρίες, αλλά επειδή αυτό με κάνει να αισθάνομαι πιο όμορφα.

Καθόλου;

Γενικά όχι. Είμαι ένας άνθρωπος που όταν νιώθω καλά σε μία σχέση –προσωπική, φιλική, επαγγελματική– δεν ψάχνω κάτι άλλο. Μένω σε αυτό που μου δίνει.

Έτσι ήσουν ανέκαθεν;

Γενικά είμαι ως άνθρωπος έτσι. Είμαι πολύ σταθερή. Έχω περάσει περιόδους που ήθελα να δοκιμάσω καινούργια πράγματα, να διαφοροποιηθώ, αλλά είμαι πιστή στις σχέσεις μου – τις προσωπικές, στις φιλίες μου. Γενικά έχω μια τέτοια φιλοσοφία ζωής.

Είσαι και παντρεμένη 15 χρόνια. Φαντάζομαι ήσασταν μαζί και για κάποιο διάστημα πριν παντρευτείτε.

Ήταν γρήγορο. Γνωριστήκαμε το 2010, είμαστε μαζί 16 χρόνια.

Κι αυτό σταθερό.

Εντάξει, με τον Θέμη είναι η μεγαλύτερη σχέση που έχω κάνει στη ζωή μου γενικότερα και νομίζω ότι ο λόγος που υπάρχει αυτή η σχέση έτσι και τόσα χρόνια είναι γιατί ήμασταν και οι δύο στο timing του να αφεθούμε. Και ήμασταν τυχεροί που όταν φτάσαμε και οι δύο σε αυτό το timing βρήκαμε ο ένας τον άλλον. Είναι το timing σε συνδυασμό και με τον άνθρωπο φυσικά. Γιατί πολλές φορές αυτά δεν συμπίπτουν. Μπορεί δηλαδή εσύ να είσαι στο timing να συσχετιστείς με έναν άνθρωπο σοβαρά, αλλά οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή σου να μην στο εμπνέουν.

Ένιωσες αμέσως ότι ο Θέμης είναι κάτι ιδιαίτερο για σένα;

Ένιωσα στο πρώτο ραντεβού ότι κύλησε και είχε μια πολύ ωραία χημεία και ροή. Μείναμε πάρα πολύ ώρα. Κάποια στιγμή κοίταξα το ρολόι μου κι αγχώθηκα γιατί είδα ότι είχε περάσει η ώρα –χωρίς να το καταλάβω– και είχα να ξυπνήσω την άλλη μέρα το πρωί. Ένιωσα ότι υπάρχει μια ζεστασιά, υπάρχει ενδιαφέρον, υπάρχει αυτό που λέμε ροή.

Έχουμε συζητήσει πολλά πιθανά project. Αλλά επειδή το Happy Day είναι προτεραιότητα και για μένα και για τον σταθμό, πάντα κάπου εκεί παγώνουμε την κουβέντα. Έχουμε πει βέβαια σε αυτό το τρέχον συμβόλαιο ότι θα κάνουμε και κάτι άλλο.

Αυτό ισχύει και για τα 16 χρόνια; Πέρασαν χωρίς να το καταλάβεις, σαν νεράκι;

Είναι τόσο γεμάτα αυτά τα χρόνια και λόγω παιδιών και υποχρεώσεων που πραγματικά έχω έρθει στα λόγια της μαμάς που μου έλεγε «Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Ζήσε το τώρα, γιατί τα χρόνια περνάνε γρήγορα.» Αυτό που μας λέγανε παλιά… Ξέρεις, μεγαλώνοντας πια, το καταλαβαίνω πολύ και προσπαθώ να το περάσω κι εγώ στα παιδιά μου, αλλά ενώ το λέω μετά αναρωτιέμαι «Τι σας λέω; Κι εγώ στην ηλικία σας βιαζόμουνα να μεγαλώσω, να τα ζήσω όλα!»

