Η Βάσω Λασκαράκη έχει μια κοριτσίστικη γλύκα, μια οικεία φυσιογνωμία που την κάνει αγαπητή σε όλους. Κι αν πλησιάσεις αρκετά, θα διακρίνεις πίσω από την ζαχαρωτή επικάλυψη μια προσωπικότητα δυναμική, επίμονη, με βαθιά γυναικεία γεύση.

Από την Ξένια Ιωάννου

Μπαίνει στα σπίτια μας από τη συχνότητα του Alpha με όλο της το Σόι και μας φτιάχνει τη διάθεση, μας ηρεμεί από το καθημερινό στρες. Το ίδιο έκανε και στη συναναστροφή μας. Επικοινωνιακή, χαμογελαστή, παρόλη την κούραση από τα πολύωρα γυρίσματα. Γελάει δυνατά, αυτοσαρκάζεται, κάνει πλάκα. Και η ενέργειά της έχει κάτι διαφορετικό από τους περισσότερους. Η αναγνωρισιμότητα, η επιτυχία δεν έχουν σμιλεύσει γύρω της μια νοητή απόσταση.

Η Βάσω Λασκαράκη είναι από τις πιο αγαπημένες ηθοποιούς του κοινού, από τις πιο ισχυρές παρουσίες στα social media και νομίζω ακριβώς αυτό είναι που της αναγνωρίζει ο κόσμος: την κανονικότητα, τη φυσικότητα, την αλήθεια της που δεν την περιχαράκωσε πίσω από καλάμια.

Είναι μια γυναίκα με έντονα κοριτσίστικη αύρα. Ένα κορίτσι με ισχυρή γυναικεία δύναμη. Χιούμορ, θετική πρόθεση και μια αυστηρότητα να αχνοφαίνεται στο βάθος – και κατά πώς φαίνεται, χρησιμοποιεί για τον ίδιο της τον εαυτό.

Φέτος επέστρεψε το Σόι με υψηλές πτήσεις στους πίνακες τηλεθέασης. Πρωταγωνιστεί και στη Λαπωνία, την επίσης πολύ επιτυχημένη θεατρική παράσταση που ανεβαίνει ξανά στην Αθήνα, στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.

Πώς γίνεται σε ό,τι παίζει να γίνεται επιτυχία; Ανάμεσα σε πολύωρα γυρίσματα, παραστάσεις, οικογένεια, καταφέρνει να βρει προσωπικό χρόνο για τον εαυτό της; Τι ξεχωρίζει στον σύζυγό της, Λευτέρη Σουλτάτο; Τι σόι μαμά είναι; Ποια είναι η θετική και ποια η αρνητική της πλευρά;

Πώς προέκυψε η επιθυμία να γίνεις ηθοποιός; Πότε μπήκε αυτό το σποράκι;

Δεν ήμουν από εκείνα τα παιδιά που από πολύ μικρά λένε «θα γίνω ηθοποιός». Δεν είχα κάποιο θεατρικό υπόβαθρο, ούτε κάτι στον τρόπο που μεγάλωνα στη Θεσσαλονίκη προμήνυε την ενασχόλησή μου με την υποκριτική. Ωστόσο θυμάμαι να πηγαίνω ως παιδί 10-11 ετών στη δανειστική βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου και να ψάχνω θεατρικά βιβλία. Έτσι κάπως άρχισα να ανακαλύπτω πόσο με συγκινούν οι ιστορίες και οι χαρακτήρες των έργων. Νομίζω αυτό το συναίσθημα με κέρδισε σιγά-σιγά και κάποια στιγμή κατάλαβα ότι θέλω να ασχοληθώ με την υποκριτική.

Πόσο δύσκολη ήταν η πορεία;

Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το επάγγελμα τίποτα δεν είναι δεδομένο. Υπάρχει πολύς δρόμος, αναμονή και αγωνία για το επόμενο βήμα. Δεν είναι μια γραμμική πορεία όπου όλα έρχονται εύκολα. Υπάρχουν περίοδοι που δουλεύεις πολύ και άλλες που χρειάζεται υπομονή κι επιμονή. Αυτό που με κράτησε είναι ότι αγαπούσα πραγματικά αυτό που κάνω. Όταν αγαπάς κάτι τόσο, βρίσκεις τρόπο να αντέχεις και τις δυσκολίες.

