Η Χριστίνα Βίδου στο InStyle Greece: «Έπρεπε να πονέσω για να αγαπήσω τον εαυτό μου»

Μια χαρακτηριστική φωνή στο ραδιόφωνο από το 1995. Μια ζεστή, ψύχραιμη, ανακουφιστικά κομψή εικόνα στην εκπομπή «Η ζωή σου όλη». Μια δημοσιογράφος στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ κάθε Σαββατοκύριακο. Η Χριστίνα Βίδου είναι μια επαγγελματίας που ξεχωρίζει για το καθαρό βλέμμα και τη δυναμική προσωπικότητά της.

Από την Ξένια Ιωάννου

Σπάνια ενθουσιάζομαι με ανθρώπους. Γοητεύομαι, αναγνωρίζω το ταλέντο, επιλέγω να κοιτάω τη θετική τους πλευρά, αλλά η φυσική μου αυστηρότητα δύσκολα μου επιτρέπει να παρασυρθώ σε υπερβολές. Η Χριστίνα Βίδου είναι από εκείνες τις γυναίκες που με εντυπωσίασαν. Η αυθεντικότητά της, η αλήθεια της που δεν επιλέγει να παίζει κρυφτό και δεν περιχαρακώνεται πίσω από φοβικά κλισέ, μου επέτρεψαν να συναντήσω μια βαθιά γοητευτική γυναίκα πέρα από τα αυτονόητα.

Ναι, είναι ψηλή – 1,79μ, όμορφη, δωρική. Όμως δεν είναι η εικόνα που με κέρδισε. Είναι το χιούμορ της, η ανοιχτή καρδιά, το βαθύ βλέμμα, η επικοινωνία, η ειλικρίνεια. Και στη φωτογράφιση και στη συνέντευξη ήρθα αντιμέτωπη με έναν άνθρωπο που κατάφερε να αγαπήσει τον εαυτό του κι αυτό βγαίνει προς τα έξω. Μεταφράζεται σε μια λυτρωτική ελευθερία, σε μια ουσιαστική επικοινωνία. Όταν έχεις αναμετρηθεί με τα τέρατα της ζωής και τελικά έχεις νικήσει, όταν έχεις συντρίψει τις προστατευτικές πανοπλίες με την προσωπική σου δύναμη, τότε αγκαλιάζεις τον πυρήνα σου και γίνεσαι –χωρίς φόβο, με πάθος– αυτό ακριβώς που είσαι.

Ξεκίνησες από το ραδιόφωνο. Μόνο ραδιόφωνο.

Ξεκίνησα το 1995. Ρεπόρτερ.

Γιατί ραδιόφωνο;

Είναι βαθιά νομίζω υπαρξιακό και είναι και οι μνήμες που έχεις. Θυμάμαι στο σπίτι, με την αδερφή μου, από το ίδιο δωμάτιο που μοιραζόμασταν, και η μαμά μέσα, να ξυπνάμε και να ακούμε ΣΚΑΪ.

Ειδήσεις;

Ναι. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου άκουγαν πάντα τις ειδήσεις και πάντα ΣΚΑΪ. Άρα εγώ ξύπναγα με τη φωνή του Τράγκα τότε, του συγχωρεμένου. Ήξερα τα ονόματα όλων των ηχοληπτών, τα ονόματα όλων των μουσικών παραγωγών, εννοείται των δημοσιογράφων που κάνανε εκπομπές. Ένα κομμάτι λοιπόν ήταν αυτό, που μπήκε μέσα και έγραψε. Και μετά, γιατί ήθελα να μιλάω. Γενικά ήμουνα ένα παιδί κλειστό. Όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται, είμαι κλειστή, είμαι βαθιά κλειστή.

Το πιστεύω. Οπότε έγινες δημοσιογράφος επειδή αγάπησες το ραδιόφωνο από τη θέση που κατείχε στο σπίτι σου καθώς μεγάλωνες;

Ναι. Και για να μπορέσω να μιλάω. Τώρα το λέω συνεχώς, ο μπαμπάκας μου θα το διαβάσει… Ήμασταν η κλασική ελληνική οικογένεια όπου μιλάει ο μπαμπάς. Όταν μιλάει ο μπαμπάς, όλοι οι άλλοι είμαστε και ακούμε τον μπαμπά. Κι εγώ έλεγα: «Θα ακούσετε κάποια στιγμή εμένα.»