Ας πούμε, πρώτη Μαΐου, γιορτάσαμε τα 13α γενέθλια της κόρης μου. Τώρα είναι ο μήνας των γενεθλίων μας να ξέρεις. 27 Απριλίου έχει ο γιος μου, έγινε φέτος 8 ετών. Η κόρη μου πρώτη Μαΐου, η μεγάλη έγινε 13, εγώ έχω 31 Μαΐου, η κόρη μου η μικρή έχει 11 Ιουνίου και ο Θέμης 5 Ιουλίου. Δηλαδή μέσα σε ενάμιση μήνα έχουμε πέντε άτομα τα γενέθλιά μας.

Το γιορτάζετε;

Σίγουρα τα παιδιά, που το περιμένουν πώς και πώς. Εγώ πέρασα μία φάση που ήθελα να κάνω πάρτι γενεθλίων. Φέτος δεν ξέρω πώς θα μου βγει. Δεν φωνάζουμε την ηλικία μας με την ίδια χαρά που το κάναμε κάποτε (γέλια) – το λέω με χιούμορ. Χαιρόμαστε που είμαστε καλά, μεγαλώνουμε και είναι καλά και τα παιδάκια μας. Μπορεί το νούμερο να μην το αποκαλύπτουμε πια με χαρά, αλλά…

Εσύ δεν μπορείς και να το κρύψεις, υπάρχει στη Wikipedia.

Το γράφει, αλλά δεν θα βγω να το γιορτάσω και στην πλατεία Συντάγματος (γέλια). Νιώθω πολύ καλά με την ηλικία μου. Και σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, είμαι ευγνώμων που είμαστε καλά, που βλέπουμε τα παιδάκια μας να μεγαλώνουν, που κάνουμε κάποια πράγματα.

Φέρνει και ωραία δώρα το μεγάλωμα.

Θα σου πω… Εμένα μου βγήκε πέρυσι μία αγωνία. Επειδή είμαι σε ένα μόνιμο τρέξιμο, μου βγήκε μια αγωνία ότι μεγαλώνω και αναρωτιόμουν: κάνω σωστά που δαπανώ τόσο πολύ χρόνο από την καθημερινότητά μου σε δουλειές, υποχρεώσεις κ.λ.π.; Και δεν είναι ότι το κάνω πάντα από επιλογή, αλλά υπάρχει τρόπος να απλοποιήσεις λίγο τη μέρα σου. Και δεν σου κρύβω ότι πέρασα μια τέτοια φάση στοχασμού και κάπου πολύ συνειδητά είπα ότι θα μειώσω λίγο κάποιες δραστηριότητές μου.

Για να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο στα παιδιά ή στον εαυτό σου;

Όχι. Και στα παιδιά μου αφιερώνω χρόνο και στον εαυτό μου όταν μπορώ, κάνω ό,τι μπορώ. Κυρίως, για να μην κουράζομαι περισσότερο από ό,τι πρέπει. Ξέρεις, προσπάθησα λίγο να βγάλω κάποια κουτάκια και κάποιες υποχρεώσεις μέσα στην ημέρα, σε σχέση με την κοινωνική ζωή κυρίως. Επειδή είμαι και από τη φύση μου ένας άνθρωπος που δεν θέλω να λέω «όχι» και να στεναχωρώ κάποιους ανθρώπους που ξέρω από τη δουλειά, από την κοινωνική μας ζωή, κάποια στιγμή ένιωσα ότι δεν χρειάζεται να ξοδεύουμε τον χρόνο μας έτσι. Πρέπει να κάνουμε μια πιο σωστή διαχείριση.