Υπήρξε η τύχη με το μέρος σου ή είναι μόνο αποτέλεσμα δουλειάς;

Πιστεύω ότι σε κάθε πορεία υπάρχει και ο παράγοντας «τύχη». Η τύχη όμως έρχεται όταν είσαι παρούσα και δουλεύεις. Εγώ ένιωσα πολλές φορές τυχερή, γιατί συνεργάστηκα με ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν και μου έδωσαν την ευκαιρία. Από την άλλη, για να κρατηθεί κάτι στον χρόνο χρειάζεται συνέπεια και δουλειά. Δεν μπορείς να στηριχτείς μόνο στη συγκυρία.

Πότε είπες στον εαυτό σου «τα κατάφερα»;

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που το λένε εύκολα αυτό στον εαυτό τους. Κάθε δουλειά τελειώνει και αμέσως αρχίζει η σκέψη για την επόμενη. Η αγωνία του επαγγέλματος δύσκολα σε αφήνει να επαναπαυτείς και νιώσεις ότι έχεις κατακτήσει κάτι. Αυτό που νιώθω περισσότερο είναι ευγνωμοσύνη όταν συνειδητοποιώ ότι μετά από τόσα χρόνια συνεχίζω να κάνω αυτό που αγαπώ και ότι ο κόσμος το αγκαλιάζει.

Αν γυρίσεις πίσω, ποια είναι η πρώτη παιδική ανάμνηση;

Οι οικογενειακές στιγμές. Τα τραπέζια στο σπίτι, οι συζητήσεις, οι φωνές, τα γέλια. Μυρωδιές από τα φαγητά της γιαγιάς μου… Nομίζω πως οι αναμνήσεις που σχετίζονται με την όσφρηση και τη γεύση είναι αυτές που με ταξιδεύουν σε κλάσματα του δευτερολέπτου στην παιδική μου ηλικία!

Τι παιδί ήσουν μικρή;

Ήμουν ένα πολύ ήσυχο και αρκετά παρατηρητικό παιδί. Μου άρεσε να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου, να ακούω τις συζητήσεις των μεγάλων, να μελετώ τους χαρακτήρες. Ίσως τελικά αυτή η παρατήρηση να είναι κάτι που με βοήθησε αργότερα και στη δουλειά μου.

Στην εφηβεία ήσουν αντιδραστική;

Δεν ήμουν καθόλου αντιδραστική. Δεν ήμουν επαναστάτρια χωρίς αιτία δηλαδή (γέλια). Νομίζω η εφηβεία είχε τα βασικά «εγκυκλοπαιδικά» χαρακτηριστικά ενός κοριτσιού που μεγαλώνει κι αλλάζει ψυχοσυναισθηματικά και ορμονικά.

Τι θα έλεγες σήμερα στο κορίτσι που δούλευε από μικρή;

Θα της έλεγα να μην αμφιβάλλει τόσο για τον εαυτό της. Να έχει πίστη ότι θα τα καταφέρει. Να έχει υπομονή και να συνεχίσει να δουλεύει. Εκείνα τα χρόνια, όσο δύσκολα κι αν φαίνονται όταν τα ζεις, τελικά σε διαμορφώνουν και σε κάνουν πιο δυνατό άνθρωπο.

Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να εγκαταλείψεις;

Υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας, όπως στους περισσότερους ανθρώπους. Έχω φτάσει στο σημείο να βάλω χρονικά όρια στον εαυτό μου· δηλαδή μέχρι τότε σε παίρνει να το παλέψεις, μετά πρέπει να σηκώσεις μανίκια και να δεις πώς θα ζήσεις. Γιατί κακά τα ψέματα, είναι ωραίο να κάνεις αυτό που αγαπάς, αλλά είναι αναγκαίο να μπορείς να βιοπορίζεσαι κιόλας από αυτό. Διαφορετικά, καταλήγει σε χόμπι. Ωστόσο, οφείλω να πω πως πάντα κάτι μέσα μου μού έλεγε ότι πρέπει να συνεχίσω.

Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

Νομίζω ότι είμαι άνθρωπος που δουλεύει πολύ και που δεν τα παρατά εύκολα. Έχω και τα τρωτά μου σημεία και λόγω αυτού μπορεί να επηρεάζομαι από πράγματα και καταστάσεις, αλλά τελικά βρίσκω τον τρόπο να προχωράω.

Το Σόι επέστρεψε. Πώς είναι αυτή η εμπειρία;

Είναι σαν να ξαναβρίσκεις μια οικογένεια. Με αυτούς τους ανθρώπους έχουμε περάσει πολλά χρόνια μαζί· έχουμε μοιραστεί στιγμές μέσα και έξω από τα γυρίσματα. Όταν ξαναβρεθήκαμε στο πλατό, ήταν σαν να μην είχε περάσει ο χρόνος. Είμαστε μία παιδική χαρά όλοι μαζί!

