Η Δωροθέα Μερκούρη στο InStyle για τη ζωή στην Αθήνα, τα αδέσποτα, τον έρωτα και την ηλικία

Καμπύλες, θηλυκότητα, ομορφιά και δυναμικό ταπεραμέντο. Έμφυτη κομψότητα, πάθος και αγάπη για τη ζωή. Το ιταλικό γονίδιο αναμειγνύεται με το ελληνικό, σε ένα εκρηκτικό μεσογειακό cocktail. Η Δωροθέα Μερκούρη μοιάζει ο ορισμός της γυναίκας.

Από την Ξένια Ιωάννου

Κι αυτή η ανεπαίσθητη προφορά, ο ρυθμός, το ηχόχρωμα, η μελωδικότητα της ιταλικής γλώσσας που εμποτίζει τον τρόπο που μιλάει τα ελληνικά, την κάνει ακόμα πιο σέξι και γοητευτική.

Είναι λιτά ντυμένη, αλλά περιποιημένη. Μικρές πινελιές κοσμημάτων, υπέροχα flat παπούτσια και μια φυσική φινέτσα που αναδύεται από τα κύτταρά της και αναβαθμίζει όλη την απλότητα σε κάτι πολύ ιδιαίτερο για τον αμφιβληστροειδή. Τη χαζεύω. Μαλακό, πασπαλισμένο με γλύκα και πόνο βλέμμα και μια ηρεμία γύρω της. Στην κουβέντα ξεπηδά αμέσως ο δυναμισμός της.

Δεν της αρέσει καθόλου να κάθεται. Θέλει συνεχώς να κάνει κάτι. «Η τεμπελιά με τρελαίνει. Τελικά, αυτό είναι το θέμα, τώρα το ανακαλύπτω. Καταρχάς, στην Ελλάδα δεν μπορείς να κάθεσαι. Είναι μια χώρα που δεν σε αφήνει να κάθεσαι.»

Τι εννοείς;

Θα ήθελα να μην έχω αυτούς τους ρυθμούς, αλλά βλέπω ότι δεν βγαίνει σε αυτόν τον τόπο να κάθεσαι. Καταρχάς, πρέπει να βγάλω το δικό μου κομμάτι σε πάρα πολλά θέματα όσον αφορά στη γειτονιά μου – και κοινωνικά θέματα.

Προσπαθείς να προσφέρεις, να κάνεις καλό στη γειτονιά σου;

Ναι. Ασχολούμαι με τα αδέσποτα, κάτι που κάνω με πολλή αγάπη, από την καρδιά μου.

Θέλεις να κάνεις τον κόσμο πιο όμορφο;

Δεν μου αρέσει καθόλου να περπατάω και να βλέπω βρωμιές, ασχήμιες, αδικίες και θλίψη – ανθρώπους που είναι θλιμμένοι για κάποιο λόγο. Μακάρι να μην ήμουνα έτσι.

Προφανώς, έχει μεγάλο κόστος αυτό για σένα.

Πάρα πολύ. Γενικά έχει στεναχώρια. Η Ελλάδα θεωρώ ότι έχει γίνει ένας τόπος, για μένα τουλάχιστον, που περπατάω και λέω συνεχώς «Τι κρίμα!».

Στην Ιταλία είναι καλύτερα;

Κι εκεί υπάρχουν προβλήματα. Είναι παντού, παγκοσμίως υπάρχει το «τι κρίμα!», δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα. Βέβαια, στην Ιταλία δεν έχει αυτήν την απαίσια αρχιτεκτονική που συναντάω εδώ, που με θλίβει.

Περπατάς και συναντάς ομορφιά.

Κάνεις βόλτες. Κάνεις πολλή βόλτα. Η passegiatta, αυτό που κάνουμε βόλτα στην Ιταλία το απόγευμα, πριν το φαγητό – οι άνθρωποι περπατάνε.

Αυτό αγάπησα την πρώτη φορά που πήγα στο Μιλάνο. Είναι flat και περπατάς. Μπορείς να περπατήσεις με τακούνια σχεδόν παντού.

