Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία, στην οποία βλέπουμε τον Πέτρο Φυσσούν κατά την ανάγνωση του αριστουργηματικού έργου του Νικολάι Γκόγκολ «Το Ημερολόγιο ενός Τρελού», το οποίο ανέβασε στις 14 Μαρτίου του 1972 στο Θέατρο Κοτοπούλη – Ρεξ.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
Ο Πέτρος Φυσσούν κατά την ανάγνωση του αριστουργηματικού έργου του Νικολάι Γκόγκολ «Το Ημερολόγιο ενός Τρελού», το οποίο ανέβασε στις 14 Μαρτίου του 1972 στο Θέατρο Κοτοπούλη – Ρεξ. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Βασίλη Διαμαντόπουλου, έδωσε πνοή στον συγκλονιστικό ήρωα του Ρώσου συγγραφέα, καταθέτοντας μία από τις πιο μνημειώδεις ερμηνείες της καριέρας του. Με σπάνια εκφραστική δύναμη, εσωτερικό παλμό και απόλυτο έλεγχο των υποκριτικών του μέσων, απέδωσε με τρόπο καθηλωτικό την ψυχική διαδρομή ενός ανθρώπου που χάνει σταδιακά την επαφή με την πραγματικότητα, χαρίζοντας στο ελληνικό θέατρο μια παράσταση που έμεινε βαθιά χαραγμένη στη μνήμη των θεατών.
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης το 1954, συνεργάστηκε έως το 1956 με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, αποκτώντας τα πρώτα πολύτιμα εφόδια της υποκριτικής του πορείας. Στη συνέχεια διέγραψε μια λαμπρή διαδρομή στις σημαντικότερες σκηνές της χώρας, ως πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου την περίοδο 1961-1965 και αργότερα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από το 1976 έως το 1978.
Υπηρέτησε με την ίδια αφοσίωση την τραγωδία, το δράμα, την κωμωδία και την επιθεώρηση, αποδεικνύοντας το σπάνιο εύρος του ταλέντου του. Εξίσου σημαντική υπήρξε και η κινηματογραφική του πορεία, μέσα από ταινίες που ξεχώρισαν για την ποιότητά τους και αγαπήθηκαν από το κοινό. Επιβλητική παρουσία, διαπεραστικό βλέμμα, στιβαρή φωνή, σεμνότητα και ήθος αποτέλεσαν τα χαρακτηριστικά ενός καλλιτέχνη που τίμησε την τέχνη του με συνέπεια και αξιοπρέπεια.
Πέρα από τις διακρίσεις και τις μεγάλες επιτυχίες, ο Πέτρος Φυσσούν υπήρξε ένας ηθοποιός σπάνιας ποιότητας, με ξεχωριστό εκτόπισμα, βαθιά καλλιέργεια και αστείρευτο ταλέντο. Κάθε εμφάνισή του στη σκηνή ή μπροστά στον κινηματογραφικό φακό απέπνεε κύρος, δύναμη και αλήθεια. Παρά τις δοκιμασίες που συνάντησε στην προσωπική του ζωή, στάθηκε όρθιος με αξιοπρέπεια και ψυχική αντοχή, μετατρέποντας τις εμπειρίες του σε δημιουργική δύναμη. Η πορεία του αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα αφοσίωσης στην τέχνη, αγωνιστικότητας και ανθρωπιάς”.