Δύο κόρες είσαστε;

Ναι. Τη μαμά έχουμε χάσει.

Έχετε μεγάλη διαφορά με την αδερφή σου;

Δύο χρόνια. Η Κατερίνα είναι μεγαλύτερη.

Είναι η κολλητή σου;

Ναι. Βαθιά σχέση, ουσιαστική. Πάνω κάτω ζούμε. Υπάρχουνε μέρες που δεν βλέπει η μία την άλλη, αλλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

Ε βέβαια. Η σύνδεση ανάμεσα στα αδέρφια είναι μοναδική.

Η Κατερίνα και ο Δημήτρης – ο σύντροφός μου, είναι οι άγκυρές μου.

Ο μπαμπάς;

Καλά, δίπλα ακριβώς, πόρτα-πόρτα! Τον έχουμε τρελάνει. Από την ημέρα που πέθανε η μαμά… Η μαμά έφυγε νωρίς, στα 66 και τον έχουμε μεγάλο άγχος. Εν τω μεταξύ ο μπαμπάς είναι απόλυτα αυτοεξυπηρετούμενος, αλλά εμείς τον τρελαίνουμε. Μαγειρεύει η Κατερίνα, μαγειρεύω εγώ, του πάμε φαγητά. Μαγειρεύει κι εκείνος… (γέλια)

Η Χριστίνα έχει αδιανόητο χιούμορ. Αυτή η σύντομη συναναστροφή μας είχε πολύ γέλιο και αμεσότητα. Μηνύματα με πολλά emoji, ακομπλεξάριστο αυτοσαρκασμό και μια αιφνιδιαστική οικειότητα που δεν έχω συνηθίσει, αλλά μου αρέσει πολύ. Ίσως γιατί δεν αυτοπροσδιορίζεται ως «celebrity», αλλά ως συνάδελφος δημοσιογράφος. Εκείνη στην ενημέρωση, εγώ στο lifestyle. Εκείνη στα χαρακώματα της επικαιρότητας και της σκληρής πραγματικότητας κι εγώ στην illustration πλευρά.

Κάθε Σαββατοκύριακο 10 με 12 το μεσημέρι έχεις ραδιόφωνο. Και το βράδυ το κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Κάνεις και τα γυρίσματα για την εκπομπή σου. Τι ωραίες που είναι οι εκπομπές σου!

Είναι πολύ ωραίες, γιατί είναι ωραίοι άνθρωποι, γνωρίζεις ωραίους ανθρώπους.

Αυτό που μου αρέσει εμένα είναι η φυσική κομψότητα και η ψυχραιμία με την οποία στέκεσαι, ρωτάς, κοιτάς και επικοινωνείς. Έχεις μια υπέροχη ηρεμία.

Η υπομονή και η ηρεμία είναι τα χαρακτηριστικά μου νομίζω. 

Και κάπως μου το μεταφέρεις, κάπως περνάει σε μένα αυτή σου η ενέργεια.

Χαίρομαι για αυτό, χαίρομαι που το ακούω. Δεν το κάνω επίτηδες, απλά βγαίνει.

Σε ένα συνεχές τρέξιμο είσαι πάντως. Σου αρέσει;

Μου αρέσει. Είμαι εγώ. Τις μέρες που δεν δουλεύω… Έχω μία μέρα που είμαι χαλαρή. Κάθομαι. Περνάνε δυο-τρεις ώρες το πρωί, να τακτοποιήσω τη μικρή, μετά γυρίζω σπίτι, θα κάνω τρία-τέσσερα φαγητά…

Αυτό δεν λέγεται κάθομαι. Κάθομαι σημαίνει αράζω στον καναπέ.

Όχι, δεν μπορώ να το κάνω αυτό, αν εννοείς αυτό. Όχι.

Να κοιμηθείς;

Δεν μπορώ να κοιμηθώ πάρα πολύ. Μην με κοιτάς έτσι… (γέλια) Πρέπει να είναι γεμάτη η μέρα με πράγματα, για τα οποία όμως μετά μπορεί και να γκρινιάξω.

Πώς γίνεται να ξεκουράζεσαι κάνοντας πράγματα; Κάπως δεν το καταλαβαίνω.

