Ο Νίκος Φέρμας έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 1972 από ανακοπή καρδιάς. Με αφορμή τη συμπλήρωση 54 χρόνων από τον θάνατο του αξέχαστου ηθοποιού, ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία, στην οποία τον βλέπουμε να ποζάρει με τη σύζυγό του στις αρχές της δεκαετίας του ’50.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Ο αξέχαστος ηθοποιός Νίκος Φέρμας με την σύζυγό του ηθοποιό και χορεύτρια Άννα Παντζίκα αρχές της δεκαετίας του ’50 στα πρώτα χρόνια των επιτυχιών στο θέατρο και τον κιν/φο. Γεννημένος αρχές του 20ου αιώνα στην Μυτιλήνη, θα χάσει τον πατέρα του σε ηλικία τεσσάρων ετών και στην συνέχεια θα εγκατασταθεί με την μητέρα του στην πρωτεύουσα του νησιού.
Από την παιδική του ηλικία θα εργασθεί σε διάφορες δουλειές ακολουθώντας αργότερα το επάγγελμα του κλητήρα σε υποκατάστημα της Τράπεζας Αθηνών καθώς η μητέρα του εργάζεται ως οικιακή βοηθός στο σπίτι του δ/ντη της τράπεζας. Σύντομα εγκαταλείπει την συγκεκριμένη ενασχόληση για να συμμετάσχει ως ερασιτέχνης ηθοποιός στον θίασο του ηθοποιού Δημήτρη Βερώνη ο οποίος είναι ο άνθρωπος που ανακαλύπτει το πλούσιο υποκριτικό χάρισμα που διαθέτει. Μετά την διάλυση του θιάσου το ’25, μετακομίζει στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρο του ξεκινώντας στο Θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά σε μικρούς ρόλους ρεπερτορίου σπουδάζοντας παράλληλα και στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.
Σύντομα διαπιστώνει ότι ο καλλιτεχνικός του δρόμος δεν είναι στο κλασικό ρεπερτόριο αλλά στην επιθεώρηση, την πρόζα και το μουσικό θέατρο με συνεργασίες δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής όπου γίνεται γρήγορα περιζήτητος σε μεγάλες Αθηναϊκές σκηνές και κλασικές ταινίες του ελληνικού σινεμά.
Την περίοδο όπου έχει τακτοποιηθεί επαγγελματικά, φροντίζει να πάρει την μητέρα του από το νησί και να την περιθάλψει με αμέριστη στοργή μέχρι το τέλος της ζωής της. Στο κέντρο “Όασις”του Ζαππείου θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί την Άννα Παντζίκα που συμμετέχει στο σχήμα αποτελώντας τον μεγάλο έρωτα και σύντροφο της ζωής του, διαμένοντας αρχικά στο Μεταξουργείο και στην συνέχεια στην Ηλιούπολη.
Από τις πιο χαρακτηριστικές καλλιτεχνικές μορφές που θα ενσαρκώσει ρόλους λαϊκών, ντόμπρων και μπεσαλήδων τύπων καθώς και τύπων του υποκόσμου με απίστευτη πειστικότητα και αυθεντικότητα. Σαν σήμερα το 1972 θα φύγει από την ζωή προδομένος από την καρδιά του, μένοντας στην συνείδηση του κοινού μέχρι και σήμερα ως ένας γνήσιος μάγκας της μεγάλης οθόνης”.
