Η Πέγκυ Τρικαλιώτη βρίσκεται χρόνια στην επικαιρότητα και την γνωρίζει, πιθανότατα, το μεγαλύτερο κομμάτι της Ελλάδας. Ωστόσο, αν κάποιος αναζητήσει πληροφορίες για εκείνη από τα παλιά –από τα ’90s και τα ’00s, όταν όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα επάνω της– θα συνειδητοποιήσει ότι οι λεπτομέρειες για την προσωπική της ζωή είναι λιγοστές. Πέρα από τα τυπικά βιογραφικά στοιχεία, το ότι γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971, ότι είναι απόφοιτη της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» και ότι ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο και στην ιδιωτική τηλεόραση που μόλις είχε βγει, δεν έχουμε πολλές ακόμα πληροφορίες. Γνωρίζουμε ότι είναι παντρεμένη, ότι έγινε μαμά στα 40 της και τίποτα περισσότερο για το ποια στα αλήθεια είναι. Μέχρι ώρας! Συνεχίστε να διαβάζετε, παρακαλώ.

Ποιο κομμάτι σου δεν γνωρίζει κανείς για σένα; Αν συστηνόσουν σε κάποιον που δεν σε ξέρει και σε ρωτούσε ποιο είναι το πιο χαρακτηριστικό σου στοιχείο, τι θα έλεγες;

Στην πραγματικότητα η δουλειά μου με βοηθάει πάρα πολύ να βγάζω προς τα έξω τα διαφορετικά κομμάτια του εαυτού μου. Σε κάθε περίπτωση, είμαι ένας πολύ, πάρα πολύ κοινωνικός άνθρωπος και εξωστρεφής. Όταν βγαίνω από το σπίτι για να πάω στη δουλειά μου, ας πούμε, ή σε μια φωτογράφηση, ή στο θέατρο, ή στο γύρισμα είμαι ένας άνθρωπος που μιλάω, πιάνω κουβέντα, αγκαλιάζω, αγγίζω και μετά στο καπάκι πάω σπίτι, γιατί είμαι πολύ σπίτι-θέατρο, θέατρο-σπίτι, κι εκεί, πρέπει να θυμίζω στον εαυτό μου ότι πρέπει να μιλάω στους υπόλοιπους στο σπίτι – είμαι πολύ κλεισμένη στον εαυτό μου. Μου αρέσει να γυρνάω σπίτι μου. Τουλάχιστον πια. Δεν μ’ αρέσει τόσο να είμαι έξω.

Έχω ένα-δυο φίλους, πολύ κοντινούς, με τους οποίους θα μιλήσω στο τηλέφωνο και κάθε φορά γίνεται η γνωστή κουβέντα «δεν βγαίνουμε για ένα ποτό;» ή «πάμε να φάμε κάτι; Έχω πια να σε δώ πέντε μήνες». Μιλάμε συνέχεια με FaceTime. Αυτά είναι τα μόνιμα παράπονα των φίλων μου. Εμένα μου αρέσει που γυρνάω σπίτι μου και κάθομαι και μαζεύω την ενέργειά μου. Έχω και απάντηση γι’ αυτό το προηγούμενο που μου είπες ότι δεν έχουμε πληροφορίες για τις προηγούμενες στιγμές της ζωής μου.

Περιμένω, έχω οριακά βγάλει σποράκια. Για πες.

Στα ’90s και σε ένα κομμάτι των 2000s, τα social media δεν ήταν τόσο παρόντα. Οπότε, βέβαια, εγώ έβγαινα περισσότερο στα ’90s κι έχω κάνει τρέλες, απλώς δεν υπήρχε κανένας εκεί να τα δει.

Ναι και για τους άλλους δεν υπήρχαν τα social. Αλλά μα θα έσκαγε ένας παπαράτσι. Μα κάποιος θα έλεγε κάτι…. Ήσασταν όλη αυτή η φουρνιά που όλοι τότε ασχολούνταν μαζί σας. Και πολύς κόσμος ενδιαφερόταν για το τι κάνει η Πέγκυ Τρικαλιώτη στο καθημερινό της.

