Το πρώτο plus-size μοντέλο της Ελλάδας, η Ειρήνη Μπουντούκη, μας αφηγείται πώς ξεκίνησε στον χώρο, αν υπάρχει συμπερίληψη στη μόδα τώρα και πού την έχει φέρει σήμερα το ταξίδι αγάπης για το σώμα της.
Όταν ξεκίνησα να περπατάω την πρώτη μου πασαρέλα, πριν από 18 χρόνια περίπου, θυμάμαι να με κοιτάνε με βλέμμα τύπου «α, μάλιστα, αυτή είναι… διαφορετική». Ήταν σε ένα mall στην Αθήνα, όπου εκπροσωπούσα ένα συγκεκριμένο μεγάλο fashion brand. Μαζί με γνωστές ηθοποιούς, τραγουδίστριες, φαινόταν τόσο περίεργο στο backstage crew! Και σε εμένα την ίδια φυσικά. Έτρεμαν τα πόδια μου, ακόμη και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, πάντα χτυπά η καρδιά μου πριν βγω στο runway. Αλλά φορούσα ένα ζευγάρι απίθανες γόβες, που έσωζαν το άκομψο σύνολο που μου αναλογούσε ως plus-size. Δεν θα ξεχάσω τους ψιθύρους που ακούγονταν στο κοινό καθώς περνούσα από μπροστά τους. Ήταν η εποχή που το μέγεθος θεωρούνταν πιο σημαντικό από την προσωπικότητα και το νούμερο στο ταμπελάκι είχε μεγαλύτερη σημασία από το βλέμμα σου ή τον τρόπο που στέκεσαι στον κόσμο.
Αλλά έχω μάθει να δημιουργώ τις δικές μου ευκαιρίες. Και κάπως έτσι έγινα το πρώτο plus-size μοντέλο της Ελλάδας, σε μια εποχή που οι περισσότεροι της εγχώριας μόδας δεν είχαν ξανακούσει τον όρο και ακόμα και στο εξωτερικό τα πρώτα βήματα γίνονταν δειλά.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «θα γίνω μοντέλο». Όπως πολλές ιστορίες ενδυνάμωσης, όλα ξεκίνησαν από μια στιγμή απογοήτευσης: ένα δοκιμαστήριο, ένα ρούχο που δεν έμπαινε και μια πωλήτρια που με κοίταξε λες και ήμουν εξωγήινη επειδή ζήτησα μεγαλύτερο νούμερο.
Στενοχωρήθηκα. Δεν ήμουν «αρκετή» για να φοράω ένα τζιν. Την επόμενη μέρα, ύστερα από προτροπή ανθρώπου που εργαζόταν σε εταιρεία με plus-size ρούχα, έκανα αίτηση σε έναν διαγωνισμό τους. Τρεις μήνες μετά, με όπλο την αυτοπεποίθησή μου και τη βαθιά πίστη ότι κάθε σώμα έχει θέση στο φως, ξεκίνησα τη διαδρομή μου στον χώρο της μόδας. Ήταν Αύγουστος του 2006.
Τα πρώτα χρόνια δεν ήταν εύκολα. Τα επόμενα κάπως ευκολότερα. Τα κάστινγκ είχαν πολλές πόρτες, αλλά λίγες που άνοιγαν. Όμως για κάθε «όχι» που άκουγα, έλεγα μέσα μου «ωραία, πάμε παρακάτω, το ’χεις!». Δυστυχώς όμως, πάρα την ανοδική πορεία που υπήρχε στη συμπερίληψη των σωμάτων μέχρι πριν από μια τριετία, όπου κάθε περιοδικό είχε ετησίως τουλάχιστον τέσσερα-πέντε εξώφυλλα και editorials με curvy και plus-size μοντέλα, αυτό πλέον αρχίζει και φθίνει. Τα τελευταία fashion weeks έχουν μια μείωση εκπροσώπησης γύρω στο 70%. Κι ας ήταν πέρυσι μοντέλο της χρονιάς, βάσει του Models. (Models dot), η Paloma Elsesser, πρώην plus-size και νυν curvy.
