Ευαίσθητη, δυναμική, αληθινή. Μοντέλο, σχεδιάστρια μόδας, μητέρα, σύζυγος. Τελειομανής και συνεπής. Η Υβόννη Μπόσνιακ είναι ένα εντυπωσιακό κράμα Γαλλίας, Κροατίας, Γερμανίας και Ελλάδας.
Από την Ξένια Ιωάννου

Δεν θα σπαταλήσω λέξεις για να περιγράψω το προφανές. Η γυναίκα είναι καλλονή. Την κοιτάς και χάνεσαι. Χαζεύεις. Όταν όμως τη συναναστραφείς, αντιλαμβάνεσαι ότι και ως άνθρωπος, ως ουσία, είναι το ίδιο όμορφη, ίσως και περισσότερο. Η Υβόννη δεν έχει ανάγκη από επιθετικούς προσδιορισμούς και κοσμητικά επίθετα, για αυτό εγώ δεν θα πω πολλά.

Όταν κοιτάς πίσω, ποια είναι η πρώτη παιδική εικόνα που σου έρχεται;

Όταν κοιτάζω πίσω, η πρώτη εικόνα που μου έρχεται δεν είναι κάτι μεγάλο ή εντυπωσιακό. Είναι μια Κυριακή. Θυμάμαι να περπατάμε όλοι μαζί στο δάσος στη Γερμανία, οικογενειακώς. Ο αέρας ήταν καθαρός, υπήρχε μια σιωπή που σε ηρεμούσε, και για λίγο όλα έμοιαζαν στη θέση τους. Μετά γυρνούσαμε σπίτι και η μαμά μου έφτιαχνε ένα σπιτικό γλυκό, συνήθως μια τούρτα. Μαζευόμασταν γύρω, χουχουλιάζαμε, γελούσαμε και ένιωθες μια ζεστασιά που δεν την εξηγείς εύκολα.

Αν το πεις έτσι, ακούγεται πολύ απλό. Και είναι. Αλλά για εμάς, για μένα και τα αδέρφια μου, η ζωή δεν ήταν πάντα εύκολη, ούτε γεμάτη όμορφες στιγμές. Υπήρχαν δυσκολίες, εντάσεις, πράγματα που σε μεγαλώνουν πιο γρήγορα απ’ όσο θα έπρεπε. Για αυτό και αυτή η ανάμνηση έχει τόσο βάρος. Γιατί μέσα σε όλα, εκείνες οι μικρές, ήσυχες στιγμές έγιναν καταφύγιο. Εκεί έμαθα, χωρίς να το καταλάβω τότε, ότι τα πιο απλά πράγματα είναι συχνά και τα πιο αληθινά. Ότι η χαρά δεν χρειάζεται υπερβολές για να υπάρχει. Μερικές φορές αρκεί μια βόλτα, ένα σπίτι ζεστό και άνθρωποι που είναι απλώς μαζί.

Η μαμά σου Γαλλίδα και ο μπαμπάς Κροάτης –ένα υπέροχο cocktail πραγματικά. Τι έχεις μάθει ή τι έχεις πάρει από την μαμά σου και τι από τον μπαμπά σου;

Ξέρεις, όταν στρώνω τραπέζια και μαγειρεύω, για παράδειγμα, ή όταν είναι άρρωστη η μικρή μας, ο τρόπος που φροντίζω τους ανθρώπους που αγαπάω γύρω μου… πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου και λέω πόσο μοιάζω στη μαμά μου. Μέχρι και οι κινήσεις που κάνω μου τη θυμίζουν. Ήταν μια εξαιρετικά ευαίσθητη μαμά, δεν ήταν αυστηρή. Εκεί της μοιάζω πάρα πολύ. Όπως και το στιλ μου, που είναι πολύ μίνιμαλ, το έχω πάρει από τη μαμά μου.

