Όταν η σχέση τελειώνει με αποσιωπητικά αντί για τελεία, πώς βρίσκεις τη δύναμη να γυρίσεις σελίδα χωρίς να πάρεις ποτέ τις απαντήσεις που λαχταράς;

Υπάρχει μια σκηνή που παίζει σε επανάληψη στο μυαλό πολλών ανθρώπων μετά από έναν χωρισμό. Είναι η σκηνή της “τελικής συζήτησης”. Εκείνη η στιγμή που θα καθίσετε απέναντι, θα μιλήσετε ήρεμα και ειλικρινά, θα σου εξηγήσει ακριβώς τι πήγε στραβά, θα αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης του/της, ίσως δακρύσει λίγο, και στο τέλος θα αγκαλιαστείτε με έναν γλυκόπικρο τρόπο, κλείνοντας οριστικά το κεφάλαιο. Αυτό είναι το πολυπόθητο “closure”. Η λύτρωση. Η στιγμή που όλα βγάζουν νόημα.

Από τη Δήμητρα Τρανούλη, BSc, Συμβουλευτική Ψυχολόγος

Η σκληρή σύγκρουση με την πραγματικότητα

Και μετά, υπάρχει η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα όπου η σχέση τελειώνει με ένα μήνυμα, με μια σταδιακή απομάκρυνση, με ένα ξαφνικό “δεν μπορώ άλλο” χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις ή ακόμα χειρότερα, με ghosting. Μένεις πίσω με ένα τεράστιο, αναπάντητο “ΓΙΑΤΙ;” να ηχεί στα αυτιά σου. Νιώθεις ότι σου έκλεψαν το τέλος της ιστορίας σου. Ότι δεν μπορείς να προχωρήσεις αν δεν καταλάβεις τι ακριβώς συνέβη.

Ο εθισμός στην κατανόηση

Έχουμε γαλουχηθεί με την ιδέα ότι για να ξεπεράσουμε κάτι, πρέπει πρώτα να το κατανοήσουμε πλήρως. Ότι το «closure» είναι κάτι που ο άλλος οφείλει να μας δώσει. Ότι είναι το κλειδί που θα ξεκλειδώσει την πόρτα του μέλλοντός μας. Αυτή η πεποίθηση, όμως, είναι ένας μεγάλος, επώδυνος μύθος.

Γιατί οι εξηγήσεις συχνά λείπουν

Η αλήθεια είναι πως, πολλές φορές, ούτε ο ίδιος ο άνθρωπος που φεύγει δεν ξέρει ακριβώς το “γιατί”. Τα συναισθήματα είναι περίπλοκα, μπερδεμένα, συχνά αντιφατικά. Μπορεί να μην έχει την ωριμότητα, το θάρρος ή τη συναισθηματική νοημοσύνη να αρθρώσει τους λόγους του. Μπορεί να φοβάται να σε πληγώσει περισσότερο ή απλώς να θέλει να αποφύγει τη σύγκρουση.

Το να περιμένεις μια εξήγηση που ίσως δεν έρθει ποτέ, είναι σαν να κρατάς την αναπνοή σου περιμένοντας να βρέξει στην έρημο. Σε κρατάει δεμένη/ο σε μια κατάσταση αναμονής, δίνοντας στην/στον πρώην σύντροφό σου μια εξουσία που δεν της/του ανήκει πια: την εξουσία να ορίζει πότε εσύ θα νιώσεις καλά.

Το Closure ως πράξη αυτοαγάπης

Το πραγματικό closure δεν είναι κάτι που σου δίνει κάποιος άλλος. Είναι ένα δώρο που κάνεις εσύ στον εαυτό σου. Είναι η στιγμή που αποφασίζεις ότι η δική σου εσωτερική γαλήνη είναι πιο σημαντική από την κατανόηση των κινήτρων του άλλου. Είναι η συνειδητοποίηση ότι η συμπεριφορά της/του –η σιωπή της/του, η φυγή της/του, η ασάφειά της/του– είναι η απάντηση. Είναι μια απάντηση που λέει: “Δεν μπορώ/δεν θέλω/δεν είμαι σε θέση να σου δώσω αυτό που χρειάζεσαι”. Και αυτή η απάντηση, όσο σκληρή κι αν είναι, είναι αρκετή.

Πώς το κάνεις αυτό πράξη;

Σταματάς να ψάχνεις για στοιχεία, να αναλύεις τα παλιά μηνύματα, να ρωτάς κοινούς φίλους. Αποδέχεσαι ότι κάποια κεφάλαια στη ζωή μας κλείνουν άτσαλα, με μουντζούρες και σκισμένες σελίδες. Και αυτό είναι εντάξει. Δεν χρειάζεται να είναι όλα τακτοποιημένα για να προχωρήσεις.

Η επούλωση έρχεται όταν σταματάς να εστιάζεις στο “γιατί έφυγε εκείνη/ος” και αρχίζεις να εστιάζεις στο “πώς θα φροντίσω εμένα τώρα”. Έρχεται όταν αναγνωρίζεις την αξία σου, ανεξάρτητα από το αν κάποιος άλλος μπόρεσε να τη δει ή όχι. Το closure δεν είναι η τελευταία λέξη του άλλου. Είναι η πρώτη λέξη της δικής σου νέας αρχής.

QUICK TRUTH BOX

• Το closure είναι μια εσωτερική διαδικασία αποδοχής, όχι μια εξωτερική πράξη εξήγησης από τον πρώην.

• Η σιωπή ή η ασαφής συμπεριφορά του άλλου είναι μια ξεκάθαρη απάντηση για το ποιος είναι και τι μπορεί να προσφέρει.

• Το να περιμένεις μια “συγγνώμη” ή μια εξήγηση για να προχωρήσεις, δίνει στον άλλον τον έλεγχο της δικής σου ευτυχίας.

• Δεν χρειάζεται να καταλάβεις τα πάντα για να θεραπευτείς. Χρειάζεται απλώς να αποφασίσεις ότι αξίζεις να προχωρήσεις.

Βιβλιογραφικές Αναφορές:

• Brown, B. (2015). Rising Strong: The Reckoning. The Rumble. The Revolution. Spiegel & Grau.
• Gilbert, E. (2006). Eat, Pray, Love. Viking.