Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagran μια σπάνια φωτογραφία της Ξένιας Καλογεροπούλου, η οποία ποζάρει σε ηλικία 17 ετών στον φακό του Ρούσσου Κούνδουρου.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του
“Η Ξένια Καλογεροπούλου το 1953 σε ηλικία 17 ετών, σε μια υπέροχη φωτογραφία από τον φακό του Ρούσσου Κούνδουρου. Ο ίδιος υπήρξε γιατρός με έντονη αντιστασιακή δράση στα χρόνια της Κατοχής, ο «πατέρας» της ελεύθερης ραδιοφωνίας, κινηματογραφιστής με ταινίες μικρού μήκους και γνωστά ντοκιμαντέρ στο ενεργητικό του, καθώς και αδελφός του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου.
Το 1953 ιδρύει το Ινστιτούτο Μορφωτικού και Επιστημονικού Κινηματογράφου και τρία χρόνια αργότερα κερδίζει το πρώτο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Επιστημονικού Κινηματογράφου στις Κάννες. Η 17χρονη τότε Ξένια, φοιτά στο σχολείο Χατζηδάκη, όπου μαζί με τη συμμαθήτριά της και μετέπειτα συγγραφέα Μαρίνα Καραγάτση, κόρη του λογοτέχνη Μ. Καραγάτση, διοργανώνουν μαθητικές παραστάσεις, αναλαμβάνοντας οι ίδιες τη συγγραφή του έργου, τη σκηνοθεσία και τη σκηνογραφία.
Η αγάπη της για την υποκριτική ξεκινά από την ηλικία των δέκα ετών, όταν μαζί με τους φιλότεχνους γονείς της παρακολουθεί για πρώτη φορά θέατρο και επιστρέφει στο σπίτι μαγεμένη από τις ερμηνείες των Χορν, Αρώνη και Κατράκη στο «Πολύ κακό για το τίποτα» του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει στη σκηνή του Εθνικού. Έναν χρόνο πριν ολοκληρώσει το σχολείο, απευθύνεται η ίδια στον Κάρολο Κουν, εκφράζοντας την επιθυμία της να ασχοληθεί με την υποκριτική.
Παρά την έγκρισή του, η αντίδραση του πατέρα της για τη συγκεκριμένη σχολή την οδηγεί στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου. Κατά την επιστροφή της στην Αθήνα, μια τυχαία συνάντηση με τον Μάνο Χατζιδάκι έξω από το θρυλικό ζαχαροπλαστείο Ζόναρς στην Πανεπιστημίου, γίνεται η αφορμή να ασχοληθεί με το σινεμά. Κάνει το ντεμπούτο της το 1958 στην «Κυρά μας τη μαμή» του Αλέκου Σακελλάριου, παραγωγής Φίνος Φιλμ.
Η αγαπημένη ηθοποιός διαθέτει εκείνη τη σπάνια γοητεία που γεννιέται από την ευγένεια, την καλλιέργεια και την αλήθεια. Ως δημιουργός, έδωσε χώρο στη φαντασία, ιδιαίτερα στο θέατρο για παιδιά, αντιμετωπίζοντας τους μικρούς θεατές με σεβασμό. Η διακριτική, αθόρυβη δύναμή της, φωτίζει κάθε ρόλο και κάθε ανθρώπινη ιστορία που επιλέγει να αφηγηθεί.