Ο μπαμπάς μου είναι η αδυναμία μου. Τον θαυμάζω τόσο πολύ για τη δύναμη που έχει στην ψυχή του, για το πώς βλέπει τη ζωή. Ο πατέρας μου είναι πραγματικά τόσο ξεχωριστός και βρίσκει χαρά στα πιο απλά πράγματα. Τον θαυμάζω απεριόριστα, δεν μπορώ καν να εξηγήσω πόσο υπέροχος είναι. Ειδικά τώρα που «μεγάλωσε», έχει γίνει λουκούμι… χαχαχα. Σίγουρα πήρα την περηφάνια από τον μπαμπά μου. Είναι ένα πολύ έντονο κροατικό στοιχείο, είναι ένας πολύ περήφανος λαός. Από εκείνον έμαθα πώς να είμαι δυνατή σε δύσκολες καταστάσεις.

Μεγάλωσες στην Γερμανία. Τι «γερμανικό» έχεις στον χαρακτήρα σου; Είσαι συνεπής, οργανωτική, αυστηρή;

Αχ, με λένε «Γερμανίδα» οι φίλοι μου. Έχω κάποια κολλήματα, ναι. Στο θέμα του χρόνου είμαι πάντα στην ώρα μου, είμαι πάρα πολύ συνεπής. Είμαι επίσης άνθρωπος της οργάνωσης, αρκετά αυστηρή –κυρίως με τον εαυτό μου– και σίγουρα της τελειομανίας. Τώρα δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι επειδή γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Γερμανία ή αν απλώς είναι στοιχεία του χαρακτήρα μου. Σε πολλά πράγματα μοιάζω με «Γερμανίδα» και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι μεγάλωσα εκεί. Αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω ξανά εκεί. Γιατί, όσο κι αν κουβαλάω τη δομή, η «γερμανική καρδιά» δεν μου ταιριάζει.

Τι σε γοήτευσε στην Ελλάδα;

Η Ελλάδα μου έδωσε κάτι που δεν το ένιωσα πουθενά αλλού. Στη Γερμανία δεν ένιωθα ποτέ πραγματικά σπίτι, πάντα είχα την αίσθηση ότι δεν «ανήκω» εκεί. Όταν ήρθα στην Ελλάδα… δεν ξέρω αν είναι η αύρα ή οι άνθρωποι. Ξέρω μόνο ότι κάτι μέσα μου ησύχασε. Ίσως επειδή για πολύ καιρό ένιωθα πως δεν είχα «δικαίωμα» να νιώθω σπίτι σε καμία χώρα. Κι όταν ήρθα εδώ, το είπα απλά και καθαρά μέσα μου ότι εδώ είναι το σπίτι μου.

15 χρόνια μαζί με τον Αντώνη Ρέμο. Σε γοητεύει ακόμα όταν τον βλέπεις να τραγουδάει live;

Και όμως, σαν να μην πέρασε μια μέρα… χαχα! Ναι, είναι πλέον 15 χρόνια. Το μόνο που έχει αλλάξει όταν τον βλέπω να τραγουδάει είναι ότι έχω άγχος να είναι όλα καλά. Να μπορεί ο ίδιος να συγκεντρώνεται ή, βασικά, να μπορεί να αφήνεται τελείως στο τραγούδι, χωρίς τίποτα γύρω του να του αποσπά την προσοχή. Έχω την τύχη να θαυμάζω τον άντρα μου και πάνω στη σκηνή. Δεν το έχουν όλες οι γυναίκες αυτό. Έχει μια γοητεία, δεν θα πω ψέματα. Και το άλλο που με συγκινεί πάντα είναι το πόσο μπαίνει στο συναίσθημα όταν τραγουδάει. Μέχρι και εγώ τον πιστεύω. Κάθε τραγούδι το λέει σαν να περνάει ο ίδιος ακριβώς αυτά που λένε οι στίχοι. Αυτό δεν το συνηθίζεις ποτέ.