Δεν ξέρω αν ενδιαφερόταν. Εγώ νομίζω πως ό,τι πουλούσες ήσουν. Αν η ανάγκη σου ήταν να φανείς λίγο παραπάνω, αυτό μπορούσε να συμβεί. Δηλαδή, ήξερες πού θα βρεις τους παπαράτσι.

Από εκείνη την εποχή, τα ’90s και τα ’00s –που σε εμάς τους λίγο μικρότερους φαίνονται εποχάρες και έχουμε μια νοσταλγία παρότι δεν τις ζήσαμε, μάλλον γιατί είναι ξανά στη μόδα– εσένα σου λείπει κάτι;

Ναι, υπήρχε μεγαλύτερη ελευθερία. Επίσης, υπήρχε ακόμα σε όλα τα επίπεδα –πολιτικά, κοινωνικά– η αίσθηση ότι θα ερχότανε κάτι καλό. Πηγαίναμε προς κάτι καλό. Μπορεί να ήταν μια ροζ φούσκα, αλλά ok. […] Επίσης, λόγω του ότι δεν υπήρχαν social media, δεν αισθανόσουνα εκτεθειμένος και δεν υπήρχε στο μυαλό μας η ανάγκη της τελειότητας και της επίδειξης: το πώς ζούμε, πώς βαφόμαστε, τι φοράμε, με ποιον είμαστε ή σε ποιο μαγαζί. Δεν το κρίνω, έτσι είναι η εποχή και τώρα ζω και εγώ σε αυτήν. Απλώς υπάρχει ένα «must» που περνάει χωρίς να το καταλάβουμε και σου αφαιρεί ελευθερίες χωρίς να το θες.

[…] Μπορούσες να ξεσαλώσεις όσο γούσταρες. Να πας στο μπαρ, να ανέβεις πάνω και αυτοί που θα σε έβλεπαν να ήταν μόνο όσοι ήταν εκεί. Μπορεί να σε κουτσομπόλευαν μετά, αλλά δεν θα ήσουν παντού την επόμενη μέρα. Αν έφευγε το μίνι πάνω στο μπαρ ή αν χόρευες μέχρι τα ξημερώματα, δεν θα το μάθαινε μέχρι και η Αμερική. Μπορούσες να φιλήσεις έναν άνθρωπο χωρίς να το μάθουν οι πάντες μετά.

Θέλω να μου πεις, μιας και μιλάμε για τα social και το internet, πώς βλέπεις το ότι υπάρχουν διάφοροι ηθοποιοί που είναι παράλληλα και content creators. Μέσα από τα social media δημιουργούν περιεχόμενο, πληρώνονται και έχουν συνεργασίες. Θεωρείς ότι αυτό απομυθοποιεί τη μαγεία του επαγγέλματος στο κοινό;

Ναι, θα μπορούσε. Αλλά από την άλλη, είναι τόσο λίγα τα χρήματα που παίρνουν οι ηθοποιοί. Αν έχεις αποφασίσει να μην κάνεις τηλεόραση κάθε χρόνο –που δεν μπορείς κιόλας, γιατί δεν υπάρχουν πάντα ρόλοι– και θες να ζεις μόνο από το θέατρο, πρέπει να επιβιώσεις. […] Φυσικά, αν δεν έχεις να φας, θα κάνεις οποιαδήποτε δουλειά. Δεν είναι πρόβλημα να πάω να σερβίρω ποτάκι, αν με θέλει κάποιος.

Το έχεις κάνει ποτέ στο παρελθόν;

Όλα τα χρόνια της σχολής.

Επιβεβαιώνεις το μύθο δηλαδή που θέλει τους ηθοποιούς να δουλεύουν σε μπαρ και σέρβις.

Εγώ έπρεπε να πληρώνω τη σχολή μου και να ζω, γιατί ζούσα μόνη μου. Έφυγα 17,5 χρονών από το σπίτι. Παρότι είχα υπέροχους γονείς, είχα την ανάγκη της ανεξαρτησίας. Ήθελα να μείνω μόνη.

