Ο Θανάσης Βέγγος έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 2011 σε ηλικία 84 ετών. Με αφορμή τη συμπλήρωση 15 ετών από τον θάνατό του, ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από το 1978 από τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ ηθοποιών και δημοσιογράφων στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου ο αείμνηστος ηθοποιός γνώρισε την αποθέωση από 40.000 κόσμο.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του
Σαν σήμερα σίγησε ο πιο «ανθρώπινος άνθρωπος». Ήταν 3 Μαΐου του 2011 όταν ο Θανάσης Βέγγος έφυγε ήσυχα, όπως έζησε. Κι όμως, ο απόηχος της παρουσίας του μένει ζωντανός. Γιατί ο Θανάσης ήταν η ψυχή της Ελλάδας που αγωνίζεται, πέφτει και ξανασηκώνεται. Έτρεχε πάντα… όχι μόνο στις ταινίες του, αλλά και στην καρδιά μας. Έτρεχε να προλάβει τη ζωή, την ευθύνη, τη χαρά των άλλων. Έτρεχε για να δείξει πως το μεγαλείο βρίσκεται στην ευγένεια, στην προσφορά, στη σιωπηλή καλοσύνη.
Τον Μάρτιο του 1978 (φωτογραφία), διεξάγεται στο γήπεδο της ΑΕΚ ένας ποδοσφαιρικός αγώνας φιλανθρωπικού χαρακτήρα ανάμεσα σε ηθοποιούς και δημοσιογράφους με σκοπό την ενίσχυση των Ελλήνων καλλιτεχνών, οι οποίοι εκείνη την περίοδο βρίσκονται σε απεργία, καθώς η κρατική τηλεόραση δεν αναγνωρίζει τα πνευματικά τους δικαιώματα. Η είδηση της συμμετοχής του Βέγγου προκαλεί μεγάλο ενθουσιασμό, τα εισιτήρια γίνονται κυριολεκτικά ανάρπαστα σε χρόνο ρεκόρ, ενώ η παρουσία του ξεσηκώνει ένα πρωτόγνωρο κύμα αγάπης. Σαράντα χιλιάδες θεατές δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα γιορτής, με τον ίδιο να σκοράρει δύο φορές από το σημείο του πέναλτι, χαρίζοντας στιγμές αυθεντικής χαράς και ο αγώνας να ολοκληρώνεται με σκορ 5-3 υπέρ των δημοσιογράφων.
«Συγγνώμη καλοί μου άνθρωποι αν σας κούρασα»
Με τη λήξη, το γήπεδο μετατράπηκε σε μια μεγάλη αγκαλιά, με τον κόσμο να πλησιάζει αυθόρμητα τον αγαπημένο του καλλιτέχνη. Λίγο αργότερα, στα αποδυτήρια, με συγκίνηση και απλότητα, είπε τη φράση που τον χαρακτήριζε: «Συγγνώμη καλοί μου άνθρωποι αν σας κούρασα». Σε ανάλογες δράσεις συνέχισε να δίνει το παρών, προσφέροντας στήριξη με διακριτικότητα και ουσία.
Ο Θανάσης ήταν πάντα σεμνός, ένας εργάτης της τέχνης, χωρίς ίχνος έπαρσης. Μακριά από κάθε επίδειξη σπουδαιότητας. Ήταν αληθινός. Γι’ αυτό και αγαπήθηκε τόσο βαθιά. Γιατί έδινε μορφή στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Τον τίμιο, τον κουρασμένο, τον τρυφερό.
Ο αξέχαστος ηθοποιός συνεχίζει να ζει στις λέξεις μας, στις στιγμές που αναζητάμε μια ζεστή ανάσα ελπίδας. Ζει κάθε φορά που κάποιος κάνει το καλό χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Και στον παράδεισο που βρίσκεται, κάπου θα τρέχει κι εκεί, με την καρδιά στο χέρι, φωνάζοντας: «Καλέ μου άνθρωπε…».