Ψωμί, πίτες, φύλλο, πώς να σου εξηγήσω, για μένα αυτό είναι και ψυχοθεραπεία. Η κουζίνα είναι ο δικός μου ο ναός της ησυχίας και της ηρεμίας. Μου αρέσει πάρα πολύ. Άσε με εκεί κλεισμένη. Άλλες γυναίκες δεν θέλουν, εννοείται. Εγώ εκεί βρίσκω την απόλυτη ησυχία, ηρεμία, αρμονία, ισορροπία. Πειραματίζομαι, κάνω βλακείες, κάνω επιτυχημένα – άμα είναι επιτυχημένα μετά δεν θυμάμαι τι έχω κάνει… Αλλά είμαι η κλασική μαμά στη μαγειρική – κάνω τα μαμαδίστικα.

Μαγειρεύεις κάθε μέρα;

Δύο φορές την ημέρα.

Πότε;

Αναλόγως το πρόγραμμά μου. Το βράδυ ή το πρωί. Ξυπνάω στις έξι.

Αλήθεια; Με σοκάρει και μόνο που το σκέφτομαι.

Όταν έκανα το πρωινό στην ΕΡΤ μαζί με τον Κώστα Παπαχλιμίντζο –τον οποίο αναφέρω σε κάθε μου συνέντευξη κι αυτός ούτε μία φορά (γέλια)– ξύπναγα στις δύο το πρωί. Κανάλι, μεσημέρι γυρίζαμε πίσω, το παιδί ερχόταν από το σχολείο, μία ώρα περίπου είχαμε κενό μέχρι να αρχίσουμε πάλι, από τα σπίτια μας όμως, σύσκεψη, επικαιρότητα, δες δελτία… Non stop. Επομένως από τις δύο που ξύπναγα, με το εξάρι τώρα είμαι μες στην τρελή χαρά.

Σε ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα, υπάρχει χώρος για ζωή;

Υπάρχει, πρέπει να το παλέψεις. Υπάρχει χώρος, τον οποίο προσπαθείς να τον βρίσκεις. Είναι πολύ δύσκολο να τον βρεις και για να τον βρεις, κάποιες τρελές ώρες, θα πρέπει να έχεις, ας πούμε, έναν υπέροχο σύντροφο που έχω εγώ.

Ο σύντροφός σου δουλεύει κανονικές ώρες;

Είναι κανονικός άνθρωπος, ναι. Είναι εντελώς κανονικός άνθρωπος, καμία σχέση με τον χώρο μας – και είναι πάντα εκεί. Όταν μου έγινε πρόταση από την ΕΡΤ, του είπα «Κοίτα να δεις, υπάρχει αυτός ο βαθμός δυσκολίας» και το είπα και στην κόρη μου, υπάρχει αυτό το πράγμα με αυτά τα δεδομένα. Ο Δημήτρης μου είπε τότε: «Εάν δεν ήμουνα εγώ στη ζωή σου και σου κάνανε αυτήν την πρόταση, θα τη δεχόσουν;» Του λέω, ναι. Μου λέει «Τί το συζητάς;» Ο Δημήτρης είναι ο άνθρωπος που είναι πάντα εκεί για μένα.

Σε αγαπάει.

Πολύ. Και στηρίζει την οποιαδήποτε απόφασή μου, την οποιαδήποτε τρέλα, γιατί τρία πουλάκια είμαι (γέλια), αλλά είναι εκεί. Και ξέρεις πόσο ασφάλεια είναι αυτό για μένα; Μεγάλη ασφάλεια, συναισθηματική.

Ε βέβαια. Γιατί υπάρχουν κάτι σχέσεις εκεί έξω που ανατινάζουν τα αυτονόητα. Εντάξει, είστε και πολλά χρόνια μαζί.

Είμαστε. Και πρόσεξε όμως τι σχέση είναι; Δεν μένουμε μαζί. Είμαστε 14 χρόνια μαζί και δεν… Είναι πολύ συνειδητή απόφαση και των δύο, ούτε καν μπορούμε να το διανοηθούμε αυτό. Είμαστε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή μαζί, γιατί και εκείνος δουλεύει πάρα πολύ.

Και ούτε και παντρεμένοι.

Όχι βέβαια.

Επίσης συνειδητά.

