Υπάρχουν διαφορετικές αντιδράσεις όταν κάποιοι βλέπουν ένα ζευγάρι να μοιράζεται ένα ερωτικό φιλί δημοσίως. Κάποιοι αδιαφορούν, άλλοι κοιτάζουν με αποδοκιμασία και άλλοι νιώθουν και μια ανεξήγητη θλίψη. Αποδεικνύεται ότι το να απολαμβάνουν κάποιοι τη ρομαντική τους ευτυχία προκαλεί πολλά περίπλοκα και προσωπικά συναισθήματα στους ανυποψίαστους περαστικούς που γίνονται μάρτυρες.
Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την εφαρμογή ραντεβού Hily, όπως αναδημοσιεύει το Cosmopolitan, μια μικρή δόση θλίψης μπορεί να είναι ιδιαίτερα συχνή στους Gen Z που βρίσκονται μπροστά σε τέτοιες σκηνές. Σχεδόν 1 στους 3 Gen Z (1997-2012) λέει ότι δεν του αρέσει να βλέπει ζευγάρια να φιλιούνται παθιασμένα δημόσια, σε σύγκριση με λιγότερους από 1 στους 5 Millennials (1981-1996). Και στην πραγματικότητα δεν είναι επειδή θεωρούν ότι είναι «αηδιαστικό» ή «ακατάλληλο», περισσότεροι από τους μισούς λένε ότι το να βλέπουν ένα ζευγάρι να φιλιέται δημόσια τους κάνει να νιώθουν ξεκάθαρα… μόνοι.
Γιατί λοιπόν η ερωτική εκδήλωση κάποιου άλλου φαίνεται τόσο προσωπική;
Οι δημόσιες εκδηλώσεις τρυφερότητας ήταν ανέκαθεν ένα θέμα που διχάζει. Για κάποιους, αυτές -είτε πρόκειται για κράτημα χεριών, ένα φιλί στο μάγουλο ή ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα- είναι μια γλυκιά δήλωση ότι είσαι βαθιά ερωτευμένος και δεν σε νοιάζει ποιος το ξέρει. Για εκείνους που θεωρούν τέτοιες εκδηλώσεις υπερβολικές, πρόκειται για μια ανάρμοστη συμπεριφορά που θα έπρεπε να περιορίζεται στην ιδιωτικότητα του σπιτιού. Για την Gen Z, όμως, φαίνεται πως υπάρχουν μερικοί διαφορετικοί παράγοντες που διαδραματίζουν ρόλο.
Η κλινική ψυχολόγος Sabrina Romanoff λέει ότι αυτή η γενιά έχει μεγαλώσει σε μια κουλτούρα όπου τόσο πολλά από όσα συμβαίνουν δημόσια είναι μια μορφή «παράστασης» και ενδέχεται να καταγραφούν. Στην εποχή των influencers και της viral δημοσιότητας, μπορεί να είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος ότι κάτι που γίνεται δημόσια δεν έχει κάποιο κίνητρο από πίσω. «Κατά κάποιον τρόπο, οι δημόσιες εκδηλώσεις τρυφερότητας μπορεί να μοιάζουν επιτηδευμένες», λέει.
Πέρα από αυτό, όμως, η Gen Z έχει να αντιμετωπίσει ορισμένα αρκετά έντονα στατιστικά στοιχεία: Οι New York Times έχουν αναφέρει ότι κάνει λιγότερο σεξ, ενώ σύμφωνα με το Survey Center on American Life έχει τις λιγότερες ερωτικές σχέσεις, και συχνά αποκαλείται «η πιο μοναχική γενιά».
Και αυτό μας φέρνει πίσω στο πόσο προσωπικό μπορεί να αισθάνεται το να βλέπουμε κάποιον άλλον να φιλιέται παθιασμένα. Αν η οικειότητα κάποιου άλλου σας κάνει να νιώθετε άσχημα, ίσως αυτό να έχει λιγότερο να κάνει με το ζευγάρι που βρίσκεται μπροστά σας και περισσότερο με όσα σας προκαλεί η δική τους οικειότητα.
«Οι δημόσιες εκδηλώσεις τρυφερότητας φωτίζουν με έναν τόσο ξεκάθαρο, απτό, σχεδόν πρωτόγονο τρόπο αυτό που δεν έχουμε», λέει η Romanoff. «Πολλοί άνθρωποι τείνουν να προβάλλουν τις δικές τους ανασφάλειες πάνω στις δημόσιες εκδηλώσεις τρυφερότητας».