Την σκέφτομαι συχνά την Σταματίνα. Δεν γνωριζόμασταν πριν τη φωτογράφιση, αλλά εκείνο το «Αξίζω, Αξίζω, Αξίζω» που φώναζαν παιχνιδιάρικα και με χιούμορ στην εκπομπή, αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Πολλές φορές έχει τύχει στη δουλειά, στις φιλικές συναναστροφές, κάποιος να φωνάξει «Αξίζω. Αξίζω. Αξίζω. Μπορώ. Μπορώ. Μπορώ.» Καμιά φορά μου έρχεται στο μυαλό και στην κίνηση της Κηφισίας. Και με ένα χαμόγελο σκέφτομαι το ενδυναμωτικό μάντρα. Μπορεί να το διακωμωδούμε κάπως, αλλά είναι πολύ σημαντικό να σκεφτείς έστω κι έτσι ότι αξίζεις από το να μην το σκεφτείς ποτέ και καθόλου.

Έχεις κάνει ψυχοθεραπεία;

Έχω κάνει και στο παρελθόν και με είχε βοηθήσει πολύ τότε με τον θάνατο του μπαμπά μου. Και κάνω και τώρα έναν νέο κύκλο ψυχοθεραπείας και με έχει βοηθήσει.

Ξέρεις ότι έχεις καταγραφεί στην καθημερινότητά μας με το Αξίζω, Αξίζω, Αξίζω.

Το οποίο το λέμε με μια διάθεση χιούμορ, που όμως… Αυτό είναι μία ολόκληρη φιλοσοφία και στάση ζωής που πριν την καταλάβει κάποιος πρέπει να την αποδεχθεί, οπότε όταν του τη λες με μία όμορφη διάθεση και με μια διάθεση χιούμορ και την περνάς και λίγο εύπεπτα μέσα από το πρωινό, ο άλλος είναι πιο ανοιχτός στο να το ακούσει.

Στη δική μου περίπτωση λειτούργησε πάντως και πολύ συχνά προκύπτεις στη ζωή μου. Ξεκινά σαν αστείο με τους φίλους μου – που, αν θέλεις, το να το διακωμωδείς σου δίνει και το άλλοθι, αλλά αμέσως μόλις το ξεστομίσεις αντιλαμβάνεσαι ότι νιώθεις διαφορετικά.

Μπράβο. Και ξέρεις, μετά, όταν έχεις πει πέντε φορές το αξίζω μέσα από το πρωινό, ο άλλος είναι πιο έτοιμος να ακούσει και το επόμενο. Και του λες, ας πούμε, κοίτα, μην ξεκινάς τη μέρα σου και πριν καν σηκωθείς από το κρεβάτι αρχίζεις τα «Πω πω σήμερα έχω μια δύσκολη μέρα, πώς θα βγει το πρόγραμμα;» Γιατί είναι ουσιαστικά σαν να προγραμματίζεις εκ των προτέρων τη μέρα σου σαν μια πολύ δύσκολη μέρα.

Είναι τα πάντα μου. Είναι το πρώτο μου τηλέφωνο το πρωί, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θέλω να πω κάτι που μου συμβαίνει, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πάρω όταν έχω τα νεύρα μου και θέλω μια φωνή να με ηρεμήσει.

Το έχεις βάλει εσύ στην καθημερινότητά σου;

Στη θεωρία τα λέω, στην πράξη κι εγώ το χάνω. Είναι μια συνεχής μάχη αυτή. Όπως και με την ψυχοθεραπεία. Κατακτάς λιμάνια και ορόσημα, αλλά θέλει συνεχή προσπάθεια.

Ο εσωτερικός σου μονόλογος, ο τρόπος που απευθύνεσαι στον εαυτό σου έχει αλλάξει με τα χρόνια;

Γενικά έχω μάθει όταν το χάνω να το βρίσκω και αυτό νομίζω ότι είναι μια μεγάλη κατάκτηση.