Να ελπίζουμε ότι θα ξαναδούμε ρούχα με την υπογραφή σου;

Αχχχ… τώρα έπιασες αυτό που μου λείπει κάθε μέρα. Η αλήθεια είναι πως κάτι σκέφτομαι. Το ρούχο γενικά και το σχέδιο, για μένα, είναι τρόπος έκφρασης, και αυτό είναι κάτι που μου λείπει πάρα πολύ. Όμως πιστεύω πως σύντομα θα έχω να σας πω νέα, απλώς τώρα δεν είμαι ακόμα έτοιμη. Αλλά κάτι θα έρθει. Σίγουρα.

Τι μητέρα είσαι; Αυστηρή; Χαλαρή;

Κάποια με ρώτησε τις προάλλες και, πριν προλάβω να απαντήσω, κοιτάζω την κολλητή μου και μου λέει: «Υβόννη, άσ’ το… Θέλεις να είσαι αυστηρή και δεν μπορείς». Και έχει δίκιο. Θέλω να είμαι αυστηρή, αλλά δεν μπορώ. Θέλω το παιδί μου να περνάει καλά. Θέλω να ζήσει παιδικά χρόνια που ούτε εγώ ούτε ο μπαμπάς της είχαμε πραγματικά την ευκαιρία να ζήσουμε. Με απλά λόγια, θέλω να τελειώνει τις υποχρεώσεις της και μετά –όσο γίνεται– να μπορεί να είναι ελεύθερη, να χαίρεται, να παίζει. Είμαι αυστηρή με την ώρα του ύπνου, με το πρόγραμμα, με μια βασική δομή στην καθημερινότητα. Τα μαθήματα θέλω να γίνονται, αλλά δεν πιστεύω στην πίεση. Δεν θέλω να μεγαλώσει με άγχος. Προτιμώ να μάθει να αγαπάει αυτό που κάνει, παρά να το κάνει από φόβο.

Τι έχεις μάθει από την κόρη σου;

Έχω μάθει να σταματάω και να αναπνέω. Να μην τα παίρνω όλα τόσο βαριά. Μέσα από εκείνη ξαναείδα τον κόσμο πιο απλό, πιο καθαρό, όπως όταν είσαι παιδί. Μου έμαθε την υπομονή, αλλά και το πώς να αφήνομαι στη στιγμή χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κάθε μέρα μου θυμίζει τι έχει πραγματική αξία. Ότι η αγάπη κρύβεται σε μικρά πράγματα: σε ένα βλέμμα, σε μια αγκαλιά, σε ένα «μαμά». Και όσο κι αν νομίζεις ότι εσύ διδάσκεις, τελικά εκείνη είναι που σου μαθαίνει τα πιο σημαντικά. Μέσα από την κόρη μου έμαθα πολλά και για εμένα. Για τη μικρή Υβόννη που υπάρχει ακόμα μέσα μου. Έμαθα να με κοιτάζω με περισσότερη καλοσύνη και να με αγαπάω, με τα καλά μου και με τα στραβά μου.

Τι είναι ο έρωτας για σένα;

Για μένα ο έρωτας είναι ασφάλεια και ελευθερία μαζί. Είναι να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς φόβο, χωρίς άμυνες. Είναι σύνδεση, βαθιά. Να βλέπεις τον άλλον όπως είναι και να τον διαλέγεις κάθε μέρα. Δεν είναι μόνο το πάθος είναι η φροντίδα, η καθημερινότητα, το να μεγαλώνεις μαζί με τον άλλον. Να γελάς, να στηρίζεσαι, να αντέχεις και τις σιωπές. Αυτός είναι ο έρωτας για μένα.

