Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από την Ύδρα του 1962, στην οποία βλέπουμε τη Γεωργία Βασιλειάδου, τον Νίκο Ρίζο, την Πόπη Λάζου και την Έλσα Ρίζου να αποβιβάζονται στο λιμάνι για τα γυρίσματα της κωμωδίας «Οι γαμπροί της Ευτυχίας».
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του
“Το καλοκαίρι του 1962, το λιμάνι της Ύδρας υποδέχτηκε την ίδια την ψυχή της ελληνικής κωμωδίας. Η Γεωργία Βασιλειάδου και ο Νίκος Ρίζος, μαζί με την Πόπη Λάζου (αριστερά) και την Έλσα Ρίζου (πίσω), αποβιβάστηκαν στην πέτρινη προβλήτα για τα γυρίσματα της κωμωδίας «Οι γαμπροί της Ευτυχίας».
Εκείνη τη στιγμή, το πηγαίο ελληνικό χιούμορ έσμιξε με το πιο λαμπερό, κοσμοπολίτικο καταφύγιο του Αργοσαρωνικού. Σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καψάσκη, η μεταφορά του κλασικού θεατρικού έργου των συγγραφέων Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη στο λευκό φως του νησιού, χάρισε στην ταινία μια αξεπέραστη, ηλιόλουστη ενέργεια. Τα γραφικά σοκάκια μεταμορφώθηκαν σε ένα απέραντο, ζωντανό πλατό γεμάτο θάλασσα, προσφέροντας ιδανικό σκηνικό για αξέχαστες κινηματογραφικές στιγμές.
Εκείνη τη χρυσή εποχή, η Ύδρα αποτελούσε τον απόλυτο ελληνικό καλοκαιρινό προορισμό, ένα «ανοιχτό στούντιο» που μαγνήτιζε το παγκόσμιο σινεμά. Με την αρχοντική, δωρική της αρχιτεκτονική και την απόλυτη απουσία τροχοφόρων, η Ύδρα απέπνεε μια ρομαντική ελευθερία. Αυτή την ομορφιά ερωτεύτηκαν μεγάλοι καλλιτεχνικοί δημιουργοί. Ήταν το νησί όπου ο Μιχάλης Κακογιάννης αποτύπωσε το 1956 τη μελαγχολική γοητεία της Έλλης Λαμπέτη στο «Κορίτσι με τα μαύρα». Ήταν ο ίδιος βράχος όπου το «Παιδί και το δελφίνι» βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Ντιβάι, σύστησε το 1957 την Ελλάδα στο Χόλιγουντ.
Η εκθαμβωτική Σοφία Λόρεν αναδύθηκε από τα καταγάλανα νερά, σφραγίζοντας τη διεθνή μοίρα του τόπου. Επίσης το καλοκαίρι του 1962, ο Ζυλ Ντασέν επέλεξε το λιμάνι για τη «Φαίδρα» του, ενώνοντας ξανά τη Μελίνα με τον Άντονι Πέρκινς κάτω από τον ίδιο καυτό ήλιο.
Αυτή η φωτογραφία κλείνει μέσα της την υπόσχεση εκείνων των χρόνων. Ντόπιοι και τουρίστες γίνονταν ένα για να εκφράσουν την αγάπη τους και τον θαυμασμό τους στους ηθοποιούς. Τα γέλια από τους αυτοσχεδιασμούς της Βασιλειάδου και του Ρίζου αντηχούσαν μέχρι το θρυλικό μπαρ της εποχής «Λαγουδέρα». Πρόκειται για ένα ποιητικό τεκμήριο μιας ολόκληρης εποχής και ένα νοσταλγικό ταξίδι στην ασπρόμαυρη αιγαιοπελαγίτικη αύρα, που μένει για πάντα ζωντανή μέσα από τα καρέ του χρόνου”.
