Σχεδιάστριες που έγραψαν ιστορία στη μόδα με χρυσή κλωστή
Coco Chanel 1926. Photo by © Hulton-Deutsch Collection/CORBIS/Corbis via Getty Images

Σε αλλοτινές εποχές τότε που η θέση της γυναίκας ήταν ξεκάθαρη και παγιωμένη, ταμπουρωμένη πίσω από ανδροκρατούμενα κάστρα, υπήρξαν ορισμένες θηλυκές οντότητες που ανέτρεψαν κάθε κατεστημένο.

Όχι μόνο ξήλωσαν με δύναμη ό,τι περιόριζε τη δημιουργική τους φύση και αλλά άλλαξαν το ρου της ιστορίας της μόδας.

Γυναίκες θρύλοι – αλήθεια, φανταστείτε τις ρηξικέλευθες fashion ιδέες τους αν ζούσαν στο σήμερα της γυναικείας ενδυνάμωσης-, που σάρωναν στο πέρασμά τους, μάχονταν με τον δυναμισμό τους για να επικρατήσουν, να αναδειχθούν, να ζήσουν.

Μίλια μπροστά από την εποχή τους, κατάφεραν να κυριαρχήσουν και να αποδείξουν στις γυναίκες του σήμερα ότι η γυναικεία δύναμη ήταν και θα είναι πάντα γένους θηλυκού.

Για να τιμήσουμε τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, παρουσιάζουμε πέντε σχεδιάστριες που άλλαξαν τη μοίρα της μόδας.

Η Επαναστάτρια – Coco Chanel

Είναι η σχεδιάστρια μύθος. Το όνομά της είναι συνώνυμο της διαχρονικής κομψότητας και γοητείας. Η γαλλίδα Gabrielle «Coco» Chanel (1883-1971) δε θεωρείται τυχαία μία από τις πιο επιδραστικούς δημιουργούς του 20ου αιώνα. Όχι μόνο κατάφερε και άλλαξε τον τρόπο που ντύνονταν οι γυναίκες, αλλά άλλαξε και την πορεία της μόδας.

Απελευθέρωσε τους αυστηρούς κανόνες που συνόδευαν την γυναικεία ένδυση και δημιούργησε τις δικές της τάσεις που λατρεύονται μέχρι και σήμερα.

Οι καινοτόμες ιδέες της και το απαράμιλλο στιλ που εισήγαγε, εμπνέουν μέχρι και σήμερα τους νέους σχεδιαστές. Από τη στιγμή που άνοιξε το πρώτο της κατάστημα στο Παρίσι το 1910 -που πουλούσε καπέλα- μέχρι το θάνατό της, η δαιμόνια Coco άφησε μια κληρονομιά που εξακολουθεί να ανθίζει στη μόδα σήμερα ως πρότυπο για το σύγχρονο, φιλικό προς τις γυναίκες ντύσιμο.

Πήρε το jersey, ένα υλικό που χρησιμοποιούνταν μόνο για ανδρικά εσώρουχα εκείνη την εποχή, και το διαμόρφωσε σε εύκολα και άνετα γυναικεία ρούχα. Το ίδιο έκανε και με το τουίντ, όταν δανείστηκε το σακάκι του Βρετανού ευγενή φίλου της.

Έκανε το μαύρο – ένα χρώμα που φορούσαν τότε μόνο σε κηδείες – μόδα. Αφού έφτιαξε ένα απλό μαύρο φόρεμα-το 1926, η Vogue το χαρακτήρισε “φόρεμα που θα φορούσε όλος ο κόσμος”. Ακόμη και σήμερα το little black dress θεωρείται αξεπέραστο.

Στη συνέχεια, ποιος δε γνωρίζει το iconic chanel κοστούμι – αντίγραφο του οποίου φορούσε η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Jacqueline Kennedy εκείνη τη μοιραία ημέρα στο Ντάλας, όταν δολοφονήθηκε ο Πρόεδρος John F. Kennedy – με σακάκι χωρίς γιακά, πλεξούδα στο τελείωμα και χρυσά κουμπιά και under the knee φούστα.