Τι κρατάει δύο ανθρώπους τόσα χρόνια μαζί;

Νομίζω ο σεβασμός. Και η επιλογή. Το να διαλέγεις τον άλλον κάθε μέρα, όχι από συνήθεια αλλά συνειδητά. Πιστεύω πως η πιο σημαντική επιλογή στη ζωή είναι ο σύντροφος. Ο άνθρωπος που αποφασίζεις να μεγαλώνεις μαζί του καθημερινά. Η επικοινωνία, η ειλικρίνεια, το να μιλάς και να ακούς πραγματικά. Και αυτό δεν γίνεται πάντα εύκολα. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι όλα χάθηκαν – εκεί όμως είναι το σημείο να μην το αφήσεις έτσι. Να προσπαθήσεις λίγο ακόμα, ακόμα κι όταν νομίζεις πως δεν αντέχεις.

Και φυσικά η αγάπη. Όχι η τέλεια, αλλά η αληθινή. Αυτή που χωράει λάθη, αλλαγές, εξέλιξη. Να μεγαλώνεις μαζί χωρίς να φοβάσαι να αλλάζεις. Αλλά για μένα δεν αρκεί μόνο να αγαπάς. Θέλω να είμαι ερωτευμένη. Και αυτό υπάρχει μόνο όταν υπάρχει θαυμασμός. Είναι δική μου δουλειά να είμαι κάποια που αξίζει να τη θαυμάζουν και δική του δουλειά να είναι κάποιος που θαυμάζω. Να μη θεωρούμε ποτέ ο ένας τον άλλον δεδομένο. Εκεί είναι που δεν σταματάς ποτέ να δουλεύεις για τη σχέση σου.

Ένα ελάττωμά σου που σε κουράζει και θέλεις να το αλλάξεις.

Η τελειομανία μου. Με κουράζει πολύ, κυρίως εμένα την ίδια. Θέλω όλα να είναι σωστά, όπως τα έχω στο μυαλό μου και συχνά δεν αφήνομαι. Προσπαθώ να το δουλεύω, να μαθαίνω να χαλαρώνω και να δέχομαι ότι δεν χρειάζεται όλα να είναι τέλεια για να είναι καλά.

Ένα προτέρημά σου το οποίο θα ήθελες να πάρει και η κόρη σου.

Την ενσυναίσθηση, αλλά και την περηφάνια. Να μπορεί να καταλαβαίνει τους άλλους και να στέκεται με καρδιά ανοιχτή, αλλά ταυτόχρονα να είναι περήφανη για τον εαυτό της, για το ποια είναι και για τις επιλογές της. Να σέβεται, χωρίς να μικραίνει ποτέ τον εαυτό της.

Τι είναι η μόδα για σένα;

Για μένα η μόδα είναι έκφραση. Είναι τρόπος να δείχνεις ποιος είσαι χωρίς να μιλάς. Δεν έχει να κάνει με τάσεις ή κανόνες, αλλά με αλήθεια και συναίσθημα. Δεν μπορώ καθόλου τις τάσεις. Είναι παιχνίδι, δημιουργία, αλλά και στάση ζωής. Ο τρόπος που φοράς κάτι λέει πολλά για το πώς νιώθεις μέσα σου. Και όταν η μόδα είναι ειλικρινής, τότε γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς σου.

Τι ρόλο παίζει η αισθητική στη ζωή σου;

Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Η αισθητική για μένα δεν είναι πολυτέλεια, είναι τρόπος ζωής. Είναι στο πώς ντύνομαι, στο πώς φτιάχνω ένα σπίτι, ένα τραπέζι, μια στιγμή – μέχρι και στο πώς μιλάω σε έναν άνθρωπο στον δρόμο. Με ηρεμεί. Με βοηθάει να εκφράζομαι και να νιώθω ισορροπία. Δεν έχει να κάνει με το τέλειο, αλλά με το καθαρό και το αληθινό. Όταν κάτι είναι αισθητικά σωστό για μένα, νιώθω καλά και μέσα μου.

Τι είναι στιλ;

Για μένα το στιλ είναι κάτι πολύ προσωπικό. Είναι το αποτύπωμά σου, αυτό που βγαίνει φυσικά από εσένα. Δεν αγοράζεται και δεν αντιγράφεται. Είναι περισσότερο το πώς φοράς κάτι, παρά το τι φοράς. Στιλ είναι να είσαι άνετος με τον εαυτό σου, να μην προσποιείσαι. Και όταν αυτό είναι αληθινό, φαίνεται χωρίς καμία προσπάθεια.