Αυτό πώς προέκυψε; Εννοώ, αφού είσαι από την Αθήνα. Δεν ήσουν από την επαρχία για να πεις ότι έπρεπε να μετακομίσεις…

Για μένα ήταν σαν να έφυγα από το χωριό. Και θα σου εξηγήσω γιατί. Γεννήθηκα στα Πατήσια και όταν ήμουνα Δευτέρα Δημοτικού ήρθαμε στα Γλυκά Νερά. Τότε, τα Γλυκά Νερά ήταν χωριό κανονικό. Ήρθαμε γιατί υπήρχε ένα σπίτι εδώ που το έφτιαξαν οι γονείς μου. Εγώ, μεγαλώνοντας στα Πατήσια μέχρι τότε, είχα συνηθίσει μια πολύ έντονη κοινωνικότητα. Κάθε απόγευμα με έπαιρναν οι γονείς μου ή η γιαγιά μου, πηγαίναμε στο ζαχαροπλαστείο, έβλεπα κόσμο να περνάει, αυτοκίνητα… αυτό ήταν το «κανονικό» μου. Όταν λοιπόν με έφεραν εδώ, έπεσα σε τρελή μελαγχολία. Η αδερφή μου, που γεννήθηκε εδώ, δεν μπορεί να διανοηθεί να ζει στο κέντρο, αλλά εγώ πρέπει να πέρασα παιδική κατάθλιψη. Κλείστηκα τελείως στον εαυτό μου και γι’ αυτό κουβαλάω αυτά τα δύο αντίθετα κομμάτια μέσα μου, που σου έλεγα πριν. […]

Οπότε, μόλις ενηλικιώθηκα, ήθελα να πάω στο κέντρο της Αθήνας. Και αυτό έκανα. Ήταν σαν να φεύγω από το χωριό. Έχω ζήσει σε όλα τα κεντρικά σημεία – καρακέντρο, δεν υπάρχει πιο κέντρο. Παντού! Επανήλθα στα Γλυκά Νερά επειδή πια έχουμε δικό μας σπίτι, μόλις έμεινα έγκυος και γέννησα.

Α, ήσουν παιδί του κέντρου.

Ναι. Και θα ξαναγίνω, νομίζω. Θα ξαναπάω μόλις το Φραντζεσκάκι (σ.σ. η κόρη της) αποφασίσει να σπουδάσει και να φύγει από το σπίτι για να φτιάξει τη δική της ζωή. Τώρα είναι σχεδόν 14. Σε 4-5 χρόνια το παιδί, πρώτα ο Θεός, φαντάζομαι πως όπως κάθε φυσιολογικό παιδί θα ανοίξει την πόρτα και θα φύγει. […] Τώρα το λέω με ελαφριά καρδιά, αλλά τότε μάλλον θα κλαίω και θα οδύρομαι!

Οπότε αυτό έκανες κι εσύ. Είπες «εεε γεια τώρα» και πήγες, δούλεψες και έμεινες μόνη σου.

Ναι, αν και στην αρχή συγκατοίκησα με δύο-τρεις άλλους σε κάτι υπόγεια. Γιατί κάπως έπρεπε να πληρώνω και τη σχολή μου. Ήταν ζόρικα. Το βασικό μέρος που δούλεψα ήταν το «Booze». Το παλιό όμως, που ήταν ψηλά. Ήταν ροκάδικο, τρελό, ένα από τα πιο δημοφιλή σποτ της πόλης. Τότε ήταν πολύ της μόδας τα μαγαζιά με τέκνο, αλλά στο Booze γινόταν το αδιαχώρητο. Κάθε μέρα δεν μπορούσες να μπεις. Εκεί βρήκα δουλειά γιατί τα είχα φτιάξει με έναν DJ. Μου άρεσε, πήγαινα στην αρχή εκεί, με σύστησε και μου έδωσαν δουλειά. Χωρίσαμε πολύ γρήγορα, αλλά η δουλειά μού έμεινε για τέσσερα χρόνια!