Εννοείται. Για αυτό σου λέω, είναι να βρεις στη ζωή σου τον άνθρωπο ο οποίος μπορεί να καταλάβει αυτό που εσύ θέλεις και έχεις ορίσει ως τη ζωή σου.

Άρα είναι το boyfriend σου.

Ναι! Και είναι πολύ ωραίο. Ξέρεις γιατί; Γιατί όταν έρχεται η Παρασκευή, θέλω να περιποιηθώ… Βέβαια συναντιόμαστε και τις καθημερινές, αλλά πολύ λίγο, ελάχιστα. Και με βλέπει πολύ ωραία, με μια τεράστια ρόμπα που έχω, το μαλλί πιασμένο… (γέλια).

Εντάξει, είσαι και δυο μέτρα κουκλάρα. Ό,τι και να βάλεις.

Σε ευχαριστώ. Αλλά αυτό, σε κάποιους αρέσει σε κάποιους δεν αρέσει, όπως τα πάντα. Η εικόνα είναι ελκυστική για τους μεν, για κάποιους άλλους όχι. Αλλά μου αρέσει να περιποιούμαι για να με δει.

Είναι σαν τα πρώτα ραντεβού.

Μπράβο.

Και η Νένα Μεντή το έλεγε, δεν μένει με τον σύντροφό της…

Το οποίο που να το πεις τώρα, έτσι; Απορούνε. Γιατί είναι το στερεότυπο που κουβαλάμε, που η κοινωνία έχει για το πώς πρέπει να είναι ένα ζευγάρι. Ένα ζευγάρι πρέπει να είναι παντρεμένο ή να συζεί ή να έχει κάνει ένα συμβόλαιο. Όχι παιδιά, δεν είναι όλα έτσι.

Τι μαμά είσαι;

Είμαι μαμά μαμά. Δεν είμαι φίλη με την κόρη μου, της το είχα ξεκαθαρίσει.

Είσαι από πάνω, υπερπροστατευτική;

Όχι, καθόλου από πάνω, αλλά γιατί; Γιατί είμαι σίγουρη ότι μπορεί, κατάλαβες; Γιατί περάσαμε και το στάδιο να δω αν μπορεί να τα καταφέρει. Τα πρώτα χρόνια –ήμουνα πολύ τυχερή γιατί ζούσε και η μαμά μου– οπότε έχουνε μπει οι σωστές βάσεις και οι αξίες. Και τη βλέπω ότι είναι ένα πολύ ανεξάρτητο παιδί που μπορεί να κάνει το οτιδήποτε μόνη της – να μαγειρέψει, να βγει… Σε αυτό είμαι πολύ αυστηρή, 12 η ώρα πίσω. Και φυσικά η κλασική ερώτηση: «Μα, οι άλλες μου φίλες…» Δεν με νοιάζει. «Ναι, ναι ξέρω» Το «ναι, ναι ξέρω» της Λωρένας είναι: στο δικό μας το σπίτι υπάρχουν αυτοί οι κανόνες. Στο άλλο το σπίτι υπάρχουν άλλοι κανόνες.

Τώρα πλησιάζει ο καιρός να σου φύγει. Εκτός αν περάσει Αθήνα.

Θα μου φύγει, ναι. Η σχολή που έχει επιλέξει, μέχρι στιγμής αυτό που θέλει, είναι λογοθεραπεία. Λογοθεραπεία στην Αθήνα δεν έχει. (γέλια) Έχει Καλαμάτα, έχει Γιάννενα και στην Πάτρα.

Σε φοβίζει;

Βέβαια. Νομίζω ότι ο φόβος του γονέα δεν θα σταματήσει ποτέ. Και ειδικά όσο βλέπω ότι είναι πολύ άγριες οι καταστάσεις, τις οποίες τις περιγράφω κιόλας, τις λέω σε ένα δελτίο, φοβάμαι πολύ περισσότερο. Αλλά αλίμονο, αν της το μεταφέρω αυτό. Δηλαδή πολλές φορές νιώθω ότι «όπα», δεν μπορώ να της μεταφέρω τη δική μου τη φοβία.