Έχει πεζοδρόμια. Εντάξει, και η Αθήνα είναι σε κάποια μέρη flat, αλλά δεν έχει πεζοδρόμια. Δεν έχει πεζοδρόμια για τα καροτσάκια, για τις γυναίκες με τα μωρά… Η Αθήνα σαν πόλη είναι μη βιώσιμη. Μην βλέπεις εμείς που είμαστε συνηθισμένοι στο να πηδάμε τα πεζοδρόμια και να κοιτάμε κάτω να μην πέσουμε. Είναι μια ταλαιπωρημένη πόλη, η οποία θα μπορούσε να μην είναι τόσο άσχημη, αλλά δυστυχώς δεν θα φτιάξει. Την αγαπώ όμως. Για αυτό επέλεξα να μένω και στο κέντρο της, στην καρδιά της. Είναι μια πόλη με βαριά ιστορία. Το Θησείο – που τόσο με εμπνέει, το Μοναστηράκι, η Πλάκα. Παντού νιώθεις την ιστορία, τη θεϊκή της ενέργεια.

Κάθε μέρα ασχολείσαι και με αυτό το κομμάτι;

Όταν δεν δουλεύω, το Σαββατοκύριακο, ασχολούμαι πάρα πολύ με τα αδέσποτα. Δεν μου αρέσει να βλέπω αδέσποτα παντού και να υποφέρουνε. Οπότε βοηθάω κι εγώ, όπως και κάποιοι άλλοι. Είμαι εθελόντρια στην ουσία.

Ευτυχώς πια είναι περισσότεροι οι άνθρωποι που είναι ευαισθητοποιημένοι σχετικά με τα ζωάκια.

Έχει πολλά αδέσποτα. Είναι πάρα πολλά σε σχέση με αυτό που μπορεί να ανταπεξέλθει ο αριθμός των ανθρώπων που ασχολούνται. Θέλει πολλά περισσότερα χέρια, δεν φτάνουν τα χέρια που υπάρχουνε. Έχεις δίκιο, είναι περισσότεροι, αλλά είναι λίγοι ακόμα, θέλει κι άλλους. Γιατί αν ο καθένας κοιτάει τον δρόμο του και ασχοληθεί, να πάρει το γατάκι, να το πάει στον γιατρό, να το ταΐσει, δεν θα χρειαζόταν εγώ, η κυρία Κατερίνα, η κυρία Ελένη… να πρέπει να πάμε εμείς τα αδέσποτα των έξι δρόμων μας. Θέλει κι άλλα χέρια. Υπάρχει μία καλυτέρευση, δεν το συζητάω, αλλά υπάρχει ακόμα το πρόβλημα. Πιστεύω ότι ακόμα δεν είμαστε αρκετά φιλόζωοι, όσο θα έπρεπε.

Στην τσάντα της έχει πάντα κονσέρβες και χάπια για τα αδέσποτα. Δεν διστάζει να πάρει τον Δήμο, όταν βλέπει σκουπίδια. Να κάνει καταγγελίες όπου μπορεί και όπου χρειαστεί προσπαθώντας να διορθωθεί –όσο περνάει από το χέρι της– αυτή η πόλη. Δεν επαναπαύεται, δεν αδιαφορεί, δεν εθελοτυφλεί. Προσπαθεί. Είναι ενεργός πολίτης, που ενδιαφέρεται για την τάξη, την καλαισθησία, την ομορφιά, τη λειτουργικότητα του τόπου της. Δίνει. Δίνει από την ψυχή της, από το συναισθηματικό της απόθεμα. Από τη ζωή που τη χόρτασε εμπειρίες…

