Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από τον γάμο της Τζένης Καρέζη με τον Ζάχο Χατζηφωτίου που πραγματοποιήθηκε σαν σήμερα το 1962 στην Αγία Φιλοθέη.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Σαν σήμερα 7 Μαΐου του 1962, η Τζένη Καρέζη ενώνει τη ζωή της με τον Ζάχο Χατζηφωτίου σε έναν γάμο στην Αγία Φιλοθέη που μοιάζει με κινηματογραφική σκηνή, λαμπερός, κοσμικός και όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω τους. Εκείνη, ήδη ένα από τα πιο δημοφιλέστερα αστέρια του ελληνικού σινεμά, εκείνος, κοσμοπολίτης και αυθεντικός bon viveur, με διεθνή αέρα και ζωή που απλώνεται πέρα από σύνορα.
Η γνωριμία τους είχε προηγηθεί λίγους μήνες νωρίτερα στο Λονδίνο σε ένα ελληνικό σπίτι, μέσα σε μια ατμόσφαιρα απλή και φιλική. «Χαίρω πολύ» είπαν σχεδόν ταυτόχρονα, σε μια πρώτη επαφή που έκρυβε μια ανεπαίσθητη σπίθα. Λίγο αργότερα, στην Αθήνα την Πρωτοχρονιά, η συνάντηση επαναλήφθηκε και η μεταξύ τους έλξη έγινε πιο έντονη. Δύο κόσμοι που συναντιούνται γρήγορα, σχεδόν παρορμητικά, σαν να ακολουθούν έναν ρυθμό πιο γρήγορο από τον χρόνο. Για ένα διάστημα, όλα κινούνται μέσα σε αυτή τη λάμψη. Ταξίδια, κοσμικές βραδιές, εικόνες μιας ζωής γεμάτης ένταση και εξωστρέφεια.
Όταν εμφανίστηκε στη ζωή της ο Κώστας Καζάκος
Σταδιακά, οι διαφορές αρχίζουν να γίνονται πιο έντονες. Άλλοι ρυθμοί, άλλες ανάγκες, σαν δύο άνθρωποι που βαδίζουν παράλληλα, ενώ το βλέμμα τους στρέφεται αλλού. Και κάπως έτσι, αυτό που ξεκίνησε με ορμή, φτάνει μετά από λίγα χρόνια στο τέλος του, αφήνοντας πίσω του την αίσθηση μιας εμπειρίας που ολοκληρώθηκε γρήγορα. Η ίδια, μέσα από αυτή τη διαδρομή, στρέφεται σε κάτι βαθύτερο. Αναζητά ένα δέσιμο με διάρκεια, μια σχέση με ουσία και αλήθεια. Επιθυμία για ζωή με περιεχόμενο, με κοινή πορεία και ουσιαστική επαφή.
Και τότε, λίγα χρόνια αργότερα, στη ζωή της εμφανίζεται ο Κώστας Καζάκος. Εκεί, η πορεία αλλάζει. Ο έρωτας αποκτά βάθος, το θέατρο γίνεται κοινός τόπος και η καθημερινότητα αποκτά νόημα πιο ουσιαστικό, πιο κοντά σε αυτό που αναζητούσε. Ίσως τελικά εκείνος ο γάμος να υπήρξε ένα αναγκαίο πέρασμα. Μια στάση που την οδήγησε μέσα από αντιθέσεις και επιλογές, προς την προσωπική της πληρότητα και το ταίρι που ταίριαξε στον ρυθμό της καρδιάς της, με αλήθεια και διάρκεια στον χρόνο”.