Τι είναι ομορφιά για σένα;

Για μένα η ομορφιά είναι κάτι πολύ εύθραυστο και πολύ αληθινό. Μπορεί να τη δεις σε ένα πρόσωπο και με έναν τόνο στη φωνή να εξαφανιστεί μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Και το αντίθετο: κάτι που δεν σου έκανε εντύπωση στην αρχή, μπορεί με την ενέργεια, με τον τρόπο, να ανθίσει ξαφνικά μπροστά σου. Η ομορφιά κρύβεται στο πώς μιλάς, στο πώς κοιτάς τον άλλον, στο πώς φέρεσαι. Είναι στο χαμόγελο που δεν προσποιείται, στην καλοσύνη, στην αυθεντικότητα. Δεν είναι στα χαρακτηριστικά, είναι στη σύνδεση. Και όταν είναι αληθινή, τη νιώθεις πριν καν την καταλάβεις.

Έχεις αντιμετωπίσει τον ρατσισμό της ομορφιάς; Έχεις νιώσει ή αντιληφθεί ότι σε υποτιμούν, υποβιβάζουν την αξία σου επειδή είσαι όμορφη;

Ουυυυ… εννοείται ότι το έχω νιώσει, ειδικά σε πιο νεαρή ηλικία. Υπάρχει μια έντονη προκατάληψη ότι αν είσαι όμορφη, τότε κάτι άλλο «λείπει». Ότι δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα ουσία, βάθος και μυαλό. Σαν η ομορφιά να ακυρώνει όλα τα υπόλοιπα που είσαι. Σήμερα όμως πραγματικά δεν έχω καμία ανάγκη να αποδείξω τίποτα. Έκανα πολλά χρόνια ψυχοθεραπεία για να ξεπεράσω αυτήν την ανάγκη, το να θέλω συνεχώς να αποδεικνύω ποια είμαι και τι αξίζω. Και αυτή η ελευθερία είναι ίσως η μεγαλύτερη ομορφιά.

Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας τη beauty routine σου; Πως περιποιείσαι τον εαυτό σου;

Να, εδώ τώρα πέτυχες το φετίχ μου! Έχω πραγματική τρέλα με το beauty γενικά. Κρέμες, ορούς, θεραπείες… Είναι ο χρόνος που αφιερώνω στον εαυτό μου. Τουλάχιστον μία με δύο φορές την εβδομάδα φροντίζω να πάρω αυτόν τον χρόνο μόνο για μένα και να περιποιηθώ το δέρμα μου. Στην καθημερινότητά μου η ρουτίνα είναι σχετικά απλή. Το πρωί ξεκινάω με ένα απαλό καθαριστικό, μετά τόνερ, βιταμίνη C σε serum, κρέμα ημέρας και αντηλιακό –χειμώνα καλοκαίρι, χωρίς εξαίρεση– και φυσικά κρέμα ματιών. Βάφομαι ελάχιστα στην καθημερινότητά μου.

Το βράδυ πάλι απαλός καθαρισμός και 3-4 φορές την εβδομάδα χρησιμοποιώ μια καλή κρέμα με ρετινόλη και μετά την ενυδατική μου. Όταν όμως έχω πραγματικά χρόνο για εμένα, τότε κάνω όλο το «τελετουργικό»: μάσκα προσώπου, λεμφικό μασάζ σε πρόσωπο και λαιμό… γενικά, όλο το πρόγραμμα. Και φυσικά επισκέπτομαι τον δερματολόγο μου, τον Στέλιο Αγγελίδη, τουλάχιστον κάθε δύο με τρεις εβδομάδες. Κάνουμε θεραπείες περιποίησης, όπως PRP κάθε τρεις μήνες, μεσοθεραπεία ή απλά μια καλή θεραπεία ενυδάτωσης και φροντίδας. Για μένα όλο αυτό δεν είναι ματαιοδοξία, είναι αυτοφροντίδα.