Γιατί πιστεύεις ότι αγαπήθηκε τόσο;

Γιατί μιλάει για κάτι που όλοι αναγνωρίζουμε: την ελληνική οικογένεια. Με την αγάπη που τρέφουν τα μέλη της ο ένας για τον άλλον, τις διαφωνίες που είναι αναπόφευκτες, τα πειράγματα που οδηγούν σε γέλια και σε καυγάδες. Ο κόσμος βλέπει μέσα σε αυτήν τη σειρά κάτι από το δικό του σπίτι.

Με ποιους συναδέλφους είστε πιο κοντά;

Με πολλούς από τους συναδέλφους έχουμε κρατήσει πραγματική σχέση όλα αυτά τα χρόνια. Δεν ήταν ποτέ μόνο μία επαγγελματική συνεργασία. Φυσικά, με τον Μελέτη είμαστε κουμπάροι αλλά με τους περισσότερους δεν χαθήκαμε μέσα στα χρόνια απουσίας της σειράς.

Πάντως Βάσω, πρωταγωνιστείς κυρίως σε επιτυχίες. Με τι κριτήριο επιλέγεις τις δουλειές που θα κάνεις, στις οποίες θα πεις ναι;

Δεν έχω μια «μαγική συνταγή» και σίγουρα δεν πάω με την ασφάλεια του «αυτό θα πετύχει». Αν το έκανα, θα ήμουν συνέχεια αγχωμένη και θα έπαιζα άμυνα. Το πρώτο που κοιτάω είναι αν αυτό που διαβάζω με «ακουμπάει», αν μου βγάζει συναίσθημα, αν μου γεννάει εικόνες, αν νιώθω ότι έχει αλήθεια. Μετά, πολύ σημαντικό για μένα είναι οι άνθρωποι· οι συνεργάτες. Έχω πει «όχι» σε προτάσεις που «έδειχναν» καλά, γιατί δεν μου ταίριαζαν ή δεν ένιωθα ότι θα είμαι χαρούμενη μέσα στη συνεργασία. Και έχω πει «ναι» σε δουλειές επειδή πίστεψα στον χαρακτήρα ή στην ομάδα, ακόμα κι αν είχε ρίσκο. Θέλω να νιώθω ότι προχωράω με επιλογές που με εκφράζουν, όχι απλώς με επιλογές που με «βολεύουν».

Στο θέατρο επίσης μια μεγάλη επιτυχία. Μίλησε μας λίγο για αυτήν την παράσταση που επέστρεψε στην Αθήνα.

Η Λαπωνία επέστρεψε στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη για να ολοκληρώσει τον κύκλο της! Το θέατρο είναι αλλιώς… και όταν μια παράσταση επιστρέφει, δεν είναι απλά «επειδή πήγε καλά». Επιστρέφει γιατί κάτι συνέβη με τον κόσμο. Υπάρχει μια σχέση που χτίστηκε, έδωσε γέλιο και συγκίνηση και το κοινό θέλει να την ξαναβρεί. Αγαπώ την Λαπωνία γιατί είναι μια παράσταση που δεν σου δίνει απαντήσεις, δεν σου κουνάει το δάχτυλο, αλλά σε βάζει να σκεφτείς: «Eγώ τι θα έκανα στη θέση τους;», «Με ποιον χαρακτήρα ταυτίζομαι;», «Σε ποιο μονοπάτι πορεύομαι;». Στο θέατρο κάθε βράδυ είναι διαφορετικό: άλλες ανάσες, άλλες αντιδράσεις, άλλες σιωπές. Και αυτή η επιστροφή στην Αθήνα έχει και μια γλυκιά ευθύνη· να ξαναπιάσεις το νήμα από την αρχή, με την ίδια φρεσκάδα, σαν να είναι η πρώτη φορά. Είναι σαν να ανοίγεις ξανά το σπίτι σου και να περιμένεις τους ανθρώπους σου.

