Γιατί η πιο μοντέρνα μορφή σχέσης είναι συχνά και η πιο ψυχοφθόρα; Πώς να βρεις την έξοδο όταν το “χαλαρό” σταματήσει να έχει πλάκα;
Υπάρχει μια νέα κατηγορία σχέσης εκεί έξω που δεν έχει επίσημο όνομα, δεν έχει επέτειο και σίγουρα δεν έχει ξεκάθαρο μέλλον. Είναι αυτό το άτομο που στέλνετε μηνύματα όλη μέρα, που βγαίνετε τα Σαββατοκύριακα, που μοιράζεστε στιγμές οικειότητας που ξεπερνούν κατά πολύ τη φιλία, αλλά που όταν σε ρωτάει η κολλητή σου «τι είστε τελικά;», η απάντηση είναι ένα μακρόσυρτο «εεε… είναι περίπλοκο». Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό, μπερδεμένο κόσμο του “situationship”.
Από τη Δήμητρα Τρανούλη, BSc, Συμβουλευτική Ψυχολόγος
Στην αρχή, ας είμαστε ειλικρινείς, μοιάζει ιδανικό. Ζούμε σε μια εποχή που τρέχει με χίλια, που φοβόμαστε τις δεσμεύσεις και που η ιδέα του “σοβαρού” μάς προκαλεί ασφυξία. Το situationship φαντάζει ως η τέλεια λύση: έχεις τα καλά μιας σχέσης (παρέα, φλερτ, σεξ, συναισθηματική στήριξη) χωρίς τα “βαρίδια” των υποχρεώσεων και των ταμπελών. Νιώθεις μοντέρνα, ανεξάρτητη, “κουλ”. Πείθεις τον εαυτό σου ότι σου αρέσει αυτό το φλου, ότι δεν χρειάζεσαι ορισμούς για να περνάς καλά.
Ούτε φίλοι, ούτε ζευγάρι
Όμως, υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο “χαλαρό” και στο “ασαφές”. Και συνήθως, αυτή η γραμμή ξεθωριάζει όταν αρχίζουν να εμπλέκονται βαθύτερα συναισθήματα. Το πρόβλημα με την γκρίζα ζώνη δεν είναι η έλλειψη ταμπέλας αυτή καθαυτή, αλλά η έλλειψη συναισθηματικής ασφάλειας που συχνά τη συνοδεύει.
Ξαφνικά, πιάνεις τον εαυτό σου να υπεραναλύει το κάθε μήνυμα (ή την απουσία του). Αναρωτιέσαι αν έχεις το δικαίωμα να ζητήσεις περισσότερο χρόνο, αν μπορείς να εκφράσει ένα παράπονο ή αν αυτό θα σε κάνει να φανείς “πιεστική” και θα χαλάσει το “κουλ” προφίλ που με τόσο κόπο έχτισες. Ζεις σε μια μόνιμη κατάσταση αναμονής, προσπαθώντας να μαντέψεις τη θέση σου στη ζωή του άλλου, αντί να τη γνωρίζεις.
Η παγίδα του να φαίνεσαι «κουλ» ενώ υποφέρεις
Αυτή η κατάσταση τρέφεται από έναν σύγχρονο φόβο: τον φόβο να φανούμε ότι “θέλουμε πολλά”. Έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε ότι το να ζητάς ξεκάθαρες κουβέντες είναι παλιομοδίτικο ή δείγμα ανασφάλειας. Η αλήθεια όμως είναι πως το να έχεις ανάγκες και να θέλεις να ξέρεις πού βαδίζεις δεν είναι αδυναμία, είναι βασικό συστατικό της ψυχικής σου υγείας.
Το situationship συχνά μετατρέπεται σε μια παγίδα όπου θυσιάζουμε την αυθεντικότητά μας για να διατηρήσουμε μια εύθραυστη σύνδεση. Συμβιβαζόμαστε με ψίχουλα προσοχής, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα, μαγικά, ο άλλος θα ξυπνήσει και θα πει «Εσένα θέλω, πάμε σοβαρά». Αλλά η ελπίδα δεν είναι στρατηγική. Και ο χρόνος που περνάς περιμένοντας κάποιον να αποφασίσει αν του κάνεις, είναι χρόνος που κλέβεις από τον εαυτό σου και από την πιθανότητα να βρεις κάτι που να σε γεμίζει πραγματικά.
Πώς βγαίνεις λοιπόν από τον λαβύρινθο; Η απάντηση είναι τρομακτικά απλή και ταυτόχρονα δύσκολη: με ειλικρίνεια. Χρειάζεται να κάνεις εκείνη την “άβολη” συζήτηση. Όχι ως τελεσίγραφο, αλλά ως μια πράξη αυτοσεβασμού. Να πεις τι νιώθεις και τι χρειάζεσαι. Ναι, υπάρχει ο κίνδυνος η απάντηση να μην είναι αυτή που θέλεις. Υπάρχει ο κίνδυνος το situationship να τελειώσει. Αλλά σκέψου το εξής: Είναι προτιμότερο ένα ξεκάθαρο τέλος που θα σου επιτρέψει να προχωρήσεις, παρά μια αιώνια, βασανιστική ασάφεια.
Το να ζητάς αυτό που σου αξίζει δεν σε κάνει λιγότερο “κουλ”. Σε κάνει μια γυναίκα που ξέρει την αξία της και δεν φοβάται να τη διεκδικήσει. Και αυτό είναι το πιο ελκυστικό πράγμα στον κόσμο.
QUICK TRUTH BOX
- Αν νιώθεις μόνιμα άγχος και ανασφάλεια, δεν είναι “χαλαρή σχέση”, είναι συναισθηματικό τρενάκι.
- Το να προσποιείσαι ότι είσαι εντάξει με το “λίγο” ενώ θέλεις το “πολύ”, είναι προδοσία του εαυτού σου.
- Η ασάφεια βολεύει συνήθως αυτόν που δεν θέλει να δεσμευτεί, όχι αυτόν που θέλει περισσότερα.
- Έχεις δικαίωμα να ρωτήσεις “τι είμαστε;”. Αν η ερώτηση τους τρομάζει, έχεις ήδη την απάντησή σου.
Βιβλιογραφικές Αναφορές:
1. Perel, E. (2017). The State of Affairs: Rethinking Infidelity. HarperCollins.
2. Levine, A., & Heller, R. (2010). Attached: The New Science of Adult Attachment and How It Can Help You Find—and Keep—Love. TarcherPerigee.