«Πάντα λέω, εάν κάτι συμβεί και πρέπει να “φύγω”, εγώ είμαι πολύ γεμάτη με όλα αυτά τα οποία μου έχουνε συμβεί. Πολύ ευγνώμων για όλα αυτά τα οποία έχω ζήσει. Και για την πορεία μου – την ανθρώπινη πορεία μου και όχι μόνο την επαγγελματική. Στο επαγγελματικό μπορώ να σου πω ότι δεν θεωρώ ότι το έχω χορτάσει, παρόλο που… Πώς κάνω έτσι; Δηλαδή ντροπή μου – μου το λέω αυτό. Είναι αγνωμοσύνη. Έχω δουλέψει με υπέροχους σκηνοθέτες, με ανθρώπους που έμαθα πολλά πράγματα από αυτούς, αλλά, ξέρεις, θα ήθελα να προχωρήσω κι άλλο με αυτό, δεν θεωρώ ότι είχα μια πορεία η οποία ήτανε σταθερή. Λόγω των παιδιών μου – και δεν φταίνε τα παιδιά, προς Θεού. Εγώ φταίω, που δεν μπόρεσα να βάλω αυτά τα δύο πράγματα καλά μαζί. Αγχωνόμουνα πάρα πολύ, δεν μου άρεσε να τα αφήνω μόνα τους…»

Από ό,τι έχω καταλάβει είσαι τελειομανής. Θέλεις να κάνεις κάτι τέλεια, να αφοσιωθείς ολόκληρη σε αυτό.

Ναι. Θα μου άρεσε να ήμουνα λίγο πιο χαλαρή. Ξέρω τι λάθη έχω κάνει εκεί. Το θυμάμαι.

Πιστεύεις ότι είναι λάθη; Γιατί τώρα το κοιτάς με μία απόσταση. Εκείνη τη στιγμή ήταν το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις. Ήθελες να αφοσιωθείς στα παιδιά. Άλλωστε πια η υποκριτική σου δίνει ευκαιρίες για πάντα.

Ναι, δίνει ευκαιρίες και τώρα ειδικά πιο πολύ, και σε άλλες ηλικίες – που παλιά δεν γινόταν αυτό.

Και τώρα τα κορίτσια μεγάλωσαν. Μπορείς να κάνεις focus στη δουλειά.

Δεν είναι καν τα κορίτσια σπίτι μου. Δεν μένουμε πια μαζί. Δύσκολο να είμαι χωρίς τα παιδιά, αλλά αυτή είναι η κανονική ροή – να πάρουν τα παιδιά έναν δικό τους δρόμο. Βέβαια είναι περίεργο ακόμα.

Είσαι χαλαρή μαμά;

Κοίτα, δεν ήμουνα χαλαρή. Έγινα. Αγχωνόμουνα πάρα πολύ.

Πώς έγινες χαλαρή;

Αναγκάστηκα. Τρόμαζα. Ειδικά όταν ήταν σε μια ηλικία 16-17 χρόνων, που αρχίζανε και βγαίνανε βράδυ… Εδώ στην Ελλάδα τα παιδιά βγαίνουνε το βράδυ μέχρι αργά –δεν είναι αυτό παντού έτσι. Γίνεται και έξω, αλλά το κάνουν μια φορά τον μήνα. Εδώ συζητάμε ότι κάθε εβδομάδα εγώ έπρεπε να αγχώνομαι μέχρι το πρωί για το αν θα γυρίσουν τα παιδιά μου. Εξαντλητικό.

Από την άλλη όμως βλέπεις ότι μεγάλωσαν, έπιασαν τόπο οι κόποι σου, μεγάλωσες δύο υπέροχα κορίτσια.

Δεν ξέρω αν έκανα καλή δουλειά.

Ε πώς; Είναι κορίτσια ανεξάρτητα, προχωράνε στη ζωή τους, κάνουν πράγματα…

Ήταν εξαντλητικό. Το θυμάμαι ακόμα. Ήταν πολύ κουραστικό. Αλλά δεν θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Μου αρέσει που είμαι μάνα.

Και σε δύο κορίτσια, ε;

Και δύο κορίτσια με προσωπικότητα, με γνώμη.

Εντάξει, πως θα γινότανε διαφορετικά; Με τέτοια μαμά, φυσικά και θα ήταν κορίτσια με άποψη και προσωπικότητα.