Τι είναι το θέατρο για σένα; Τι διαφορετικό σου δίνει σε σχέση με την τηλεόραση;

Το θέατρο έχει ζωή. Είναι «τώρα». Στην τηλεόραση φτιάχνεις κάτι που θα ταξιδέψει, θα μονταριστεί, θα έρθει στον θεατή σε άλλη στιγμή. Στο θέατρο όμως δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας: είσαι εκεί, εκτεθειμένος, ζωντανός, μαζί με τον κόσμο στην ίδια ανάσα. Αυτό με εξιτάρει απίστευτα. Μου δίνει πειθαρχία, γιατί πρέπει να είσαι έτοιμη κάθε βράδυ, ό,τι κι αν έχεις να κουβαλήσεις μέσα στη μέρα. Μου δίνει και μια καθαρότητα. Όταν το κοινό γελάει ή συγκινείται, το καταλαβαίνεις αμέσως. Και, για να είμαι ειλικρινής, μου δίνει και κάτι πολύ προσωπικό: μια αίσθηση ότι ανήκω σε μια τελετουργία που έχει παρελθόν, από τότε που οι άνθρωποι μαζεύονταν για να ακούσουν μια ιστορία και να νιώσουν μαζί.

Τι μητέρα είσαι;

Προσπαθώ να είμαι μια μητέρα παρούσα. Να ακούω, να καταλαβαίνω, να μην επιβάλλω απλώς κανόνες, αλλά να υπάρχει διάλογος. Δεν υπάρχει «τέλεια μητέρα», υπάρχει όμως μία μητέρα που προσπαθεί.

Ποια συμβουλή θα ήθελες να κουβαλάει η κόρη σου από σένα;

Θα ήθελα πάνω απ’ όλα να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Να μην φοβάται να είναι αυτό που είναι και να μην προσπαθεί να χωρέσει στις προσδοκίες των άλλων ανθρώπων. Να θυμάται ότι η αξία της δεν καθορίζεται από το τι λένε οι γύρω της, αλλά από το πώς αισθάνεται η ίδια μέσα της. Και κάτι ακόμα που θεωρώ πολύ σημαντικό είναι να έχει καλοσύνη. Να σέβεται τους ανθρώπους και να παραμένει αυθεντική, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω της γίνεται πιο σκληρός.

Πόσο σε άλλαξε η μητρότητα;

Σε αλλάζει σε όλα. Σε αλλάζει καθολικά! Ξαφνικά ο κόσμος σου αποκτά άλλο κέντρο. Αρχίζεις να σκέφτεσαι διαφορετικά, να φοβάσαι άλλα πράγματα και να αγαπάς περισσότερο.

Θυμάσαι την πρώτη σκέψη όταν την κράτησες για πρώτη φορά στην αγκαλιά σου;

Είναι η πιο δυνατή ανάμνηση της ζωής μου. Ήταν μια στιγμή ατέλειωτης ανυπομονησίας, αγωνίας και απροσδιόριστων συναισθημάτων φόβου, χαράς, ταραχής κι έντασης. Ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, τα πράγματα μπαίνουν σε σειρά και περνάς από το σοκ και τον καταιγισμό όλων των συναισθημάτων στην συνειδητοποίηση αυτού που έχει συμβεί. Δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.

Ο σύζυγός σου είναι σεφ. Πήρες κιλά στις αρχές της σχέσης; Άλλαξε η σχέση σου με το φαγητό;

(γέλια) Όταν έχεις έναν άνθρωπο που αγαπά τόσο πολύ τη μαγειρική και δημιουργεί συνέχεια νέα πράγματα, είναι δύσκολο να αντισταθείς. Οπότε η μάχη με τα κιλά δεν έχει πάντα αίσιο τέλος (γέλια). Σίγουρα μπήκα λίγο πιο βαθιά στον κόσμο της γαστρονομίας μέσα από εκείνον. Έμαθα να εκτιμώ περισσότερο τη διαδικασία, τα υλικά, τη λεπτομέρεια. Το φαγητό δεν είναι απλώς κάτι που σε χορταίνει, μπορεί να γίνει εμπειρία, και αυτό το βλέπω καθημερινά μέσα από τη δουλειά του.

Ισχύει ο μύθος ότι οι σεφ δεν μαγειρεύουν ποτέ στο σπίτι τους;

Δεν ξέρω αν ισχύει για όλους, αλλά στο δικό μας σπίτι σίγουρα δεν ισχύει. Ο Λευτέρης δεν βαριέται ποτέ να μαγειρεύει. Μπορεί να γυρίσει κουρασμένος από τη δουλειά, αλλά αν έχει όρεξη θα μπει στην κουζίνα και θα φτιάξει κάτι.

