Οι άνθρωποι που αλλάζουν συχνά συντρόφους θεωρούνται τις περισσότερες φορές ανώριμοι ή ασταθείς. Η αλήθεια είναι ωστόσο πως στη ζωή δεν είναι σχεδόν τίποτα «άσπρο ή μαύρο».
Δεν αλλάζουν όλοι συχνά συντρόφους από επιπολαιότητα ή επειδή δεν ξέρουν τι θέλουν. Πολλές φορές ξέρουν πολύ καλά τι δεν θέλουν και απλώς δεν φοβούνται να φύγουν όταν το καταλάβουν. Πίσω από τις σχέσεις που τελειώνουν γρήγορα πιθανότατα λοιπόν βρίσκονται άνθρωποι που ένιωσαν, προσπάθησαν, αλλά δεν βρήκαν αυτό που έψαχναν.
Οι άνθρωποι που «πηδούν» από τη μία σχέση στην άλλη, έχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται.
1. Ερωτεύονται εύκολα την αρχή, όχι τη διάρκεια
Λατρεύουν το ξεκίνημα: τα μηνύματα, την προσμονή, την αίσθηση ότι όλα είναι πιθανά. Όταν όμως η σχέση μπει στη φάση της καθημερινότητας, κάτι μέσα τους αρχίζει να χάνει τον ενθουσιασμό του. Δεν φεύγουν επειδή δεν περνούν καλά. Φεύγουν επειδή η μαγεία δεν είναι πια τόσο έντονη.
2. Έχουν μάθει να φεύγουν πριν πληγωθούν
Πολλοί από αυτούς έχουν ζήσει απορρίψεις ή απώλειες στο παρελθόν. Έτσι, η αποχώρηση γίνεται μηχανισμός άμυνας. Αν φύγω πρώτος, δεν θα πονέσω τόσο. Και κάπως έτσι, η φυγή μοιάζει πιο ασφαλής από την παραμονή.
3. Δυσκολεύονται με τη συναισθηματική έκθεση
Η οικειότητα θέλει χρόνο, υπομονή και αλήθεια. Για κάποιους, αυτό είναι πιο τρομακτικό από έναν χωρισμό. Προτιμούν να φύγουν πριν φανούν ευάλωτοι. Όχι γιατί δεν νιώθουν, αλλά γιατί φοβούνται όταν νιώθουν πως δεν ελέγχουν τα συναισθήματά τους.
4. Φοβούνται τη στασιμότητα
Η ιδέα ότι «έτσι θα είναι από εδώ και πέρα» τους βαραίνει. Θέλουν κίνηση, αλλαγή, εξέλιξη. Αν η σχέση δεν τους δίνει την αίσθηση ότι προχωρά ή μεταμορφώνεται, την αφήνουν πίσω. Για εκείνους, η ζωή είναι μία συνεχής δράση.
5. Έχουν ανάγκη να νιώθουν επιθυμητοί
Η επιβεβαίωση παίζει σημαντικό ρόλο. Κάθε νέα γνωριμία λειτουργεί σαν καθρέφτης που τους θυμίζει την αξία τους. Όταν αυτή η αίσθηση μειωθεί, αρχίζουν να κοιτούν αλλού. Με πιο απλά λόγια, δεν ψάχνουν πάντα τον άνθρωπο. Συχνά είναι το συναίσθημα που ψάχνουν.