Αυτή η σπίθα ζήλιας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θέλετε αυτό που έχει το συγκεκριμένο ζευγάρι. Μπορεί απλώς να δείχνει κάτι που θα θέλατε να έχετε περισσότερο στη δική σας ζωή. Όπως το θέτει η Romanoff, αυτό το συναίσθημα μπορεί να αποτελεί ένα σημάδι ότι υπάρχει ένας τομέας της ζωής σας στον οποίο θέλετε να «νιώθετε πιο πλήρεις» ή να «επενδύσετε περισσότερη προσπάθεια».
Το πρόβλημα είναι τι συμβαίνει όταν δεν σταματάμε για να καταλάβουμε τι προσπαθεί να μας πει αυτό το συναίσθημα. «Αντί γι’ αυτό, όταν οι άνθρωποι πυροδοτούνται από ένα αρνητικό συναίσθημα… είναι πολύ εύκολο απλώς να στραφούν εναντίον του ανθρώπου που το προκάλεσε», λέει η Romanoff.
Τον Ιούλιο, ένας TikToker δημοσίευσε ένα βίντεο με δύο ενήλικες αγνώστους να φιλιούνται σε ένα παγκάκι στο Σέντραλ Παρκ, ενώ εκείνος φώναζε: «Πηγαίνετε σε ένα δωμάτιο! Υπάρχουν παιδιά εδώ γύρω». Το βίντεο έχει πλέον περισσότερες από 4 εκατομμύρια προβολές. Οι ταυτότητες των δύο ανθρώπων αποκαλύφθηκαν, μαζί με λεπτομέρειες για τη δουλειά και τις οικογένειές τους. Αλλά γιατί υπήρξε αυτή η παρόρμηση να τους καταγράψει;
Η Romanoff αναφέρεται στη συναισθηματική παρόρμηση πίσω από την καταγραφή αγνώστων και τον δημόσιο διασυρμό τους.
«Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να πούμε: “Μισό λεπτό, ίσως αυτό να αγγίζει κάτι που δεν έχω επιλύσει μέσα μου”, είναι πολύ εύκολο απλώς να το προβάλλουμε προς τα έξω και να πούμε ότι το πρόβλημα βρίσκεται εκεί», λέει.
Τι κάνετε αν αναγνωρίζετε αυτό το συναίσθημα στον εαυτό σας;
Για αρχή, μην ενεργήσετε με βάση το συναίσθημα τη στιγμή που εμφανίζεται. Η Romanoff συνιστά να σταματήσετε και να παρατηρήσετε τι συμβαίνει μέσα σας, προτού αποφασίσετε πώς θα το διαχειριστείτε. Μια έντονη αντίδραση, λέει, μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι έχει ενεργοποιηθεί κάτι βαθύτερο.
«Αυτό είναι ένα σημάδι ότι πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω και να δεις τι συμβαίνει μέσα σου. Εντάξει, τι ενεργοποιείται μέσα μου; Ποια πληγή ανοίγει ξανά εδώ;»
Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να μετατρέπετε κάθε ερωτικό φιλί που βλέπετε σε μια βαθιά ψυχολογική ανάλυση. Μερικές φορές απλώς εκνευρίζεστε. Αν όμως το συναίσθημα είναι πολύ πιο έντονο από αυτό που φαίνεται να δικαιολογεί η κατάσταση, ίσως αξίζει να αναρωτηθείτε τι ακριβώς είναι αυτό που σας ενοχλεί.
Όπως το θέτει η Romanoff: «Οι άνθρωποι κάνουν το λάθος να βιώνουν ένα έντονο συναίσθημα και στη συνέχεια να ακολουθούν την παρόρμηση για δράση που συνοδεύει αυτό το συναίσθημα».
Και πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποι κάνουν το λάθος να ξεχνούν ότι το ζευγάρι σε εκείνο το παγκάκι είναι επίσης άνθρωποι και ότι ίσως κάποτε εσείς ήσασταν τόσο ερωτευμένοι με κάποιον, ώστε θα τον φιλούσατε με πάθος μέρα μεσημέρι σε ένα δημόσιο πάρκο, χωρίς να σας νοιάζει ποιος βρίσκεται γύρω και σας βλέπει.
Η ιδέα ότι πρέπει να κατακρίνουμε τις δημόσιες εκδηλώσεις τρυφερότητας σημαίνει τελικά ότι χάνουμε κάτι πολύ περισσότερο από ανθρώπους που φιλιούνται στον δρόμο. «Το σημαντικότερο πράγμα που χάνουμε είναι η ενσυναίσθησή μας για τους άλλους ανθρώπους», λέει η Romanoff.
