Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αρκεί απλώς να αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως ακριβώς είναι. Όμως, η προσωπική ανάπτυξη απαιτεί κάτι παραπάνω από εμάς: προσπάθεια, αλλαγή, ακόμα και δυσφορία. Αν παραμένουμε πάντα οι ίδιοι, δεν εξελισσόμαστε.
Η παγίδα της φράσης «απλώς να είσαι ο εαυτός σου
Μια φράση που έχουμε ακούσει αμέτρητες φορές. Εμφανίζεται σε αναρτήσεις, σε συζητήσεις για την αυτοπεποίθηση και σε συμβουλές για μια καλύτερη ζωή. Ακούγεται ωραίο, σχεδόν απελευθερωτικό, γι’ αυτό και οι άνθρωποι θέλουν να το πιστεύουν. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: συχνά δεν μας ενθαρρύνει να αναπτυχθούμε, αλλά μας πείθει ότι η άνεση είναι αρκετή.
Όταν η αυτοαποδοχή γίνεται δικαιολογία και στασιμότητα
Η πλήρης αυτοαποδοχή μπορεί να έχει και μια λιγότερο ελκυστική πλευρά. Μετατρέπεται γρήγορα σε μια σιωπηλή άδεια προς τον εαυτό μας να μην αλλάξουμε τίποτα. Οι κακές συνήθειες, η αναβλητικότητα, ο φόβος για την αλλαγή ή η αντίσταση στην κριτική αρχίζουν να κρύβονται πίσω από μια φαινομενικά όμορφη ιδέα περί αυθεντικότητας.
Αν η τρέχουσα εκδοχή του εαυτού μας είναι γεμάτη αμφιβολίες, έλλειψη πειθαρχίας ή φυγή από τις ευθύνες, τότε μια τέτοια συμβουλή δεν μας απελευθερώνει, αλλά μας καθηλώνει. Η αλήθεια είναι πολύ λιγότερο ρομαντική: εμείς οι άνθρωποι προτιμάμε να μένουμε προσκολλημένοι σε ό,τι μας είναι οικείο. Και γι’ αυτό φράσεις σαν κι αυτές είναι τόσο ελκυστικές, επειδή μας κάνουν να νιώθουμε ότι η βολή μας είναι αρκετή.
Η προσωπική εξέλιξη ξεκινά εκεί που τελειώνει η άνεση
Η προσωπική εξέλιξη σπάνια ξεκινά σε μια στιγμή που νιώθουμε ασφαλείς, σίγουροι και απόλυτα άνετοι. Συνήθως ξεκινά πολύ νωρίτερα, όταν τα πράγματα γίνονται πιο δυσάρεστα. Όταν δοκιμάζουμε κάτι που δεν έχουμε ακόμη κατακτήσει. Όταν αποδεχόμαστε μια πρόκληση που μας τρομάζει. Όταν παραδεχόμαστε ότι ο τρέχων τρόπος με τον οποίο κάνουμε τα πράγματα δεν είναι πλέον αρκετά καλός.
Για να αποκτήσουμε νέες δεξιότητες, καλύτερες σχέσεις και μεγαλύτερους στόχους, χρειάζεται συχνά να ενεργούμε διαφορετικά απ’ ό,τι μας βγαίνει φυσικά. Αυτό σημαίνει περισσότερη προσπάθεια, περισσότερα λάθη και μεγαλύτερη προσαρμογή.
Και αυτό είναι το ζητούμενο. Δεν αναπτυσσόμαστε παραμένοντας οι ίδιοι, αλλά επιτρέποντας στον εαυτό μας να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που είμαστε σήμερα.
Το τέλος της «άμυνας» και η γέννηση του νέου εαυτού
Ίσως γι’ αυτό μια διαφορετική συμβουλή είναι πολύ πιο χρήσιμη: Μην προσκολλάστε στην τρέχουσα εκδοχή σας, αλλά σκεφτείτε το άτομο που θέλετε να γίνετε. Η προσωπικότητα δεν είναι κάτι οριστικό και συγκεκριμένο. Αλλάζει με τις αποφάσεις, τις εμπειρίες, τις συνήθειες και το θάρρος να κάνετε ένα βήμα μπροστά.
Οι άνθρωποι, που πραγματικά θριαμβεύουν, δεν αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά από το ποιοι ήταν χθες. Καθοδηγούνται από τους στόχους που έχουν για το αύριο. Η ταυτότητά τους δεν δημιουργείται από την άνεση, αλλά από τη δράση. Η προσωπική ανάπτυξη ξεκινά ακριβώς εκεί που σταματάμε να υπερασπιζόμαστε την παλιά εκδοχή του εαυτού μας και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να δημιουργήσει μια νέα.