Ο τρόπος που μιλάει είναι άμεσος. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι με μια φίλη. Δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή ότι κάνω συνέντευξη. Δεν αισθάνθηκα ποτέ εκείνη την ενέργεια που σε κλείνει απέξω και σε απομακρύνει. Δεν άκουσα ούτε για ένα δευτερόλεπτο εκείνη την προσποιητή απάντηση που πολλές φορές τυχαίνει εμείς οι δημοσιογράφοι να ερχόμαστε αντιμέτωποι. Οπότε, ένιωσα άνετα να μιλήσω και για τα προβλήματά μου. Ένα συγκεκριμένο.

Tic tac καραμέλες είναι αυτές πάνω στο γραφείο σου; Πόσα χρόνια έχω να τις δω!

Ναι. Έχω τσίχλες, έχω διάφορα…

Είσαι του γλυκού;

Όχι, είμαι… Αν με αφήσεις μπορώ να φάω ανεξέλεγκτα.

Άκουσα σε μια συνέντευξή σου ότι είχες φτάσει πολλά κιλά.

126.

Άκουσα που μίλησες για πανοπλία, για το περιττό λίπος που συνειρμικά σε προστάτευε έπειτα από μια απώλεια που είχες. Και κάπως ταυτίστηκα. Η συναισθηματική υπερφαγία με ταλαιπωρεί και ο αριθμός στη ζυγαριά αυξάνεται. Αλλά δεν γίνεται αυτό το «κλικ». Σε άκουσα να λες ότι κάποια στιγμή είδες τον εαυτό σου στον καθρέφτη και έγινε αυτό το «κλικ» της αλλαγής.

Ισχύει. Υπάρχει ένα πρωί που θα δεις τον πραγματικό σου εαυτό στον καθρέφτη και δεν θα σου αρέσει.

Δεν τον έβλεπες και τις προηγούμενες μέρες;

Κάθε μέρα τον έβλεπα.

Τι διαφορετικό είχε εκείνη η μέρα;

Δεν ξέρω. Προφανώς ήτανε πια η στιγμή μου να δω την εικόνα και να πω ότι αυτό μπορώ να το αλλάξω. Και ο λόγος που μίλησα για την παχυσαρκία είναι γιατί ένας, ένας μόνο ή μία μόνο, να μπορέσει να βοηθηθεί, να πει αφού ένας, μία το κατάφερε… Γιατί για μένα το κατάφερα. Κάποιος άλλος μπορεί να είναι Ok με τα κιλά του. Είναι, πώς να στο εξηγήσω, ένα κλικ. Μπορεί για μένα να ήταν η εικόνα στον καθρέφτη, ένα τζιν που δεν έμπαινε. Χαζά πράγματα. Δεν ήταν καθόλου θέμα υγείας. Ήμουν απολύτως υγιής, οι μετρήσεις μου όλα καλά. Ήταν η εικόνα. Που δεν είμαι άνθρωπος της εικόνας, αλλά είδα έναν άνθρωπο…

Είδες ίσως την κακοποίηση στον εαυτό σου;

Ναι. Και λέω όπα-όπα. Γιατί τα κιλά τα παίρνεις για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Βέβαια, η συναισθηματική υπερφαγία – εγώ αυτό έχω…

Αυτό ήτανε, ναι. Τρελά όμως. Τρελές ποσότητες.

Ναι, κι εγώ.

Όταν μου συνέβαινε κάτι καλό, «Μπράβο σου Χριστίνα, ήρθε η ώρα να σε επιβραβεύσω, φάε», όταν συνέβαινε κάτι κακό «Χριστίνα μου, έλα εδώ δεν πειράζει, έλα λίγες στιγμές όμορφες» και το φαγητό μου προσέφερε χαρά. Εγώ ακόμα πιστεύω ότι το φαγητό είναι ηδονή.

Μπήκες σε μία διαδικασία λοιπόν, έχασες τα κιλά, που είναι πολύ δύσκολη διαδικασία…

Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας. Διαρκής αγώνας.

Άλλαξε η σχέση σου με το φαγητό;

Ναι.

Η συναισθηματική σχέση σου;

Ναι, εντάξει, έχει αλλάξει.

Οπότε τώρα πώς τρως;

Λίγο (γέλια).

Εξακολουθεί να είναι απόλαυση;

Φυσικά και είναι, αλλά το έχω υπό έλεγχο, το έχω τιθασεύσει. Δεν καταπιέζομαι πια.

Δεν σου έχει μείνει φοβία;

Φυσικά και μου έχει μείνει φοβία. Ένας από τους λόγους είναι επειδή δεν θέλω να ξαναπάρω κιλά. Και επίσης όπως βλέπεις κοίτα πώς κάθομαι.

