Νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι οι υπεραιωνόβιοι διαθέτουν ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα κυττάρων του ανοσοποιητικού που μπορούν να αναγνωρίζουν και να καταστρέφουν μη φυσιολογικά κύτταρα
Τι συμβαίνει στο ανοσοποιητικό μας καθώς περνούν οι δεκαετίες; Η συνηθισμένη εικόνα είναι ότι, όπως και πολλές άλλες λειτουργίες του οργανισμού, σταδιακά εξασθενεί. Όμως οι άνθρωποι που καταφέρνουν να φτάσουν τα 110 χρόνια φαίνεται να αποτελούν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εξαίρεση.
Νέα έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Cell Reports, εντόπισε στους λεγόμενους υπεραιωνόβιους ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα ενός σπάνιου τύπου κυττάρων του ανοσοποιητικού, των κυτταροτοξικών Τ-λεμφοκυττάρων CD4 (CD4 CTLs).
Πρόκειται για κύτταρα που μπορούν να αναγνωρίζουν συγκεκριμένους στόχους και να καταστρέφουν κύτταρα που θεωρούνται απειλή για τον οργανισμό, μεταξύ άλλων μη φυσιολογικά ή προκαρκινικά κύτταρα.
Τι διαφορετικό συμβαίνει στους υπεραιωνόβιους;
Οι ερευνητές εξέτασαν δείγματα αίματος από 26 ανθρώπους και τους χώρισαν σε τρεις ηλικιακές ομάδες: 70-99 ετών, 100-109 ετών και 110 ετών και άνω.
Η διαφορά ήταν εντυπωσιακή. Στα άτομα ηλικίας 110 ετών και άνω, τα CD4 CTLs αποτελούσαν περίπου 17,6% των συγκεκριμένων κυττάρων που μελετήθηκαν, ενώ στην ομάδα των 70-99 ετών το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 4%.
Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που φτάνουν σε ακραίες ηλικίες φαίνεται να διαθέτουν ένα ανοσοποιητικό σύστημα στο οποίο συγκεκριμένα «κύτταρα-κυνηγοί» έχουν πολλαπλασιαστεί σημαντικά.
«Η ανοσολογική γήρανση δεν είναι απλώς μια διαδικασία παρακμής», εξήγησε ο Kosuke Hashimoto, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οσάκα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η επιλεκτική αύξηση συγκεκριμένων Τ-κυττάρων δείχνει ότι ακόμη και σε εξαιρετικά προχωρημένη ηλικία το ανοσοποιητικό μπορεί να συνεχίζει να προσαρμόζεται στις προκλήσεις που συνοδεύουν τη γήρανση.
Κύτταρα που μπορούν να «θυμούνται» τους στόχους τους
Όταν αυτά τα Τ-λεμφοκύτταρα συναντούν μια απειλή, μπορούν να δημιουργήσουν αντίγραφά τους, μαζί με τους υποδοχείς των Τ-κυττάρων. Οι συγκεκριμένοι υποδοχείς λειτουργούν σαν μηχανισμός αναγνώρισης, επιτρέποντας στα κύτταρα να εντοπίζουν συγκεκριμένους στόχους.
Οι επιστήμονες συνέκριναν αυτούς τους υποδοχείς με δεδομένα από μια δημόσια βάση και εντόπισαν ομοιότητες με υποδοχείς που είχαν βρεθεί σε ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα, του μαστού και του ήπατος.
Το ενδιαφέρον είναι ότι κανένας από τους συμμετέχοντες στην έρευνα δεν είχε διαγνωστεί με τους συγκεκριμένους καρκίνους.
Αυτό οδήγησε τους ερευνητές στην υπόθεση ότι ορισμένα CD4 CTLs μπορεί να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν στόχους που σχετίζονται με καρκινικά κύτταρα. Ωστόσο, οι ακριβείς στόχοι τους δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί.
Δεν σημαίνει ότι οι υπεραιωνόβιοι προστατεύονται από τον καρκίνο
Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση. Η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι τα αυξημένα επίπεδα αυτών των κυττάρων προστατεύουν τους ανθρώπους από τον καρκίνο, ούτε ότι αποτελούν την αιτία που κάποιοι άνθρωποι φτάνουν τα 110.
Οι ερευνητές θεωρούν ότι η παρουσία τους μπορεί να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας προσαρμογής του ανοσοποιητικού στη γήρανση.
Όσο μεγαλώνουμε, αυξάνονται και τα μη φυσιολογικά κύτταρα στον οργανισμό, μεταξύ άλλων τα γηρασμένα κύτταρα και τα καρκινικά κύτταρα. Το ανοσοποιητικό σύστημα των υπεραιωνόβιων μπορεί, σύμφωνα με την ερευνητική υπόθεση, να έχει αναπτύξει έναν ιδιαίτερο τρόπο να ανταποκρίνεται σε αυτές τις διαρκείς προκλήσεις.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον εύρημα της μελέτης: η μακροζωία μπορεί να μην συνδέεται μόνο με ένα ανοσοποιητικό που «αντέχει», αλλά και με ένα ανοσοποιητικό που συνεχίζει να προσαρμόζεται.
Το ανοσοποιητικό ίσως δεν «γερνά» με τον ίδιο τρόπο για όλους
Η έρευνα προσθέτει ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ της εξαιρετικής μακροζωίας. Οι άνθρωποι που φτάνουν ή ξεπερνούν τα 110 χρόνια αποτελούν μια σπάνια ομάδα και οι επιστήμονες προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς τους επιτρέπει να διατηρούν τις λειτουργίες του οργανισμού τους για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Τα ευρήματα δεν δίνουν ακόμη απάντηση στο μυστήριο της μακροζωίας. Δείχνουν όμως ότι η γήρανση του ανοσοποιητικού ίσως είναι πιο σύνθετη από μια απλή, σταδιακή απώλεια λειτουργίας.
Και για την επιστήμη της γήρανσης, η ιδέα ότι ένα ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να συνεχίζει να εξελίσσεται και να προσαρμόζεται ακόμη και μετά τα 100 είναι από μόνη της ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο.
Δείτε επίσης:
Ethel Caterham: Η γυναίκα που έγινε 117 ετών και θυμάται την εποχή του Εδουάρδου Ζ΄
Πόσο ασφαλή είναι τα τατουάζ – Συνδέεται το μελάνι με καρκίνο;