Ναι. Είναι πολύ καλά κορίτσια και είμαι πολύ χαρούμενη.

Τι θα ήθελες οπωσδήποτε να έχεις φροντίσει να ξέρουν;

Ήθελα και θέλω να ξέρουν –γιατί μπορεί να το ξεχάσουνε– ότι η ζωή είναι πολύ όμορφη, αλλά είναι και πολύ δύσκολη. Και ότι πρέπει να δουλέψουνε σκληρά. Να είναι το κεφάλι τους προετοιμασμένο, εάν θέλουνε να καταφέρουν κάτι, να το βάλουνε στην καρδιά τους με αγάπη, με συμπόνια προς τον εαυτό τους, με συμπόνια προς τους άλλους, και έτσι μπορούν να καταφέρουν πάρα πολλά πράγματα. Και να μην είναι σκληρές. Δεν θέλω, δεν ήθελα με τίποτα, να είναι σκληρά τα παιδιά. Είναι σκληρή η ζωή.

Εσύ είσαι σκληρή;

Όχι. Δεν θέλω να είμαι σκληρή. Με τίποτα.

Δεν θα ήθελες να έχεις σκληρύνει λίγο;

Οι άνθρωποι οι οποίοι αυτήν τη στιγμή βλέπω να έχουν σκληρύνει –είναι πολλοί– θεωρώ ότι περνάνε πολύ άσχημα στην καθημερινότητά τους. Η σκληρότητα σου στερεί πράγματα, συναισθήματα. Σε απομακρύνει από την γλύκα της ζωής.

Προστατεύεσαι όμως.

Από τι;

Από τον πόνο;

Νομίζεις ότι προστατεύονται;

Δεν ξέρω. Έχω προσπαθήσει να σκληρύνω, θα ήθελα, αλλά δεν τα καταφέρνω. Εκεί επιμένω να είμαι καλοπροαίρετη, καλούλα…

Εγώ δεν είμαι καλούλα. Μισό λεπτό.

Καλός άνθρωπος δεν είναι αυτός που δεν έχει σκληρή καρδιά;

Ναι, αλλά οριοθετημένη είμαι. Άλλο να είσαι οριοθετημένος κι άλλο να είσαι σκληρός και αυστηρός.

Έχεις δίκιο. Η προστασία είναι στο να βάλεις όριο όχι στο να σκληρύνεις.

Η προστασία είναι στο να βάλεις όριο, στο να έχεις μια συμπόνια την οποία τη διαχειρίζεσαι – είναι διαχειρίσιμη συμπόνια, δεν πέφτεις στο πάτωμα να γίνεις χαλί. Κοίτα, η στάση ζωής που θέλω να έχω καθημερινά είναι της χαράς. Το να είσαι χαρούμενος άνθρωπος είναι μια πνευματική στάση, δεν είναι μια απλή στάση. Είναι θέμα πνευματικότητας στην εποχή μας – αυτό θεωρώ εγώ, γιατί για μένα μπορώ να μιλήσω. Θέλω να είμαι χαρούμενη, παρόλο που βλέπω ό,τι συμβαίνει γύρω μου – γιατί τα βλέπω όλα, τα ακούω όλα, ενδιαφέρομαι για όλα τα θέματα. Αλλά εγώ δεν θα μπω μέσα σε ένα τούνελ μαυρίλας, δεν θα κλειστώ εκεί και θα πω «Δεν βλέπω τίποτα, ασχολούμαι μόνο με τους πέντε ανθρώπους μου, με το σπίτι μου, με τον δρόμο μου και τελείωσα.»

Έχεις αλλάξει στο πέρασμα του χρόνου;

Ναι, έχω αλλάξει πολύ. Είμαι άλλος άνθρωπος.

Πώς ήσουνα;

Κοίτα, οι φίλοι μου, μου λένε ότι είμαι ίδια. Οι φίλοι που με ξέρουν πολλά χρόνια.