Πώς κάθεσαι;

Κάθομαι και κρύβω την κοιλιά μου. Βλέπεις που γέρνω; Ο τρόπος που καθόμουνα όταν είχα τα πολλά κιλά είναι – ήταν πολύ συγκεκριμένος. Έμαθα να κάθομαι έτσι ώστε να με κρύβω.

Πόσα χρόνια είχες κιλά;

Καμιά δεκαετία.

Πήρες κιλά λόγω μιας απώλειας. Άρχισες να χάνεις τα κιλά όταν άρχισες να διαχειρίζεσαι την απώλεια;

Περίπου. Ήρθε έτσι γιατί ήμουνα πάρα πολλά χρόνια μόνη μου, οπότε αυτή μου ήταν πολύ ωραία στολή, μια θωράκιση που είχα κάνει.

Κι εγώ αυτό κάνω.

Για αυτό και σου είπα ότι αυτά έρχονται ένα πρωί. Ένα πρωί λοιπόν… που δεν είναι απλά ένα πρωί – έχει προηγηθεί ψυχοθεραπεία, έχουν προηγηθεί διάφορα πράγματα. Και λέω «Ωραία, αυτό πάμε να το αλλάξουμε.»

Βιαζόσουνα;

Πάρα πολύ. Γιατί είμαι γενικά ανυπόμονη. Πηγαίνω με 200 στον τοίχο, που ξέρω ότι θα χτυπήσω αλλά είμαι πολύ ανυπόμονη. Θέλω να γίνει χθες. Οτιδήποτε.

Αυτό μπορεί να σε απογοητεύσει.

Πολύ.

Γιατί τα κιλά δεν χάνονται έτσι, θέλουν χρόνο.

Υπήρχανε περίοδοι που δεν κατέβαινε η ζυγαριά, που ήσουν φουσκωμένος, πρησμένος.

Φαντάζομαι δεν φαινότανε όσο έντονο το ένιωθες. Είσαι και ψηλή.

Φαινότανε. Αν κοιτάξεις φωτογραφίες μου – δεν έχω κρατήσει καμία, έχω μόνο από τον γάμο της αδερφής μου.

Τις πέταξες; Τον έχεις διαγράψει αυτόν τον εαυτό σου;

Πολύ ωραία η πρότασή σου. Αυτόν τον εαυτό και κάποιες στιγμές εκείνης της δεκαετίας, τα έχω κάνει πραγματικό delete. Δεν μπορώ να τον θυμηθώ.

Τον σκέφτεσαι καμιά φορά εκείνον τον εαυτό;

Θέλω να τον αγαπήσω μωρέ εκείνον τον εαυτό.

Σε ενοχλεί που σου τον θυμίζω;

Όχι. Ξέρεις τι με ενοχλεί; Να μου πεις σήμερα: «αδυνάτισες, ε;». Που σημαίνει ότι εγώ τι θα κάνω; Θα σκεφτώ, άρα όταν με είχε δει δεν ήμουνα καλά, είχα αυτό το οποίο φοβάμαι. Γιατί μου λέει τώρα ότι αδυνάτισα;

Τώρα έχεις βραδιές που θα φας χωρίς έλεος;

Όχι.

Καμία;

Καμία. Και δεν το κάνω αναγκαστικά.

Δεν θέλεις.

Ναι, δεν θέλω. Θα κάνω, ρε παιδί μου, τη βλακεία μου, δεν το συζητάω, αλλά δεν θα κάνω το πολύ, γιατί απλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ να βάλω πάρα πολύ μέσα στο στομάχι μου, γιατί μετά δεν θα μπορώ να κοιμηθώ. Είναι πολύ απλά τα πράγματα.

Έχει αλλάξει η σχέση με τον εαυτό σου; Τον αγάπησες περισσότερο ή τον αγαπούσες ούτως ή αλλιώς;

Άργησα να αγαπήσω τον εαυτό μου και δεν ήταν μόνο τα κιλά το θέμα. Άργησα να τον αγαπήσω.