Να, είδες πόσα πράγματα πραγματικά δεν ξέρουμε για σένα..!

Ναι, πέρασα πολύ ωραία. Την περίοδο της σχολής, δουλεύοντας εκεί, ξέσπασα και την εφηβεία μου που είχε καταπιεστεί λόγω των Γλυκών Νερών. Ήταν σαν να έβαλες ένα παιδάκι σε ζαχαροπλαστείο. Ήμουν παντού. Κοιμόμουν δύο-τρεις ώρες την ημέρα πριν τη σχολή. Ήταν απίστευτο. Δεν με ένοιαζε τίποτα – αν είχα να φάω ή αν θα κοιμόμουν στο πάτωμα. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βγάζω τα λεφτά μου για να πληρώνω τη σχολή. Ήμουν τρισευτυχισμένη γιατί είχα βρει αυτό που ήθελα. Και είχα και δουλειά, όχι κάθε μέρα όμως, γιατί ήταν εξοντωτική. Ήταν εποχές προ-Παπαθεμελή, τελειώναμε 7 και 8 το πρωί.

Και όταν τελείωσες τη σχολή μπήκες κατευθείαν στο επάγγελμα και άρα μετά τα παράτησες όλα γιατί άρχισες να παίζεις;

Ακριβώς.

Αλλά πριν μπεις στη σχολή πώς σου ήρθε η υποκριτική; Ήταν κάτι που το σκεφτόσουν όταν ήσουν παιδάκι;

Ναι, ναι. Ήταν το μόνο πράγμα που ήθελα να κάνω. Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο. Τους το ανακοίνωσα και οι γονείς μου ήταν πάντα πάρα πολύ δεκτικοί με οτιδήποτε ήθελα.

Πίνεις αίμα; Σε είδα δύο φορές φέτος σε παραστάσεις και η ενέργειά σου πάνω στη σκηνή είναι τριαντάρας.

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Δεν είμαι βέβαια μικρή. Είμαι 54.

Ναι, το ξέρω. Αυτό είναι θέμα εσωτερικής συμφιλίωσης με τον χρόνο; Είναι πρακτικές αυτοφροντίδας που κάνεις εδώ και πολλά χρόνια και σου γυρίζει πίσω;

Ενδεχομένως. Δεν ξέρω. Μπορεί να ενυδατώνομαι σωστά, να μην κοιμάμαι με make-up, να μην πίνω αλκοόλ. Όλα αυτά τα κάνω. Μέχρι τα 30 μου βέβαια έχω κοιμηθεί πάρα πολύ με make-up και έπινα και αλκοόλ – όπως οι άνθρωποι που βγαίνουν έξω. Δεν καπνίζω – δεν κάπνιζα ποτέ, έχω καπνίσει ελάχιστα στη ζωή μου.

Καφέ πίνεις;

Καφέ πίνω δύο-τρεις φορές την εβδομάδα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, πίνω καφέ, αλλά υπάρχουν και περίοδοι που δεν πίνω καθόλου ή άλλες που μπορεί για δύο μήνες να πίνω κάθε πρωί.

Πώς γίνεται να μην έχεις καμιά εξάρτηση;

Έχω εξαρτήσεις, έχω.

Μην μου πεις όμως για τη γυμναστική, γιατί θα με στείλεις!