Σε κάθε περίπτωση, κάθε φορά που ένα μοντέλο εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό από το κλασικό πρότυπο που είχαμε για χρόνια συνηθίσει είναι κάτι σπουδαίο. Σπουδαίο για δύο λόγους. Πρώτον, το σχήμα ενός ανθρώπινου σώματος δεν είναι μια τάση, αλλά υπάρχει εξ ορισμού και υφίσταται ανεξάρτητα από τις τάσεις. Δεύτερον, γιατί η ίδια μας η ύπαρξη είναι ένα μικρό θαύμα καθημερινά, που μας επιτρέπει την εμπειρία της ζωής.
Εχω συνεργαστεί όλα αυτά τα χρόνια με Levi’s, Azzaro, Marina Rinaldi, Aerie, Korres, Βασίλη Ζούλια, John Richmond, Armani, Asos και τόσους άλλους που ευχαριστώ εξίσου. Το καλύτερο με αυτές τις συνεργασίες ήταν ότι ούτε μια στιγμή δεν ένιωσα ότι με κατηγοριοποιούν. Δεν με χαρακτήρισαν «ειδική περίπτωση» ή «το plus-size κορίτσι», αλλά «μοντέλο». Σκέτο. Χωρίς αστερίσκους.
Γιατί αυτό παλεύω να πω και στις γυναίκες που συναντώ: δεν χρειάζεσαι συγκεκριμένη ετικέτα για να έχεις αξία. Η αξία σου είσαι εσύ η ίδια. Και είσαι αρκετή!
Αν κάτι έμαθα από αυτά τα είκοσι χρόνια, είναι πως η μόδα αλλάζει. Αλλά δεν αλλάζει μόνη της. Την αλλάζουμε εμείς όταν διεκδικούμε χώρο και φωνή. Όταν λέμε «όχι» στο υπερβολικό photoshop που σβήνει κομμάτια του εαυτού μας και «ναι» στη συμπερίληψη.
Σήμερα, βλέπω όλο και περισσότερες νέες κοπέλες που μπαίνουν στον χώρο με σώματα που παλιότερα δεν θα περνούσαν καν από κάστινγκ. Και κάθε φορά που βλέπω καμπύλες, ραγάδες, αυθεντικότητα πάνω σε billboard είναι μια ηθική ικανοποίηση. Μια νίκη!
Αλλά δεν είμαστε ακόμα εκεί. Γιατί, αν και έχουν γίνει βήματα, υπάρχουν ακόμα άπειρα στερεότυπα που περιμένουν να… καταρριφθούν με τακούνια 12 πόντων ή και με τα flat μας.
Στην καθημερινότητά μου… δεν φοράω στρας για να πάω στο σουπερμάρκετ – αν και πού και πού το έχω κάνει, έτσι, για το vibe. Η καθημερινότητά μου είναι ένα παζλ από κάστινγκ, φωτογραφίσεις, συναντήσεις με νέες γυναίκες που θέλουν να δουλέψουμε μαζί πάνω στην αυτοεκτίμησή τους και αρκετό άγχος.
Και ανάμεσα σε όλα αυτά τα «τακούνια, κάστινγκ, empowerment, φωτογράφιση, παρουσίαση», υπάρχει και ο πιο σημαντικός ρόλος απ’ όλους: αυτός της μαμάς. Είμαι περήφανη μητέρα μιας υπέροχης 11χρονης κόρης που με διδάσκει κάθε μέρα τι σημαίνει αυθεντικότητα, ειλικρίνεια και –ναι– γλυκιά ανεμελιά. Η μητρότητα μαζί με την καριέρα, τις υποχρεώσεις, τα προσωπικά όνειρα και τις ευθύνες είναι η απόδειξη ότι η σύγχρονη γυναίκα δεν είναι μια, είναι πολλές. Είναι εκείνη που μπορεί να διδάσκει για αυτοπεποίθηση το πρωί και να φτιάχνει μακαρόνια με κιμά το απόγευμα, να ποζάρει με σιγουριά μπροστά στον φακό και να ακούει τα «δράματα» της προεφηβείας. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Είναι όμως αληθινό. Και, κυρίως, είναι δικό μας.