Εσύ πώς νιώθεις ότι άλλαξες.

Εγώ πιστεύω ότι στη γυναίκα ειδικά, γιατί για τη γυναίκα μπορώ να μιλήσω, αφού φύγουν τα παιδιά ή λίγο μετά τα 45, όταν φτάνουμε κοντά στα 50, γίνεται μια μεγάλη αλλαγή. Το βλέπω σε πολλές γυναίκες, και φίλες μου, και γυναίκες με τις οποίες τυχαίνει να μιλάω. Γίνεται κάτι μαγικό που οφείλεται στην ορμονική αλλαγή. Πιστεύω ότι η ορμονική αλλαγή φέρνει μια μεγάλη ελευθερία. Δεν φέρνει κάτι το οποίο δεν μου αρέσει, για να είμαι ειλικρινής.

Συμφωνώ.

Ήμουνα πιο ευαίσθητη, πιο πονεμένη με αυτές τις ορμόνες τις γυναικείες, τις ηφαιστειώδεις και τα συναισθήματα που πηγαίνανε μια από δω και μια από κει – την ίδια μέρα και την ίδια ώρα. Πιστεύω ότι όταν φεύγει όλο αυτό, υπάρχει μία απόλυτη ελευθερία. Γιατί πια εγώ ελέγχω το συναίσθημά μου, εγώ έχω τον έλεγχο των συναισθημάτων μου. Δεν έχει τον έλεγχο το ορμονικό. Τελείωσε. Και μου αρέσει πολύ.

Κι εμένα μου αρέσει.

Είναι τέλειο. Όσες γυναίκες φοβούνται το όταν σταματήσει αυτός ο κύκλος ο γυναικείος, ο μυστηριώδης κύκλος της γυναικείας φύσης, αν σκέφτονται «Ουάου, τι τραγικά που θα είναι τότε… Θα παχύνω, θα πεινάω, δεν θα θέλω αυτό, δεν θα θέλω τον άντρα μου…» κάτι τέτοια που άκουγα που λέγανε, εγώ θέλω να σας πω κορίτσια ότι είναι ό,τι πιο όμορφο μου έχει συμβεί. Ελέγχω τον εαυτό μου. Πριν ήμουν υπό τον έλεγχο της ορμονικής μου διαταραχής – γιατί είχα, όπως όλες έχουμε. Τι ήταν αυτό το πράγμα;

Μοντέλο και ηθοποιός με διεθνείς συνεργασίες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την καμπάνια του Martini μαζί με την Monica Bellucci; Στο Παρίσι το show του Jean Paul Gaultier όπου περπάτησε ως Amy Winehouse; Την καμπάνια των Dolce&Gabbana.

Πίνουμε τον καφέ μας και η κουβέντα ταξιδεύει μεταξύ Νέας Υόρκης –που έμενε για μεγάλο χρονικό διάστημα–, Ιταλίας και Ελλάδας. Θα μπορούσα να συζητάω μαζί της για ώρες. Η προσωπικότητά της, το βιογραφικό της, η ψυχή της, η ανοιχτωσιά της, η αλήθεια της είναι ένας μεγάλος μπαξές γεμάτος από κάθε λογής καρπούς. Ευαισθησίες, εμπειρίες, αισθητική, ανησυχίες, λάθη, χαρές, ταξίδια και κυρίως άνθρωποι.

Ποτέ δεν ένιωσε όσο όμορφη τη βλέπαμε εμείς…

Tυφλή ήσουνα;

Ήμουνα τελείως τυφλή.

Σήμερα βλέπεις πόσο ωραία γυναίκα είσαι;

Κοίτα, έπρεπε να το είχα δει πιο πριν. (γέλια)

Στον καθρέφτη, τι βλέπεις; Όταν ετοιμάζεσαι…

Στον καθρέφτη, όταν ετοιμάζομαι το πρωί, πραγματικά, δεν σου κάνω πλάκα, λέω: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που ξύπνησα και σήμερα, που είμαι καλά, που έχω δύο χέρια, δύο πόδια.» Εκεί κοιτάω.