Έχω χρειαστεί κατά καιρούς να παίρνω φάρμακα για ψυχοσωματικά, για κατάθλιψη. Πρόσεξε να δεις τι έγινε: βρέθηκε ότι έχω πάρα πολύ χαμηλή σεροτονίνη στον οργανισμό μου. Εγώ δεν το είχα καταλάβει, αλλά όταν πήγα στον γιατρό, αυτό που θεωρούσα «φυσιολογική κατάσταση», μου είπε πως «δεν είναι κανονικό, κυρία Τρικαλιώτη». Πρέπει λιγάκι να ενισχύουμε τον οργανισμό και πλέον, με το που χτυπάει το καμπανάκι –γιατί ξέρω όλα τα σημάδια– παίρνω ανά διαστήματα τη φαρμακευτική αγωγή που χρειάζεται. Φαντάσου, ενώ παίρνω αυτά τα συγκεκριμένα που δεν θέλουν συνταγή. Ξέρεις, παίρνω ανά διαστήματα αυτά που δεν έχουν γραμμή. Κι όμως δεν μου αρέσει. Με ενοχλεί η ιδέα της εξάρτησης, το να νιώθω δέσμια κάποιου πράγματος.

Σε είδα σε μια συνέντευξη να λες ότι η κόρη σου ακούει Novel 729 –που ακούω κι εγώ φυσικά– ένας ράπερ που έχει περάσει κι ο ίδιος από κατάθλιψη και που είναι και ψυχολόγος. Ακούς κι εσύ, λοιπόν;

Κοίταξε, εγώ δεν άκουγα τέτοια μουσική, αλλά μέσω της κόρης μου έμαθα. Θεωρώ ότι καλλιτέχνες της hip-hop σκηνής, όπως ο Novel 729, ο Bloody Hawk και κάποιοι άλλοι που μου έχει βάλει να ακούσω, είναι πάρα πολύ καλοί. Ο τρόπος που εκφράζονται μέσα από τους στίχους τους είναι η καινούργια ποίηση.

Είσαι πολύ ανοιχτή σαν άνθρωπος, Πέγκυ, μπορείς και αφουγκράζεσαι το «τώρα» και αυτό μάλλον σε κρατάει σύγχρονη.

Το ένα είναι ότι μπορεί να το έκανα έτσι κι αλλιώς, το άλλο είναι ότι θέλω να μπορώ να ακολουθήσω το παιδί μου. Έχω μεγάλη διαφορά ηλικίας με τη Φραντζέσκα, τη γέννησα στα σαράντα μου, οπότε είμαστε εντελώς άλλες γενιές. Για να καταλάβω τι συμβαίνει στην ηλικία της, πρέπει να μπω έστω και λίγο στον κόσμο της. Η φαντασία της ορίζεται από αυτά που έχει στο κεφάλι της, αλλά αυτό που μπορώ εγώ να πιάσω είναι τι μουσική ακούει, τι διαβάζει ή τι σκρολάρει. Έτσι νιώθω ότι είμαι δίπλα της και δεν χάνω τη σύνδεση. Εξάλλου, θεωρώ ότι όσοι ασχολούμαστε με την τέχνη –ακόμα κι αν παίζεις Σαίξπηρ με κλασική δομή και σκηνοθεσία– δεν μπορεί να μην ξέρεις τι γίνεται δίπλα σου και πού πάει ο κόσμος. Αν περιορίζεσαι μόνο στο παρελθόν, μένεις σε έναν κόσμο που τελειώνει.

Φέτος, στην παράσταση Ολική άμεση συλλογική επικείμενη επίγεια σωτηρία, δούλεψα με τον Αλέξανδρο Διαμαντή, που είναι ένας υπέροχος νέος σκηνοθέτης και με τη Νοεμή Βασιλειάδου που έπαιζε την κόρη μου. Προέρχονται από έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής και αντίληψης της τέχνης. Εγώ έχω μείνει ακόμα πιο πίσω ως πιο κλασική, ας πούμε. Δεν μπορώ να το περιγράψω πόσα κέρδισα. Έβλεπα τη Νοεμή –που πιστεύω ότι ήδη είναι αλλά και θα γίνει σπουδαία ηθοποιός– να φέρνει στην πρόβα έναν καινούργιο κόσμο. Έβλεπα έναν αυτοσχεδιασμό, κάτι νέο και το «ρουφούσα» με λαχτάρα προσπαθώντας να το οικειοποιηθώ και να αλληλεπιδράσω μαζί του.

