Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε μια σπάνια φωτογραφία, στην οποία ο Θανάσης Βέγγος κόβει τη βασιλόπιτα την Πρωτοχρονιά του 1966 σε διάλειμμα των γυρισμάτων της κωμωδίας “Ο Παπατρέχας”.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
Ο Θανάσης Βέγγος με τους συνεργάτες του, κόβει τη βασιλόπιτα την Πρωτοχρονιά του 1966 σε διάλειμμα των γυρισμάτων της κωμωδίας «Ο Παπατρέχας», στην πολυκατοικία επί των οδών Υμηττού και Αρρύβου στον αριθμό 151-153 στο Παγκράτι. Στα τέλη του επόμενου μήνα και συγκεκριμένα στις 28 Φεβρουαρίου, η ταινία σε σενάριο Ναπολέων Ελευθερίου και σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού, κάνει πρεμιέρα στους κιν/φους, γνωρίζοντας εντυπωσιακή αποδοχή, καθώς στην πρώτη της προβολή ξεπέρασε τα 420.000 εισιτήρια, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική σχέση του καλλιτέχνη με το κοινό.
Στον «Παπατρέχα» ο αξέχαστος ηθοποιός θέτει τον εαυτό του σε πραγματικό κίνδυνο δύο φορές, ρισκάροντας συνειδητά τη ζωή του, όταν περνά με ορμή μέσα από καθρέφτη στην είσοδο του κτιρίου και όταν κρεμιέται από σχοινί έξω από την πολυκατοικία, σκηνές που εκτελεί ο ίδιος χωρίς τη βοήθεια κασκαντέρ. Η επιλογή αυτή μόνο τυχαία δεν είναι, καθώς σε όλη του την πορεία επιμένει να αναλαμβάνει προσωπικά τις επικίνδυνες σκηνές, πιστεύοντας ότι η αλήθεια της εικόνας περνά μέσα από τη φυσική παρουσία και το πραγματικό ρίσκο.
Το ίδιο συμβαίνει και στην ταινία “Δόκτωρ Ζιβέγγος”, όπου πέφτει στη θάλασσα κλεισμένος μέσα σε τσουβάλι αλλά και στο “Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση”, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της καριέρας του, όταν κατρακυλά από ψηλά σκαλοπάτια μέχρι το έδαφος κρατώντας ένα ραδιόφωνο.
Λίγο νωρίτερα, το 1969, για τις ανάγκες της ταινίας «Θου-Βου: Επιχείρησις Γης Μαδιάμ», βρίσκεται στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, όπου το σενάριο τον θέλει να πηδά από την οροφή και λόγω της μεγάλης απόστασης, χρησιμοποιείται για λόγους ασφαλείας κούκλα-σωσίας, σε μια σπάνια εξαίρεση.
Η συνέπεια με την οποία αντιμετωπίζει κάθε επικίνδυνη σκηνή, η απόλυτη αφοσίωση στο γύρισμα και η διάθεσή του να εκθέτει το ίδιο του το σώμα στην υπηρεσία της τέχνης, συνθέτουν το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη μοναδικού. Ο αεικίνητος και αυτόφωτος «καλός μας άνθρωπος» παραμένει έως σήμερα σύμβολο ήθους, επαγγελματισμού και βαθιάς ανθρωπιάς, ένας δημιουργός που αγαπήθηκε όσο λίγοι και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού κιν/φου.