Αυτό είναι ένα τεράστιο στοίχημα για εμένα ως μαμά που πρέπει να κερδίσω. Να έχω μια κόρη που να αγαπά τον εαυτό της. Προσπαθώ να μιλά ευγενικά για το σώμα της. Να ξέρει ότι της ανήκει. Ότι είναι δυνατή, ανθεκτική, γενναία και όμορφη μέσα στη δική της, μοναδική ενέργεια. Και εννοείται ότι μένει μακριά από κινητά, social και κάθε είδους «τοξικό φορτίο».
Πέρα όμως από τις πασαρέλες, τα εξώφυλλα (που σαφώς θα ήθελα πολύ να έρθουν) και τις συνεργασίες, εκεί που πραγματικά χτυπάει δυνατά η καρδιά μου είναι στη δουλειά μου ως εκπαιδεύτριας ενηλίκων σε θέματα γυναικείας ενδυνάμωσης και εικόνας σώματος.
Αξέχαστη θα μου μείνει η ιστορία της Ο. που εν μέσω καραντίνας, στο πλαίσιο προγράμματος όπου ήμουν εκπαιδεύτρια, ένιωσε ασφαλής στο περιβάλλον που είχαμε δημιουργήσει, κατήγγειλε τον κακοποιητικό σύντροφό της, άλλαξε πόλη και ξεκίνησε να παρακολουθεί σεμινάρια Πληροφορικής, ώστε να εξελιχθεί επαγγελματικά. Και όλα αυτά αφού συνδέθηκε με το σώμα της που τόσο είχε υποφέρει…
Βλέπετε, δεν είναι αρκετό να ανέβεις μόνη σου στην κορυφή. Η ουσία είναι να τραβήξεις κι άλλες μαζί σου. Γυναίκες που ντρέπονται να κοιταχτούν στον καθρέφτη, που αποφεύγουν τον φακό, που κουβαλούν πάνω τους όχι κιλά, πολλά ή λίγα, αλλά και κρίσεις, ενοχές, «δεν είμαι αρκετή…».
Σε αυτές τις γυναίκες θέλω να λέω ένα τεράστιο «είσαι αρκετή». Όχι αύριο, όχι αν χάσεις πέντε κιλά, όχι αν χωρέσεις στο φόρεμα. Τώρα. Σήμερα. Έτσι όπως είσαι.
Μελλοντικά, θέλω να συνεχίσω αυτό που ξεκίνησα. Να δημιουργήσω περισσότερους χώρους όπου οι γυναίκες νιώθουν ελεύθερες, δυνατές, ορατές. Να ενισχύσω την παρουσία μου στην εκπαίδευση, να μιλάω σε σχολές, σε οργανισμούς, σε οποιονδήποτε είναι έτοιμος να ακούσει πως η ομορφιά δεν είναι ένα μέγεθος. Είναι κατάσταση ύπαρξης.
Θέλω να γράψω. Να κάνω podcast. Να φτιάξω ένα βιβλίο που δεν θα έχει «πριν» και «μετά» φωτογραφίες, αλλά ιστορίες θάρρους.
Και, φυσικά, να συνεχίσω να περπατάω πασαρέλες – γιατί, μεταξύ μας, είναι το πάθος μου και αυτό που με κάνει να λάμπω! Και θέλω η λάμψη να είναι για όλες.
Αν έπρεπε να συνοψίσω τη φιλοσοφία μου σε μια φράση, θα ήταν:
«Φόρα το σώμα σου σαν το πιο ωραίο σου ρούχο. Είναι φτιαγμένο μόνο για σένα».
Εγώ το έκανα. Και, ειλικρινά; Πάει με τα πάντα!
Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο InStyle Greece τεύχος 130 Ιούλιος 2025.
