Ο Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας παραχώρησε συνέντευξη στην κάμερα της εκπομπής “Buongiorno” και μίλησε για την πρώτη του επαφή με την τηλεόραση μέσα από τη συμμετοχή του στην εκπομπή «Ευ ζην», τη σύντροφό του, αλλά και το πώς διαχειρίστηκε την απώλεια του πατέρα του, Κώστα Χαρδαβέλλα.

«Όσες φορές με είχαν ρωτήσει μικρό τι θέλω να κάνω, δεν ήξερα, αλλά ήξερα τι θέλω να γίνω. Δεν ήθελα να γίνω δημοσιογράφος», είπε αρχικά ο Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας.

«Η Μυρτώ είναι ο άνθρωπός μου, ένας άνθρωπος που είναι πάντα δίπλα μου και είναι ένας άνθρωπος που με εμπνέει. Είναι πολύ πιο ικανή και έξυπνη από εμένα, οπότε με καλεί να κάνω κι εγώ το ίδιο. Σαφέστατα και είναι η γυναίκα που ονειρευόμουν. Κάποια στιγμή θα γίνει και ο γάμος. Η Μυρτώ είναι μπαλαρίνα, είναι επαγγελματίας χορεύτρια», τόνισε για τη σύντροφό του.

Σε ερώτηση για το αν η απώλεια του πατέρα του, τον έδεσε περισσότερο με τη μητέρα του, Μαρία Παναγοπούλου απάντησε: «Νομίζω σε όλες τις οικογένειες συμβαίνει αυτό. Είναι η στιγμή που καλείσαι να στηρίξεις τον άλλον άνθρωπο». 

“Ξέραμε ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά”

Ο Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας, τέλος, αναφέρθηκε στον τρόπο που διαχειρίστηκε ο ίδιος την απώλεια του πατέρα του: «Προφανώς και νιώθω περήφανος για τον μπαμπά μου. Μεγαλώνοντας μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό κάτι που μου έλεγε, ότι το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι ούτε το να είσαι πετυχημένος, ούτε διάσημος, αλλά το να έχεις ένα καθαρό όνομα και θεωρώ ότι, αυτό είναι το μεγαλύτερο πράγμα που μου άφησε. Ένα καθαρό όνομα. Αυτό που θα έλεγα ότι μου λείπει περισσότερο, είναι ότι είχα έναν άνθρωπο που μπορούσα ανά πάσα στιγμή να ρωτήσω το οτιδήποτε.

Είναι κάτι που όταν το έχεις, το θεωρείς δεδομένο, και όταν το χάσεις…Θεωρώ ότι το πένθος και η απώλεια, δεν αντιμετωπίζονται με λογικούς τρόπους. Ο καθένας το αντιμετωπίζει λογικά με τον τρόπο του. Ξέραμε ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Όλα τα στάδια τα πέρασα όσο ήταν ακόμα εν ζωή…Τη τελευταία φορά που τον είδα, επειδή κι εκείνος είχε καταλάβει, μου είχε γράψει, “μη στενοχωριέσαι, θα μεγαλώσουμε μαζί”, το οποίο είχα εκλάβει ως ότι φεύγει και θα συνεχίσει να βλέπει τη ζωή μέσα από τα δικά μου μάτια».