Είναι υπέροχο αυτό που λες, γιατί θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά στο τέλος της παράστασης τον τρόπο που χειροκροτούσες αυτή την κοπέλα. Έβλεπα την Πέγκυ Τρικαλιώτη να δίνει εύσημα εξωλεκτικά σε μια νέα ηθοποιό, πολύ καινούργια στον χώρο.

Μπορώ να σου μιλάω ώρες για τη Νοεμή. Είναι ένα παιδί που γράφει, σκηνοθετεί και φτιάχνει δικές της δουλειές. Είναι μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνις και πραγματικά της εύχομαι η ζωή να τα φέρει έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει αυτό που αγαπάει στον βαθμό που της αξίζει. […] Ήμουν ευτυχισμένη που την έβλεπα. Έλεγα από μέσα μου «δώσε κι άλλο, Νοεμή, δώσε κι άλλο». Αυτό που έβλεπα να έρχεται με απελευθέρωνε.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό που έρχεται στην τέχνη είναι καλύτερο από αυτό που αφήνουμε εμείς πίσω. Οι καινούργιοι δημιουργοί είναι πολύπλευροι. Εμείς ήμασταν πιο περιορισμένοι, αν και κάποιοι από τη γενιά μου σκηνοθέτησαν κιόλας. Όμως αυτά τα νέα παιδιά που πραγματικά θέλουν να ασχοληθούν με την τέχνη είναι πολυεργαλεία. Να ξέρεις, βγαίνουν πολύ σημαντικοί καλλιτέχνες αυτή την περίοδο.

Σε εκείνο το έργο, που διαπραγματευόταν το θέμα των αιρέσεων και όλο αυτό το δυστοπικό σκηνικό –που τελικά δεν είναι και τόσο μακριά μας– σκεφτόμουν τη σύγχρονη κουλτούρα της συνωμοσιολογίας. Πού βρίσκεσαι εσύ σε σχέση με όλο αυτό; Σε τρομάζει που ξαφνικά βγαίνουν άνθρωποι και λένε ότι η Γη είναι επίπεδη και καταλήγουμε να συζητάμε πράγματα που η επιστήμη έχει λύσει εδώ και χιλιάδες χρόνια;

Κοίταξε, ναι, με φοβίζει. Με φοβίζει το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να εξελιχθούν, αλλά αντί να βρουν καινούργια πράγματα, πάνε προς τα πίσω. […] Εντάξει, το έργο αυτό ο συγγραφέας το έγραψε για τον Τράμπ.

Στην Αμερική, διαδραματίζεται και το άλλο έργο που παίζεις, το Σε βλέπω, στο Μικρό Παλλάς. Εκεί υποδύεσαι μια σερβιτόρα. Συμβαίνει κάτι στη ζωή της ηρωίδας σου –ας μην κάνουμε spoiler– που για εκείνη είναι πάρα πολύ σημαντικό. Φεύγει λοιπόν από τη Νέα Υόρκη γιατί θέλει να εξαφανιστεί, ίσως για πάντα, ίσως για λίγο. Εσύ, θα έκανες ποτέ ένα τέτοιο reset στη ζωή σου; Να τα αφήσεις όλα και να κάνεις κάτι τελείως διαφορετικό;

Δεν ξέρω, δεν μπορώ να σου πω ούτε ναι ούτε όχι. Κάθε στιγμή και κάθε περίοδος που ζεις σε μετακινεί –ή την αφήνεις να σε μετακινήσει– πολύ ή λίγο. Μέχρι τώρα δεν μου έχει συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι δεν θα μου συμβεί αύριο. Είμαι ανοιχτή στο ότι μπορεί να αλλάξει το σύμπαν γύρω μου.

Σε θαύμασα στο Σε βλέπω γιατί είχες ένα σκηνικό τόσο περιορισμένο – εσύ κι ένας ακόμα άνθρωπος σε μια λιτή σκηνή χωρίς πολλά props– κι ήσουν σε μια συνεχή διεργασία. Σε έβλεπα να καθαρίζεις τον ίδιο δίσκο δέκα φορές, την μπάρα είκοσι φορές, να πιάνεις το κέτσαπ και καμία φορά δεν έμοιαζε με την άλλη. Πραγματικά το θαύμασα αυτό. Είναι ένα κείμενο σύγχρονο, με σασπένς και μια ειρωνεία που μου άρεσε πολύ.