Εσύ μαγειρεύεις; Αγαπάς τη μαγειρική;

Μαγειρεύω, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω τη φαντασία και τη δημιουργικότητα που έχει ένας επαγγελματίας σεφ. Μου αρέσει όμως η διαδικασία όταν γίνεται με χαλαρή διάθεση, ειδικά όταν μαζευόμαστε σπίτι με φίλους ή οικογένεια. Για μένα η μαγειρική είναι περισσότερο μια αφορμή για να βρεθούμε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι. Η κουζίνα είναι το αγαπημένο μου μέρος στο σπίτι. Αστειευόμενοι πολλές φορές με τον Λευτέρη λέμε ότι χρειαζόμαστε μια τεράστια κουζίνα με λίγο σπίτι (γέλια).

Τι ξεχωρίζεις στον σύζυγό σου;

Την επιμονή που έχει ως άνθρωπος. Δεν παραιτείται εύκολα, δεν το βάζει κάτω, έχει μια σταθερότητα σαν χαρακτήρας. Είναι ένας άνθρωπος πολύ αφοσιωμένος στη δουλειά του, αλλά είναι δεκαπλάσια αφοσιωμένος στην οικογένειά μας και στους ανθρώπους που αγαπά.

Ποια είναι η αρνητική σου πλευρά;

Μπορώ να γίνω ανυπόμονη όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως το έχω στο μυαλό μου. Και ίσως καμιά φορά να σκέφτομαι περισσότερο από όσο χρειάζεται. Με πιάνει κάποιες φορές μια υπερανάλυση που δεν με βοηθάει. Αντιθέτως με μπλοκάρει και το δουλεύω συνεχώς.

Τι σε εκνευρίζει συνήθως;

Με εκνευρίζει η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού. Μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό. Αυτά τα πράγματα με επηρεάζουν. Επίσης, με κουράζει η αρνητικότητα χωρίς λόγο· όταν κάποιος επιλέγει να βλέπει μόνο το κακό σε όλα.

Τι δεν συγχωρείς;

Μου ακούγεται πολύ σκληρό! Θα μπορούσα να πω ότι αυτό που θα με απομακρύνει από έναν άνθρωπο είναι το ψέμα. Και δεν εννοώ να σου πει κάποιος απλώς ψέματα, αλλά όλη η άποψη και η στάση ζωής του να βασίζεται σε κάτι πλασματικό.

Γυρίσματα, θέατρο, social media. Βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου; Προλαβαίνεις;

Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί οι ρυθμοί είναι έντονοι. Όμως προσπαθώ να βρίσκω μικρές στιγμές μέσα στην ημέρα που είναι μόνο για μένα. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι μεγάλο. Μερικές φορές είναι απλώς λίγη ησυχία, μια στιγμή που θα σταματήσω από όλα και θα ξαπλώσω να χαζέψω μια αγαπημένη σειρά ή να διαβάσω ένα βιβλίο.

Τι κάνεις όταν έχεις ελεύθερο χρόνο; Ποια είναι η «πολυτέλεια» που επιτρέπεις στον εαυτό σου;

Η μεγαλύτερη πολυτέλεια για μένα είναι ο χρόνος χωρίς πρόγραμμα. Να μπορώ να βγω μια βόλτα, να πιω έναν καφέ με φίλους, να ακούσω μουσική, να μείνω λίγο σπίτι χωρίς να κοιτάω το ρολόι. Αυτά τα απλά πράγματα τελικά είναι και τα πιο πολύτιμα.

Πόσο σημαντικό είναι το χιούμορ;

Είναι το πιο σημαντικό εφόδιο για να αντέχεις την καθημερινότητα και τις ματαιώσεις της ζωής. Το χιούμορ είναι σωτήριο. Νομίζω ότι χωρίς χιούμορ η ζωή θα ήταν πολύ πιο δύσκολη.

Ποια κοινά χαρακτηριστικά έχουν οι φίλοι σου; Και γενικότερα οι άνθρωποι που επιλέγεις να έχεις στη ζωή σου;

Δεν είμαι άνθρωπος που ανοίγεται εύκολα σε πολλούς. Οι φίλοι μου είναι άνθρωποι που τους έχω στη ζωή μου χρόνια, άνθρωποι που έχουμε περάσει μαζί διάφορες φάσεις της ζωής μας και έχουμε μάθει να είμαστε αληθινοί ο ένας με τον άλλον. Αυτό που έχουν όλοι κοινό είναι η ειλικρίνεια και το χιούμορ. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που μπορούν να γελάσουν, που δεν παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά και που έχουν καλοσύνη. Επίσης εκτιμώ πολύ την απλότητα. Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Με ενδιαφέρουν οι σχέσεις που έχουν βάθος και διάρκεια. Οι άνθρωποι που κρατάω κοντά μου είναι εκείνοι που ξέρω ότι θα χαρούν πραγματικά με τη χαρά μου και θα σταθούν δίπλα μου όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Αυτές οι σχέσεις είναι οι πιο πολύτιμες.