Πώς αντιμετωπίζεις τον χρόνο που περνάει;

Το αντιμετωπίζω μαθαίνοντας να το αποδέχομαι… χαχα! Θεωρώ ότι είμαι ακόμα πολύ νέα – μόλις έκλεισα τα 40. Ναι, φυσικά και με απασχολεί ο χρόνος που περνάει, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να τον αποδεχόμαστε. Όσο κι αν παλεύουμε, δεν μπορούμε να τον σταματήσουμε. Και τελικά αυτό είναι και καλό και σωστό. Ο χρόνος μού έχει μάθει πολλά. Στη φάση που είμαι τώρα νιώθω πιο ήρεμη, πιο σίγουρη και πιο αληθινή από ποτέ. Θέλω να μεγαλώνω – και θέλω να μεγαλώνω όμορφα. Γι’ αυτό φροντίζω τον εαυτό μου όσο καλύτερα μπορώ.

Από εκεί και πέρα, δεν έχουμε τον έλεγχο. Και είμαι εντάξει με αυτό.

Γυμνάζεσαι;

Ναι, γυμνάζομαι. Και έχω την τύχη η κολλητή μου, η Ματίνα Βαγενά, να είναι –χωρίς υπερβολή– η καλύτερη personal trainer του κόσμου. Κάνουμε pilates δύο φορές την εβδομάδα και δύο φορές βάρη. Για μένα η γυμναστική δεν είναι μόνο θέμα σώματος ή να είσαι fit. Μου αλλάζει τελείως τη διάθεση, το μυαλό, την ενέργεια. Είναι από τα πράγματα που με επαναφέρουν και με κρατάνε σε ισορροπία.

Τι αλλάζει σε σένα μεγαλώνοντας;

Μεγαλώνοντας γίνομαι πιο ήρεμη, μαλακώνω. Όχι με την έννοια ότι γίνομαι πιο αδύναμη, αλλά πιο ανθρώπινη με τον εαυτό μου. Δεν πιέζομαι τόσο, δεν θέλω πια να τα κάνω όλα σωστά για όλους. Ακούω περισσότερο τι χρειάζομαι, συγχωρώ πιο εύκολα και αφήνω πράγματα που δεν μου κάνουν καλό χωρίς τόσες ενοχές. Νιώθω πιο ήσυχη μέσα μου, πιο σίγουρη για το ποια είμαι. Και αυτή η ηρεμία δεν ανταλλάσσεται με τίποτα.

Τι σε δίδαξε ο χρόνος για τη ζωή;

Ο χρόνος μού έμαθε να μην βιάζομαι και να μην φοβάμαι τόσο. Να καταλαβαίνω ότι όλα περνούν –και τα δύσκολα και τα όμορφα. Μου έμαθε να δίνω αξία στα απλά, στους ανθρώπους που είναι πραγματικά εκεί, στις στιγμές που δεν φαίνονται αλλά μένουν. Με δίδαξε επίσης να αφήνω. Να μην κρατάω πράγματα και ανθρώπους που δεν μου κάνουν καλό. Και κυρίως, μου έμαθε ότι η ζωή δεν θέλει τελειότητα· θέλει παρουσία, αλήθεια και αγάπη.

Θάρρος ή αλήθεια; Τι έχει χαρακτηρίσει κυρίως τη ζωή σου;

Θα πω και τα δύο. Η αλήθεια και το θάρρος πάνε μαζί στη ζωή μου. Η αλήθεια ήταν πάντα η βάση μου, αλλά για να την αντέξεις και να τη ζήσεις, χρειάζεται θάρρος. Θάρρος να πεις όχι, να φύγεις όταν πρέπει, να ξεκινήσεις από την αρχή, να δείξεις ποια είσαι χωρίς φίλτρα. Αυτά τα δύο με χαρακτήρισαν και συνεχίζουν να με καθοδηγούν.