Τι χαρακτήρα έχει αυτή η φωνούλα μέσα στο κεφάλι σου; Είσαι αυστηρή, επικριτική;

Όχι. Σύμφωνα με τον νέο κύκλο ψυχανάλυσης που κάνω φέτος έχω καταλάβει ότι είμαι αρκετά ενοχική σε σχέση με πράγματα της καθημερινότητας των παιδιών. Δηλαδή μπορεί να γίνω πιο αυστηρή απέναντι σε ένα από τα παιδιά μου, γιατί π.χ. δεν διάβασε ενώ μπορούσε, είχε τον χρόνο. Και μετά να νιώσω άσχημα και να πω «Μωρέ, εντάξει, δεν είναι το διάβασμα το Α και το Ω της ζωής. Γιατί εγώ να χαλάσω τη στιγμή και το απόγευμα με το παιδί μου για κάτι που δεν είναι και το τέλος του κόσμου.» Αλλά από την άλλη, αν το εκλογικεύσω μετά, αν μου έλεγε αυτό το συμβάν μια φίλη μου θα της έλεγα: «Είσαι η μαμά και πρέπει να ορίσεις και να οριοθετήσεις. Ωραίο αυτό, αλλά πρέπει και να διαβάσεις.»

Κάνεις overthinking.

Ότι το κάνω το κάνω.

Δεν σωπαίνει η Σταματίνα μέσα σου;

Όχι.

Πότε σωπαίνει;

Στον ύπνο μόνο. (γέλια)

Στις διακοπές;

Στις διακοπές η αλήθεια είναι ότι ρίχνω ρυθμούς. Το καλό αυτής της δουλειάς είναι ότι έχει ένα μεγάλο διάστημα διακοπών, γύρω στους δύο-δυόμιση μήνες και τον Σεπτέμβρη πάντα γυρνάω με πιο καθαρό μυαλό, πιο ήρεμη διάθεση, πιο δυνατή ενέργεια. Όσο κι αν αγαπώ το Happy Day, δεν μπορώ να σου πω ψέματα ότι δεν έχει ένα δύσκολο ωράριο. Το να ξυπνάς κάθε μέρα στις έξι επί δώδεκα χρόνια, Δευτέρα με Παρασκευή, είναι ένα δύσκολο ωράριο. Και σε συνδυασμό με τα τρία παιδιά… Δεν γκρινιάζω, γιατί το αγαπώ αυτό που κάνω, το απολαμβάνω και το λατρεύω και δεν θα το άλλαζα με τίποτα – γι’ αυτό και το κάνω. Κυρίως γιατί με ευχαριστεί, αλλά δεν σου κρύβω ότι αυτοί οι δύο μήνες πιο σωστού ύπνου και πιο ήρεμων ρυθμών με αναζωογονούν πάρα πολύ.

Θα ήθελες να κάνεις κάτι άλλο τηλεοπτικά;

Στη θεωρία συζητάω τα πάντα. Κατά καιρούς έχουμε συζητήσει με τους σταθμούς και για βράδυ και για μια εκπομπή με συνεντεύξεις, όπως αυτή που ήθελα να κάνω έτσι πιο ντοκιμαντερίστικη, έχουμε συζητήσει πολλά πιθανά project που θα μπορούσαμε να κάνουμε. Αλλά δεν σου κρύβω ότι στην πράξη, όταν φτάνουμε στο δια ταύτα, να το εξειδικεύσουμε, πάντα επειδή το Happy Day είναι νούμερο ένα προτεραιότητα και για μένα και για τον σταθμό, πάντα κάπου εκεί παγώνουμε την κουβέντα. Έχουμε πει βέβαια σε αυτό το τρέχον συμβόλαιο ότι θα κάνουμε και κάτι άλλο. Τώρα θα γίνει του χρόνου, του παραχρόνου…

Πού πιστεύεις εσύ ότι οφείλεται η επιτυχία του Happy Day;

Πιστεύω αρχικά ότι η επιτυχία οφείλεται στο ότι οι βασικοί πρωταγωνιστές το απολαμβάνουμε, δηλαδή εγώ πηγαίνω στη δουλειά με ενθουσιασμό. Ξεκινάει η εκπομπή και έχω χαρά που ξεκινάει η εκπομπή, που ζούμε αυτήν τη συνθήκη με τους τηλεθεατές. Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια και δεν έχει έρθει η φθορά και η κόπωση μέσα μας. Ακόμα και αυτή η μικρή γκρίνια για το πρωινό ξύπνημα είναι μία γκρίνια στο πλαίσιο του…

-…φυσιολογικού.