Δεν ποντάρεις στην εμφάνιση.

Ποτέ δεν πόνταρα. Γιατί έχω δει πολύ όμορφες γυναίκες στη ζωή μου, έχω δει κάτι γυναίκες θεόσταλτες, ένα πράγμα από αλλού.

Σε έχουνε βοηθήσει στη ζωή σου;

Πάρα πολύ.

Και στη δουλειά σε έχουν βοηθήσει;

Πολύ. Έχω δουλέψει σκληρά, έχω προσπαθήσει πολύ, έχω καταφέρει πράγματα – όχι πάντα με βοήθεια, αλλά με έχουν βοηθήσει και πολύ. Όλοι οι άνθρωποι που πάνε μπροστά έχουνε βοηθηθεί. Ποιος έχει πάει κάπου, χωρίς να βοηθηθεί από κάποιον άλλον; Η βοήθεια είναι θεϊκή, συμπαντική, έρχεται σαν άγγελος, με τη μορφή ενός ανθρώπου κάποιες φορές.

Συνήθως οι ωραίες γυναίκες έχουν ένα παράπονο;

Με έχουν βοηθήσει πολύ οι ωραίες γυναίκες.

Δεν σε έχουν ανταγωνιστεί οι γυναίκες;

Οι πολύ όμορφες γυναίκες δεν ανταγωνίζονται. Και οι έξυπνες γυναίκες δεν ανταγωνίζονται.

Συμφωνώ.

Και θεωρώ ότι δεν φταίει η γυναίκα για τον ανταγωνισμό, φταίει η πατριαρχία, φταίει το αντρικό φύλο πάλι για τον ανταγωνισμό που μπορεί να έχει μια γυναίκα. Κι εκεί –αν το δω– έχω κατανόηση. Ο ανταγωνισμός κρύβει τραύμα, κρύβει φόβο. Κι ο φόβος είναι μια ενέργεια στην οποία εγώ λέω όχι. Είναι μια αρνητική κατάσταση.

Πώς θα σε χαρακτήριζες; Εσύ, που σε ξέρεις.

Χαρούμενη. Συμπονετική. Και φιλόζωη – μέχρι αηδίας.

Την είδαμε στο Disclaimer σε σκηνοθεσία Alfonso Cuaron στο Apple TV. Την απολαμβάνουμε στο θέατρο, που είναι και η μεγάλη της λατρεία. Και ξαφνικά, τα βράδια της Κυριακής, ήρθε μέσα από το Your Face Sounds Familiar του Ant1 και όλος ο κόσμος τη λάτρεψε. Για το χιούμορ, τη θετική στάση, την αξιοπρέπεια, το ταπεραμέντο της.

Σε βλέπαμε στα εξώφυλλα, στις παραστάσεις, στις ταινίες, στις καμπάνιες. Στο Your Face Sounds Familiar σε γνωρίσαμε. Είδαμε τον εαυτό σου;

Ναι, έτσι είμαι. Αυτό είμαι. Αυτό βλέπουν οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που με ξέρουν.

Το διασκέδασες;

Το διασκέδασα πάρα πολύ. Πέρασα και φάσεις που έλεγα: «Πώς θα το διαχειριστείς αυτό Δωροθέα;»

Με ποια έννοια;

Δυσκολευόμουνα να βάζω προσθετικά και να είμαι άλλη. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο, να με βλέπω στον καθρέφτη και να μπορέσω να είμαι ο εαυτός μου κάνοντας κάποια άλλη. Αλλά το διασκέδασα πολύ. Κοίτα, εγώ ήθελα να περάσει καλά ο κόσμος στο σπίτι, με ειλικρίνεια στο λέω αυτό, στο ορκίζομαι από το βάθος της ψυχής μου. Ξέρω πόσο δύσκολα περνάει ο κόσμος, πόσο μέσα στην αβεβαιότητα είμαστε όλοι.