Τι είναι ο έρωτας για σένα;

Είναι κάτι που σε κινητοποιεί, σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό. Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη. Μου δίνει ενέργεια και με γεμίζει αισιοδοξία. Δεν είμαι όμως άνθρωπος που ορίζω την ζωή μου βάσει μόνο του έρωτα. Αυτό το θεωρώ καταστροφικό.

Πού βασίζεται πιστεύεις η ουσιαστική συντροφικότητα;

Νομίζω ότι η ουσιαστική συντροφικότητα βασίζεται σε τρία πράγματα: στον σεβασμό, στην εμπιστοσύνη και στη διάθεση να εξελίσσεσαι μαζί με τον άλλον. Οι άνθρωποι αλλάζουμε με τα χρόνια και είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει χώρος μέσα σε μια σχέση για να μεγαλώνει και να ωριμάζει μαζί σου. Δεν είναι μόνο ο έρωτας, είναι και η καθημερινότητα, η στήριξη, η αίσθηση ότι έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που σε καταλαβαίνει πραγματικά.

Τι έμαθες από τη δική σου μαμά και τι από τον μπαμπά σου;

Και οι δύο μου έδειξαν με τον τρόπο τους ότι τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά όταν δουλεύεις με αξιοπρέπεια και σεβασμό, τελικά βρίσκεις τον δρόμο σου.

Ποια καθημερινή συνήθεια σου είναι απαραίτητη;

Μου αρέσει να ξεκινάω τη μέρα μου με λίγη ηρεμία. Ακόμα κι αν η ημέρα προβλέπεται γεμάτη, χρειάζομαι αυτά τα πρώτα λεπτά που θα πιω τον καφέ μου ήρεμα και θα οργανώσω λίγο τις σκέψεις μου. Είναι σαν μια μικρή επανεκκίνηση πριν αρχίσει ο ρυθμός της ημέρας.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αξία για σένα;

Η αγάπη και ο σεβασμός. Χωρίς αυτά, όλες οι σχέσεις γίνονται εύθραυστες. Πιστεύω πολύ στις ανθρώπινες σχέσεις και στο να υπάρχει αλήθεια μέσα σε αυτές.

Με τι μάτια κοιτάς τη ζωή; Το ποτήρι το βλέπεις μισογεμάτο ή μισοάδειο;

Προσπαθώ να το βλέπω μισογεμάτο. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δύσκολες στιγμές ή ότι όλα είναι πάντα εύκολα. Αλλά πιστεύω ότι αν κρατήσεις μια αισιόδοξη ματιά, βρίσκεις περισσότερη δύναμη να συνεχίσεις.

Πώς αντιμετωπίζεις την τοξικότητα της εποχής;

Με απόσταση. Έχω μάθει ότι δεν χρειάζεται να συμμετέχεις σε όλα. Προσπαθώ να προστατεύω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που αγαπώ από καταστάσεις που δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να δώσουν.

Συνεχίζεις να ονειρεύεσαι ή σε προσγειώνει ο ρεαλισμός;

Νομίζω χρειάζεται ένας συνδυασμός και των δύο. Τα όνειρα είναι αυτά που σε κινητοποιούν, αλλά ο ρεαλισμός σε βοηθά να κρατάς ισορροπία.

Ποιο χαρακτηριστικό σου είναι αυτό για το οποίο είσαι υπερήφανη και θα ήθελες να πάρει και η κόρη σου;

Την επιμονή. Το να μη φοβάται να προσπαθήσει και να μην τα παρατάει εύκολα. Θεωρώ ότι αυτή είναι μια πολύ σημαντική δύναμη για τη ζωή.

Τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα;

Ναι, αλλά όχι με τον τρόπο που τα φανταζόμαστε όταν είμαστε μικροί. Γίνονται μέσα από διαδρομές, προσπάθεια και πολλές φορές μέσα από απρόβλεπτες στροφές. Το σημαντικό είναι να μην σταματάς να τα κυνηγάς.

Ευχαριστούμε θερμά την εταιρία DM Fleur by Dimitris Mastrokalos για τα λουλούδια.

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece Απρίλιος, τεύχος 138.