Ναι. Δεν είναι τέτοια που να πεις δεν το αντέχω. Και επίσης νομίζω ότι ο κόσμος καταλαβαίνει την αλήθεια αυτής της εκπομπής. Είμαστε μια παρέα που θα πειράξει ο ένας τον άλλον, θα κάνει πλάκα ο ένας στον άλλον, θα αυτοσαρκαστούμε, θα πούμε τις προσωπικές μας ιστορίες κι ακούγονται όλες οι απόψεις. Νιώθω ότι από αυτήν την εκπομπή βγαίνει μια αλήθεια, ότι δεν υπάρχει μια πίσω, δεύτερη σκέψη.

Πηγαίνω στη δουλειά με ενθουσιασμό. Ξεκινάει η εκπομπή και έχω χαρά που ξεκινάει η εκπομπή, που ζούμε αυτήν τη συνθήκη με τους τηλεθεατές. Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια και δεν έχει έρθει η φθορά και η κόπωση μέσα μας.

Η Σταματίνα από κοντά είναι αυτό ακριβώς που βλέπεις και στην τηλεόραση. Όμορφη και γενναιόδωρα επικοινωνιακή. Δεν φιλτράρει τις λέξεις της. Μιλάει ανοιχτά, ελεύθερα, χωρίς παύσεις και χωρίς άναρχα φωνήεντα που κερδίζουν χρόνο. Ο λόγος της έχει ροή και ο διάλογος ειλικρίνεια. Δεν κρύβεται. Δεν φοβάται. Το αντίθετο, αποδέχεται και αγαπά τον εαυτό της.

Στις 6 το πρωί που θα ξυπνήσεις, θα πας κατευθείαν να φτιάξεις καφέ;

Όχι, τα κάνω όλα αυτά στο κανάλι. Εκεί θα ετοιμαστώ, θα πιώ καφέ… Φεύγω γρήγορα, φεύγω στο δεκάλεπτο και για να μην κάνω θόρυβο και ξυπνήσω τους άλλους.

Οπότε το κανάλι είναι και σπίτι σου.

Το καμαρίνι μου, ναι, είναι η επέκταση του σπιτιού μου. Ένας λόγος που νιώθω τόσο ζεστά και οικεία είναι και αυτός. Δεν σου κρύβω ότι κάποια στιγμή, πριν λήξει όχι αυτό το συμβόλαιο, το προηγούμενο, που είχα δεχθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, και εντάξει ήταν αρκετά τιμητική και είχα μπει στη διαδικασία να τη σκεφθώ…

Από άλλο κανάλι εννοείς;

Από άλλο κανάλι, ναι.

Να αλλάξεις όλη σου την καθημερινότητα δηλαδή…

Πάλι για το πρωινό με ήθελαν, αλλά ήταν ένα άλλο κανάλι, ένα νέο περιβάλλον και η σκέψη αυτή ότι δεν θα ξυπνάω και θα πηγαίνω στο καμαρίνι μου, αυτή η αλλαγή στην καθημερινότητα, μου δημιουργούσε ένα στρες. Αφού όταν κάποια στιγμή, επειδή μου πήρε ένα διάστημα μέχρι να πάρω την τελική απόφαση, όταν τελικά πήρα την τελική απόφαση να μείνω στον Alpha, αμέσως ένιωσα ξέρεις…

…ανακούφιση.