Η σουρεαλίστρια – Elsa Schiaparelli

Ήταν το… ιταλικό αντίπαλο δέος της Coco Chanel. Θέλοντας μάλιστα η Chanel να υποτιμήσει τόσο την ίδια, όσο και το έργο της την είχε αποκαλέσει κάποτε ως «εκείνη η Ιταλίδα καλλιτέχνιδα που φτιάχνει ρούχα».

Η ανταπάντηση της Schiaparelli ήταν εξίσου φαρμακερή χαρακτηρίζοντας με τη σειρά της την σνομπ Coco ως «αυτή η μοδίστρα». Σε αντίθεση με την εχθρό της, η Schiaparelli είχε αριστοκρατική καταγωγή με έντονο ταπεραμέντο που έφερνε πονοκέφαλο στους γονείς της.

Μετά από ποικίλες αναζητήσεις, βρήκε την ιθάκη της στη μόδα, και κατάφερε με σκληρή δουλειά να αφήσει το δικό της γερό αποτύπωμα. Έφερε έναν νέο αέρα στη μόδα και ήταν ίσως η μοναδική σχεδιάστρια που τη διακωμωδούσε με απολαυστικό και καλλιτεχνικό τρόπο, παρά την αποδοκιμασία του παρισινού κατεστημένου της δεκαετίας του 1930 που έπαιρνε στα σοβαρά την haute couture.

Περιτριγυρισμένη από φίλους καλλιτέχνες όπως ο Νταλί, χρησιμοποίησε αφειδώς τον σουρεαλισμό -το νέο και αμφιλεγόμενο καλλιτεχνικό κίνημα της εποχής- στις συλλογές της. Έφτιαχνε καπέλα που έμοιαζαν με παπούτσια ή αστακούς και σακάκια με τσέπες που έμοιαζαν με συρτάρια. Δεκαετίες αργότερα, ο Yves Saint Laurent θα έλεγε ότι “η φαντασία της ήταν απεριόριστη”.

Το 1954, σε ηλικία 60 ετών, έκλεισε τον οίκο μόδας και αποσύρθηκε. Σε μια απόδειξη όλων όσων αντιπροσώπευε κάποτε αυτή η ιστορική ετικέτα, το brand αναβίωσε το 2013.

Η νεοτερίστρια –Mary Quant

Με τη βοήθεια μιας χρονομηχανής, μεταφερόμαστε  στο Λονδίνο των φανταστικών ‘60s. Μια τρελή δεκαετία που αν ήταν ταινία θα είχε για soundrack των Beatles, Rolling Stones… Ε, λοιπόν η θρυλική αυτή γενιά είχε σύμμαχό τους την Βρετανίδα σχεδιάστρια Mary Quant που κατάφερε να δημιουργήσει στα κορίτσια της εποχής ένα ιδιαίτερο κώδικα ντυσίματος.

Στις βιτρίνες της μπουτίκ της Bazaar, που άνοιξε το 1955, πουλούσε ρούχα διάσημων σχεδιαστών αλλά όταν αποφάσισε σοφά να προωθήσει τα δικά της σχέδια, τότε η φήμη της απογειώθηκε.

Ορμώμενη από τους νέους της εποχής, οι σχεδιαστικές της φόρμες ξεπέρασαν το συντηρητισμό δίνοντας μια άκρως μοντέρνα πινελιά. Έκανε μόδα τα κολλητά παντελόνια, τις μίνι φούστες – η ιέρεια του μίνι- που συνδύαζε με πολύχρωμα φωτεινά καλσόν.

Τα ρούχα της Quant που λατρεύτηκαν από τα μοντέλα της εποχής όπως η Twiggy, σηματοδότησαν τη γυναικεία απελευθέρωση από τα ταμπού που πανηγύριζαν τη σεξουαλικότητά τους. Ήταν σε τέτοιο βαθμό η επιρροή και το εκτόπισμά της, που της απονεμήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ το υψηλότερο παράσημο του Τάγματος Ιπποσύνης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, καθιστώντας την Dame.