Άρα και το ότι τώρα προσέχεις τη διατροφή σου είναι στα πλαίσια του αγαπάς και φροντίζεις τον εαυτό σου;

Γιατί τώρα πια με έχω αγαπήσει, έχω συμβιβαστεί, είμαι αυτή που είμαι, έχω αποδεχτεί ότι σε κάποιους αρέσουμε σε κάποιους δεν αρέσουμε.

Ποια είσαι; Γιατί σε αγαπάς;

Είμαι η Χριστίνα, η μαμά της Λωρένας και έχω φτάσει σε ένα σημείο να πω στο παιδί μου ότι «τα καταφέραμε!».

Όταν κάποιος μιλάει δημόσια για μια δυσκολία που αντιμετώπισε, το κάνει με την ευχή έστω και ένας να βοηθηθεί, να εμπνευστεί, να πάρει δύναμη. Για την Χριστίνα Βίδου, εγώ είμαι αυτή. Με άγγιξε, με ταρακούνησε και από εκείνη τη μέρα νιώθω ότι κάπως μου κρατάει το χέρι.

Σε άλλα νέα, η Χριστίνα σιχαίνεται το οτιδήποτε στημένο. Είναι αρκετά σπάταλη και δεν έχει καθόλου καλή σχέση με το χρήμα. Ψωνίζει ρούχα, τσάντες, παπούτσια, αλλά όταν ανοίγει την ντουλάπα της… δεν έχει τίποτα να φορέσει.

Ντύνεσαι σύμφωνα με τη διάθεσή σου;

Πάντα σύμφωνα με τη διάθεσή μου.

Όχι ανάποδα; Δηλαδή σε περίπτωση που δεν έχεις καλή διάθεση, να ντυθείς έτσι ώστε να σου αλλάξει;

Όχι. Αλλά έχω πάντα καλή διάθεση, δεν θα με δεις να μην χαμογελάω. Στο λέω με όλη μου την ειλικρίνεια, όταν έχεις περάσει διάφορα από τη ζωή σου –που όλοι έχουμε περάσει διάφορα από τη ζωή μας– άμα δεν τα φιλτράρεις και δεν τα μετρήσεις… Και δεν στο λέω τώρα “μπακαλιάρο” απάντηση. Γιατί εγώ για να φτάσω σε αυτό το σημείο, έχω πονέσει, έχω ιδρώσει και έχω κλάψει. Να σου πω, κάθε μέρα είναι μια υπέροχη μέρα! Έλα να τη δούμε. Και μετά, το βράδυ, κάποια στιγμή στο μέσα μου, μπορεί να με δεις – να έχει συμβεί κάτι και να με έχει πάρει από κάτω. Όχι! Πάμε. Γιούργια. 

Ήσουνα πάντα χαμογελαστή;

Νομίζω το έχω πάρει από τη μαμά μου αυτό. Της έλεγε η συγχωρεμένη η μαμά της, «εσύ παιδί μου δεν θα πεθάνεις ποτέ.» Η μαμά δεν καταλάβαινες ποτέ αν ήταν στεναχωρημένη. Ποτέ. Όπως κι εγώ, εδώ, μπορεί τώρα να είμαι κάπως, ας πούμε να έχει συμβεί κάτι στο σπίτι – που δεν έχει συμβεί. Δεν μου φταις εσύ σε κάτι, δεν μου φταίει ο συνάδελφός μου σε κάτι. Αυτά είναι δικά μου. Θα τα βγάλω, δεν τα κρατάω πια μέσα μου…

Μπορεί να γυρίσεις σπίτι και να είσαι πεσμένη. Θα το δείξεις ή θα είσαι μέσα στη χαρά;

Όχι, θα το δείξω και θα το συζητήσω με τον Δημήτρη. Ξέρεις τι; Μία περίοδο, θυμάμαι, είχα πάρα πολλή δουλειά τότε. Η κόρη μου ήτανε πιο μικρή, οπότε μαγείρευα… Τα παιδιά έχουν μια απίστευτη ειλικρίνεια, ρε παιδί μου. Και λένε τόσο απλά πράγματα. Είναι πολύ μικρή, λοιπόν, είναι Δημοτικό, και μου λέει «Μαμά γιατί είσαι… (και μου κάνει την έκφραση του θυμού). Είσαι θυμωμένη, γιατί είσαι θυμωμένη;» Και λέω, ωπ! Σκεφτόμουνα κάτι που είχε γίνει στη δουλειά. Και λέω, κάτσε, μπήκα στο σπίτι, λείπω τόσες ώρες, αμέσως να μαγειρέψω και το παιδί μου με βλέπει με αυτό το πρόσωπο; Της λέω αγάπη μου δεν είμαι θυμωμένη. Καταρχήν δεν είμαι μαζί σου θυμωμένη. Σκέφτομαι αυτό που έγινε στη δουλειά. Πάντα της λέω τι έχει γίνει.