Ξέρεις τι έχει αυτό το έργο; Συνήθως βλέπουμε παραστάσεις ή διαβάζουμε έργα όπου οι ήρωες βρίσκονται σε οριακές καταστάσεις – ζωή ή θάνατος, τεράστιοι έρωτες, τρομερή ένταση. Αυτό το έργο, όπως και πολλά σύγχρονα αμερικανικά και αγγλικά κείμενα, έχει μια άλλη προσέγγιση. Η αλήθεια είναι ότι εμείς στον Νότο –Έλληνες, Ισπανοί, Ιταλοί– είμαστε πιο «ζεστοί» και έντονοι. Θέλουμε πιο έντονα πράγματα για να συγκινηθούμε, σε αντίθεση με την Κεντρική Ευρώπη ή την Αμερική, όπου υπάρχει μια άλλου είδους αποστασιοποίηση.

Όταν έπεσε αυτό το έργο στα χέρια μου, με γοήτευσε το ότι μοιάζει να βλέπεις κάτι από την «κλειδαρότρυπα». Δεν αφορά κάτι τεράστιο, αλλά για αυτούς τους ανθρώπους που ζουν την καθημερινότητά τους, είναι τεράστιο. Η πρόκληση για μένα ήταν πώς θα το επικοινωνήσω αυτό με το ελληνικό κοινό.

Ναι, ίσως το φαινομενικά απλό να είναι και το πιο δύσκολο. Η συνεργασία σου με τον Θοδωρή Αθερίδη και τη Βίκυ Βολιώτη –που σκηνοθετεί– πιστεύω βοήθησε να επικοινωνηθεί σωστά.

Με τη Βίκυ είμαστε φίλες χρόνια. Τον Θοδωρή τον ήξερα κοινωνικά, είχαμε κοινές παρέες αλλά δεν είχαμε κάνει ποτέ στενή παρέα. Πάντα όμως μου ήταν τρομερά συμπαθής και λέγαμε κάθε φορά που βρισκόμασταν «άντε, πότε θα δουλέψουμε μαζί;». Όταν ήρθε η πρόταση από τη Βίκυ για το έργο (που ο πρωτότυπος τίτλος είναι The Counter), στην αρχή είχα την αγωνία αν θα μπορέσει να επικοινωνηθεί. Αλλά μπήκα σε αυτό το ταξίδι και το αγάπησα. Με τη Βίκυ έχουμε χημεία και ήταν πολύ κατατοπιστική ως σκηνοθέτις σε αυτό που ζητούσε. Και με τον Θοδωρή ήταν αποκάλυψη – νιώθω σαν να παίζουμε αιώνες μαζί, σαν να είμαστε κολλητοί.

Εν τω μεταξύ ο ελληνικός τίτλος Σε Βλέπω είναι σχεδόν παρεμβατικός. Και η ερώτηση είναι: εσύ πόσο εύκολα αφήνεις τους άλλους να σε δουν πραγματικά;

Όχι εύκολα. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα έχει δει κανένας.

Ούτε ο σύντροφός σου;

Κανένας. Είναι όμως δικά μου πράγματα, εσωτερικά, που δεν δημιουργούν θέματα στους άλλους – δεν είναι ότι κρύβω κάτι σκοτεινό. Στην επικοινωνία και στην αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους είμαι πολύ ανοιχτή, δεν κρατάω κλειστά χαρτιά. Αυτό που βλέπεις, αυτό είμαι. Απλώς υπάρχει ένα κομμάτι μου πολύ δικό μου, που δεν αφορά κανέναν άλλον. […] Και δεν με ενδιαφέρει καθόλου να το μοιραστώ.

