Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια συγκλονιστική φωτογραφία της Κατίνας Παξινού από την τελευταία θεατρική της εμφάνιση στο έργο «Μάνα Κουράγιο» του Μπέρτολτ Μπρεχτ που ανέβηκε στις 6 Οκτωβρίου 1971 στο θέατρο Πάνθεον, την περίοδο που έδινε μάχη με τον καρκίνο.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
Η Κατίνα Παξινού σε μια συγκλονιστική φωτογραφία από την τελευταία θεατρική της εμφάνιση στο έργο «Μάνα Κουράγιο» του Μπέρτολτ Μπρεχτ που ανέβηκε στις 6 Οκτωβρίου 1971 στο θέατρο Πάνθεον, σε σκηνοθεσία και θεατρική προσαρμογή του Αλέξη Μινωτή. Την ίδια περίοδο έδινε τη δική της προσωπική μάχη με τον καρκίνο. Η ασθένεια είχε εξαντλήσει τις δυνάμεις της, όμως η αγάπη της για το θέατρο και η ακατάβλητη θέλησή της, της χάριζαν ένα ψυχικό απόθεμα σχεδόν ανεξάντλητο.
Πάνω στη σκηνή μεταμορφωνόταν σε μια επιβλητική πρωταγωνίστρια, ενώ πίσω από την αυλαία χρειαζόταν τη φροντίδα και τη βοήθεια από δύο νοσοκόμες που βρίσκονταν διαρκώς στο πλευρό της. Ήταν η ύστατη μεγάλη αναμέτρηση μιας γυναίκας που είχε ήδη κατακτήσει τις υψηλότερες κορυφές της υποκριτικής τέχνης, μα επέλεξε να σταθεί όρθια απέναντι στη μοίρα της μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο συγκεκριμένος ρόλος απαιτούσε τεράστια σωματική αντοχή. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης εμφανιζόταν στη σκηνή σέρνοντας το χαρακτηριστικό κάρο του έργου, κουβαλώντας μαζί του ολόκληρο το βάρος μιας ζωής σημαδεμένης από τον πόλεμο, την απώλεια και την επιβίωση.
Το έργο του Μπρεχτ αποτέλεσε το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο μιας πορείας που είχε ήδη γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του θεάτρου. Ως πρωταγωνιστικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου σφράγισε μνημειώδεις παραστάσεις της κλασικής δραματουργίας, ερμηνεύοντας έργα του Ίψεν, του Λόρκα και άλλων κορυφαίων δημιουργών, ενώ στο αρχαίο δράμα χάρισε μορφές που έμειναν σημείο αναφοράς για ολόκληρες γενιές θεατών. Ηλέκτρα, Εκάβη, Μήδεια και τόσες ακόμη ηρωίδες βρήκαν στο πρόσωπό της μια ερμηνεύτρια σπάνιας έντασης και αλήθειας.
Η φωτογραφία αυτή αποτυπώνει μια μεγάλη ηθοποιό αλλά και μια γυναίκα που υπηρέτησε την τέχνη της με αυταπάρνηση μέχρι την τελευταία της υπόκλιση, μετατρέποντας το προσωπικό της μαρτύριο σε θρίαμβο ψυχής και θεάτρου.