Οι δυσκολίες άρα σε δυνάμωσαν…

Πάρα πολύ.

Δεν σε τσάκισαν.

Όχι. Δεν υπήρχε περίπτωση να με κρατήσουνε πίσω. Δεν υπήρχε περίπτωση.

Στέκεται. Γυναίκα αγέρωχη. Δυνατή. Ψηλή. Ευθυτενής. Μετράει σε αυτήν τη δουλειά 31 χρόνια κι ακόμα τη λατρεύει. Τη γοητεύει που σε κομβικές στιγμές της ιστορίας είναι με έναν τρόπο μέρος τους. Της αρέσει να είναι συνεχώς ενεργή και παραγωγική.

Off duty αγαπάει ένα ωραίο εστιατόριο όπου θα απολαύσει την ατμόσφαιρα, τις γεύσεις, τη συνύπαρξη με φίλους και με τον σύντροφό της. Αυτόν τον υπέροχο, επίσης πολύ ψηλό τύπο, που την κάνει πραγματικά ευτυχισμένη.

Το κατάλαβες από την αρχή ότι αυτός θα είναι ένας σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σου;

Τον ήξερα από την πρώτη δημοτικού. Ήμασταν συμμαθητές.

Αλήθεια; Ήταν ο πρώτος σου έρωτας;

Όχι, καμία σχέση. Ήμασταν συμμαθητές, ήμασταν και στην ίδια γειτονιά, ήταν για μένα πάντα ο Δημήτρης.

Και είχατε επαφές όλα αυτά τα χρόνια;

Ναι. Χαθήκαμε κάποια στιγμή, εκείνος παντρεύτηκε, εγώ παντρεύτηκα.

Δεν ήσασταν φίλοι;

Όχι. Τελείωσε το σχολείο και χαθήκαμε. Και ξαναβρεθήκαμε σε ένα reunion.

Φανταστικό. Σαν ταινία.

Εντελώς ταινία. Κι όταν είπα ότι χώρισα, ήταν ο μοναδικός που χάρηκε. (Γέλια)

Εσύ όταν τον είδες;

Τίποτα. Ήταν ο Δημήτρης. Αλλά ο Δημήτρης έχει έναν πάρα πολύ ωραίο τρόπο να σε κερδίζει. Δεν σταματάει άμα δεν αποκτήσει αυτό που θέλει. Όταν λέμε αποκτήσει… δεν είναι killer. Έχει έναν τρόπο να επιμένει. Επομένως αυτό ήταν εξαιρετικό. Και έχει και πάρα πολύ χιούμορ.

Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος που δουλεύω τις συνεντεύξεις μου. Τις κάνω, φεύγω παρατηρώντας το αποτύπωμα που άφησε ο συνεντευξιαζόμενος μέσα μου, απομαγνητοφωνώ για τρεις-τέσσερις μέρες και μετά αφήνω ένα κενό πριν γράψω το κείμενο ώστε να μεταβολίσω τον άνθρωπο, να «κάτσει» η τελική του γεύση. Κάποιες φορές στο διάστημα που μεσολαβεί αλλάζουν όλα. Η άποψη, η οπτική, η αίσθηση. Η Χριστίνα Βίδου, κάθε μέρα που περνούσε, κέρδιζε όλο και περισσότερο τον θαυμασμό μου. Με την αξιοπρέπεια, τη δύναμη, τη φυσική αυστηρότητα, τη ζεστασιά, τη σοβαρότητα. Αυτές οι γυναίκες γελάνε πιο δυνατά. Αυτές που κοιτάζουν στον καθρέφτη και μπορούν να πουν «τα καταφέραμε!»

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece Ιούλιος, τεύχος 142.

Ευχαριστούμε θερμά το ξενοδοχείο Grand Hyatt Athens (Λεωφ. Συγγρού 115, τηλ.: 2144021234) για την ευγενική φιλοξενία στους χώρους του.