Τι είναι για σένα οι φίλοι;

Νιώθω απίστευτα ευλογημένη με τις φίλες μου. Τις καλύτερές μου φίλες τις γνώρισα γύρω στα 30 μου – όσο μεγαλώνουμε, ξέρουμε καλύτερα να επιλέγουμε. Για μένα η φιλία δεν έχει να κάνει με ποσότητα, αλλά με ποιότητα. Φιλία σημαίνει να μπορείς να μοιράζεσαι τη σιωπή και να νιώθεις άνετα μέσα σε αυτή. Να μοιράζεσαι χωρίς δεύτερη σκέψη τις σκέψεις σου, τους πόνους και τις χαρές σου, και να ξέρεις ότι ο άλλος είναι απλώς εκεί, να σε ακούσει, χωρίς κρίση. Πριν λίγο καιρό το σκεφτόμουν έντονα. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος, έχω τις τρέλες μου. Κι όμως νιώθω πόσο ευλογημένη είμαι που οι φίλες μου με αγαπούν ακριβώς έτσι όπως είμαι – και φυσικά κι εγώ το ίδιο εκείνες. Κάθε φίλη μου έχει κάτι να θαυμάσω, κάτι να με εμπνεύσει και κάτι να μου μάθει καθημερινά. Για μένα, αυτό είναι πραγματική φιλία.

Είσαι μια πολύ ωραία τύπισσα. Επικοινωνιακή, ευγενική, χαλαρή, χαμογελαστή. Ποια είναι η στραβή σου πλευρά;

Είδες τώρα αυτό που είπα πριν; Έχω μια τρέλα. Δεν είμαι πάντα έτσι. Εξαρτάται από το πόσο άνετα νιώθω, από το πόσο καλά είμαι με τον εαυτό μου, ακόμα και από το πώς θα ξυπνήσω. Περνάω φάσεις έντονες που θέλω τη μοναχικότητά μου. Φάσεις που δεν απαντάω τηλέφωνα, που αποσύρομαι λίγο μέχρι να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Μπορώ να κλείνομαι τελείως στον εαυτό μου – και το έχω αποδεχτεί. Ξέρω όμως ότι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο ή δίκαιο για τους ανθρώπους γύρω μου, και το δουλεύω.

Βλέπουμε στα social μια ιδιαίτερη αδυναμία στη μαγειρική.

Η μαγειρική για μένα είναι πραγματικά η ψυχοθεραπεία μου. Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά έτσι ακριβώς το νιώθω. Με ηρεμεί, με γειώνει και με αδειάζει από ό,τι κουβαλάω μέσα μου. Είναι ένας τρόπος να δείχνω την αγάπη μου και να φροντίζω τους ανθρώπους μου. Ταυτόχρονα είναι δημιουργία και έκφραση.

Αν μπορούσαμε να κρυφοκοιτάξουμε στο σπίτι σας μια καθημερινή τι θα βλέπαμε;

Δεν νομίζω ότι θα βλέπατε κάτι διαφορετικό από μια απλή, κανονική οικογένεια. Για εμάς όμως οι φίλοι μας είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Τις περισσότερες μέρες το σπίτι είναι γεμάτο κόσμο. Πολλά παιδιά, φίλοι της Ελένης μας, φίλοι δικοί μας. Τα παιδιά να παίζουν, τα αγόρια να βλέπουν μπάλα και εμείς με τις φίλες μου στην κουζίνα. Μας αρέσει να έχουμε ένα σπίτι ανοιχτό, γεμάτο αγαπημένους ανθρώπους. Υπάρχουν όμως και μέρες που είμαστε απλά οι τρεις μας. Χουχουλιασμένοι στον καναπέ, ήσυχα, χωρίς πρόγραμμα. Και αυτές οι στιγμές είναι εξίσου πολύτιμες.

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece Φερβρουαρίου, τεύχος 137.