Μια ανακούφιση, ναι. Έφυγε ένα βάρος, παρόλο που καταλάβαινα ότι άξιζε τον κόπο και να το σκεφτώ και να το βάλω στο μυαλό μου. Αλλά, σου λέω, για μένα είναι και η ποιότητα και αυτή η ηρεμία που μου δίνει αυτή η καθημερινότητα που έχω επιλέξει και έτσι όπως έχει εξελιχθεί και χτιστεί, μου δίνει και μια ποιότητα στη ζωή μου. Καμιά φορά, ξέρεις, οι άνθρωποι πάμε για τα περισσότερα και τα καλύτερα και τελικά διαταράσσουμε την ισορροπία μας. Δεν το λέω με την έννοια του βολεύομαι-ξεβολεύομαι, το λέω με την έννοια αυτή του ανικανοποίητου. Ότι ναι, είμαι τόσο ικανοποιημένη και ευγνώμων για αυτό που έχω που για ποιο λόγο να το διαταράξω; Μόνο και μόνο για να δω κάποια χρήματα περισσότερα στον λογαριασμό μου; Δεν ξέρω. Δηλαδή ένας λόγος για να έφευγα από τον Alpha θα ήταν αν δεν ένιωθα καλά. Αν δεν με σέβονταν, αν δεν μου φέρονταν έτσι ζεστά όπως μου φέρονται, αν δεν ήμουν ικανοποιημένη, αν δεν ήμουν ευχαριστημένη. Από τη στιγμή που νιώθω καλά και νιώθω αγάπη και ζεστασιά, είναι σημαδεμένη η τράπουλα υπέρ του σταθμού. (γέλια)

Έχεις τη ζωή, το παρόν που ονειρευόσουνα;

Και παραπάνω. Είμαι ευγνώμων για αυτά που έχουν έρθει στη ζωή μου. Και έχουν έρθει πολύ περισσότερα από αυτά που ονειρευόμουν.

Τι έχει ο σύζυγός σου που σε γοητεύει;

Πολλά. Αρχικά περνάμε καλά μαζί. Δηλαδή πέρα από αυτό που έχουμε δημιουργήσει ως οικογένεια και το απολαμβάνουμε και το χαιρόμαστε ως γονείς, περνάμε καλά και σαν πυρήνας. Γελάμε μαζί, περνάμε όμορφα, επιζητούμε την παρέα και τη συντροφιά ο ένας του άλλου κι αυτό δεν έχει φθορά 16 ετών. Σίγουρα περνάει από φάσεις και δεν είμαστε πάντα στην ίδια φάση, περνάει διακυμάνσεις μια σχέση, αλλά ακόμα και τώρα γελάμε ο ένας με τα αστεία του άλλου, ψάχνουμε ο ένας την παρέα του άλλου, αναζητούμε το «οι δυο μας», το να βγούμε ένα ραντεβού.

Είναι και ο καλύτερός σου φίλος;

Είναι τα πάντα μου. Είναι το πρώτο μου τηλέφωνο το πρωί, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θέλω να πω κάτι που μου συμβαίνει – το καλό, το κακό, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πάρω όταν έχω τα νεύρα μου και θέλω μια φωνή να με ηρεμήσει, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πάρω στο ευχάριστο για να το μοιραστώ μαζί του, γενικά είναι το πρώτο μου τηλεφώνημα.

Την αποχαιρετώ. Φεύγει βιαστικά. Η μέρα της είναι γεμάτη. Κι αυτό που έχει αφήσει πίσω της, μέσα μου, είναι πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. «Από μικρή ένιωθα ότι πατάω πολύ γερά στα πόδια μου. Δεν είχα το άγχος του πώς θα εξελιχθεί η ζωή. Ένιωθα τη δύναμη να πατάω στα πόδια μου και να τα καταφέρνω…».

Ευχαριστούμε θερμά το Best Friends (Πλ. Κων/νου Καραμανλή 349, Κηφισιά, τηλ.: 2108079139) για την ευγενική φιλοξενία στους χώρους του.

Το θέμα αρχικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό InStyle Greece, τεύχος 141, Ιούνιος 2026.