Το αναρχικό πνεύμα  – Vivienne Westwood

Ότι και να πει ή να γράψει κανείς, είναι πολύ «λίγο» για να περιγράψει το εκτόπισμα και αυτό που πρέσβευε η Vivienne Westwood. Μαζί με τον θρυλικό μάνατζερ των Sex Pistols, τον άκρως εκκεντρικό Malcolm McLaren, άνοιξαν τη δεκαετία του 1970 το μυθικό SEX στην King’s Road στο Λονδίνο, το οποίο ήταν σημείο κατατεθέν για τους punks της εποχής.

Από τη μία οι βασιλιάδες (οξύμωρο) της punk σκηνής, τους Sex Pistols– εξέγερση στην καθεστηκυία τάξη της δυσαρεστημένης βρετανικής νεολαίας – και από την άλλη η Westwood το μείγμα ήταν άκρως εκρηκτικό. Τα hard –edged σχέδια της βρετανίδας σχεδιάστριας (1941-2022) κολλούσαν γάντι στις σκληροπυρηνικές εμφανίσεις των αντισυμβατικών, εξεγερμένων νέων με σκισμένα t-shirts, αποθέωση του καρό, φθαρμένα δερμάτινα, παραμάνες και φερμουάρ… 

Παρά το γεγονός ότι αντιπροσώπευε όλα όσα ήταν αντίθετα, η πανκ αισθητική διείσδυσε και στην luxury fashion  – θυμηθείτε την πρώην πανκ Elizabeth Hurley με το διάσημο φόρεμα με τις παραμάνες του Versace το 1994 – και αποτελεί πλέον ένα mainstream fashion trope.

Το brand της Westwood μετατοπίστηκε τελικά σε πιο tailored looks με μια πινελιά ιστορικού ρομαντισμού. Εξακολουθώντας να είναι προκλητική, εισήγαγε τον κορσέ και το θρασύτατα ονομαζόμενο mini-crini, μια ultra sexy mini φούστα.

Με το punk να είναι από μόνο του μια επαναστατική έννοια, η Westwood χρησιμοποίησε πολλές φορές την πασαρέλα για να αρθρώσει πολιτικό λόγο.

Η σχεδιάστρια της «καθημερινής γυναίκας» – Claire McCardell

Στην προπολεμική Αμερική, κάπου στο 1938 η 33χρονη τότε Claire McCardell εργαζόταν ως designer για έναν βιοτέχνη στην 7η Λεωφόρο στη Νέα Υόρκη.

Το δικό της «εύρηκα» ήταν ένα φόρεμα που «έραψε» το concept  που σήμερα είναι γνωστό ως American sportswear. Ήταν ένα απλοϊκό φαινομενικά μάλλινο φόρεμα με τέτοιο πατρόν που επέτρεπε άνεση στην κίνηση με ραμένες τσέπες – κάτι που η McCardell ζήλευε στα ανδρικά ρούχα.

Για να δώσει σχήμα στη δημιουργία της, του έβαλε απλά μια ζώνη. Αυτό ήταν! Το φόρεμά της που έφερε το όνομα “Monastic” μπήκε σε κάθε γυναικεία ντουλάπα, έγινε σε χρόνο μηδέν αυτό που λέμε bestseller για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν το ίδιο κολακευτικό και ευκολοφόρετο από κάθε σωματότυπο.

Η απλότητα, το σύγχρονο design και η πρακτικότητά του έθεσαν τα θεμέλια του brand McCardell.

Ακολούθησε το Popover Dress, ένα ευέλικτο φόρεμα για όλες τις περιστάσεις. Αποθέωσε την έννοια του mix and match, έκανε δημοφιλή τα flats ως εναλλακτική λύση στα τακούνια και το 1990, το περιοδικό Life την ανακήρυξε ως μία από τις 100 σημαντικότερες Αμερικανίδες του 20ού αιώνα.

Tags:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Newsletter

#StayInStyle

Λάβετε ειδοποίηση για νέα άρθρα