Ποιες άλλες δουλειές σου κρατάς με πολλή αγάπη μέσα σου; Είσαι περήφανη για αυτές;

Το Brokeback Mountain που έκανα πέρυσι με τον Κωνσταντίνο Ρήγο. Έλεγα κάθε βράδυ πώς είναι δυνατόν να είμαι τόσο τυχερή και να κάνω αυτή την παράσταση. Ούτε μία φορά δεν πήγα και να πω βαριέμαι. Ο Ρήγος είναι ένας μεγάλος πυρήνας της ζωής μου τα τελευταία πέντε χρόνια. Με τον Κωνσταντίνο φιλοδοξούσα να δουλέψω από το 2015 που γύρισα στην Ελλάδα.

Από δουλειές στο εξωτερικό;

Κοίτα, εγώ πιο περήφανη είμαι για τις θεατρικές δουλειές που έχω κάνει. Είμαι πολύ περήφανη για τις δουλειές που έχω κάνει με τον Κωνσταντίνο, πρώτα. Μετά είμαι πολύ περήφανη και για τις ταινίες που έχω κάνει. Για τις δημιουργικές δουλειές που έχω κάνει. Η μόδα ήταν κάτι από ανάγκη – για να φύγω, να ταξιδέψω, να έχω χρήματα. Η μόδα ήταν κάτι το οποίο μπήκε σφήνα για να φύγω από εδώ. Είμαι περήφανη που έπαιξα και στο Disclaimer στο Apple TV. Πέρασα δέκα μέρες φανταστικές στην Τοσκάνη με αυτόν τον συγκλονιστικό σκηνοθέτη, τον Alfonso Cuaron. Χαίρομαι που δούλεψα με τον Jonas Åkerlund κι έκανα το διαφημιστικό του Martini. Ήμασταν στη Ρώμη, σε πλατείες, με τη Μόνικα. Είμαι χαρούμενη για όλα όσα έχω κάνει.

Τον έρωτα τον αποζητάς σε αυτή τη φάση;

Κοίτα, εγώ είμαι λίγο τραυματισμένη από αυτό το θέμα.

Την έκλεισες την πόρτα;

Είναι αρκετά κλειστή. Κοίτα, ο έρωτας είναι πάρα πολύ όμορφος. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Ξέρω όμως τι δεν θέλω. Ξέρω τι θέλω και τι δεν θέλω. Οπότε αν είναι να έρθει, καλώς να έρθει. Πιστεύω στη συντροφικότητα πιο αργά, να σου πω την αλήθεια. Πιστεύω σε έναν έρωτα στα 70, που είναι συντροφιά. Το έχω δει.

Ποιο χαρακτηριστικό σου αγαπάς πολύ;

Μου αρέσει πολύ αυτό το παιδικό που έχω. Έχω μια παιδική ενέργεια. Και χιούμορ. Είναι από την οικογένειά μου την ιταλική. Είναι όλοι σαν μικρά παιδιά. Οι θείες, οι θείοι, όλοι. Τσακώνονται σαν μικρά παιδάκια, τα βρίσκουν σαν μικρά παιδάκια, παίζουν στη θάλασσα σαν μικρά παιδάκια, μαγειρεύουν σαν μικρά παιδάκια. Είναι στοιχείο της νότιας Ιταλίας αυτό. Έχουν ευθύνες τεράστιες, είναι υπεύθυνοι άνθρωποι, αλλά δεν έχουν χάσει την παιδικότητά τους. Ο μπαμπάς μου ήταν έτσι. Κι όταν έχασε την παιδικότητά του, έφυγε από τη ζωή. Όταν σκλήρυνε, είπε ξέρεις τι, δεν μου αρέσει αυτό που γίνεται, δεν μου πάει αυτό το έργο κι έφυγε…

Ευχαριστούμε θερμά τον Πύργο Μελισσουργού (42ο χλμ. Λεωφόρος Αναβύσου, τηλ.: 6980420422) για την ευγενική φιλοξενία στους χώρους του.

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece Σεπτέμβριος, τεύχος 144.