Τέλειο αυτό που είπες. Πριν ανέφερες ότι έγινες μαμά στα σαράντα σου. Εγώ θεωρώ ότι υπάρχει ένα «δώρο» όταν γίνεσαι μαμά σε μεγαλύτερη ηλικία. Τι δώρο σου έδωσε εσένα η ωριμότητα σε σχέση με τη μητρότητα;

Παρόλο που ήθελα πάντα να γίνω μητέρα, τα πράγματα δεν έρχονται το ίδιο εύκολα σε όλους. Πέρα από τη δουλειά μου –που αυτό αφορά και τους άντρες– έπρεπε να βρω κι έναν σύντροφο που να θέλει παιδί, αλλά ταυτόχρονα να είμαι ερωτευμένη μαζί του και να τον αγαπάω. Στη δική μου γενιά, οι περισσότεροι άντρες είχαν την ατάκα: «Εγώ θα κάνω παιδιά μετά τα σαράντα». Υπήρχε πολύ έντονα αυτό, γι’ αυτό και πολλές γυναίκες της γενιάς μου έκαναν παιδιά αργότερα. […] Μια γυναίκα καλείται να πάρει φοβερές αποφάσεις. Πρέπει να κάνει παιδί νέα, την ίδια στιγμή που ο άντρας δεν καίγεται να γίνει πατέρας νέος. «Νέα» εννοώ στην περίοδο που θέλεις να ζήσεις, να ερωτευτείς και να εξελίξεις τη δουλειά σου. Η γυναίκα πρέπει να υποστηρίξει την καριέρα της, να κάνει τη ζωή της και συγχρόνως να «ελέγξει» ποιον θα ερωτευτεί, ώστε αυτός να θέλει και παιδιά στην κατάλληλη περίοδο που εκείνη είναι γόνιμη. Γιατί αν περάσει αυτή η περίοδος, μετά θα ακούσεις και κανένα: «Τι έκανες τόσο καιρό;».

Αυτό εμένα με εξοργίζει.

Εγώ το άκουσα αυτό το: «Τι έκανες τότε; Έκανες καριέρα;». Αλλά δεν ήταν αυτή η ακριβής περιγραφή της ζωής μου. Δεν «έκανα καριέρα» με την έννοια του αυτοσκοπού, απλώς οι άντρες γύρω μου δεν ήθελαν να κάνουν παιδιά. Έλεγαν: «Θέλω να ζήσω μέχρι τα σαράντα και μετά βλέπουμε». Κι επειδή δεν μου άρεσαν ποτέ οι πολύ μεγαλύτεροι άντρες, αλλά ήμουν με συνομήλικους, έπρεπε να περιμένω να περάσουν τα 40. Παρ’ όλα αυτά, στη δική μου περίπτωση, είμαι πιο κατασταλαγμένη τώρα. Στα 25 ή στα 30 μου δεν ήμουν καθόλου. Αν είχα γεννήσει τότε, θα ήμουν μια τελείως διαφορετική μητέρα. Πιστεύω ότι το μυαλό των ανθρώπων ωριμάζει αργότερα για να γίνουν γονείς. Χρειάζεσαι εμπειρίες και πρέπει να νιώθεις ότι δεν «αφήνεις» πράγματα πίσω σου για χάρη του παιδιού. Αν νιώθεις ότι «θυσιάστηκες», αυτό το βάρος το μεταφέρεις στο παιδί χωρίς να το καταλάβεις.

Θέλω να σε ρωτήσω – χωρίς να το λέω φεμινιστικά, αλλά από ξεκάθαρη περιέργεια. Με βάση όλα αυτά που είπαμε για την ενέργεια και την εμφάνισή σου, παίζει ρόλο στο θέατρο ο αριθμός στην ταυτότητα;

Φυσικά και παίζει. Και μάλιστα, από ένα σημείο και μετά, για τις γυναίκες οι ρόλοι λιγοστεύουν ή σταματούν να σε παίρνουν. Είμαι πεπεισμένη ότι στις σειρές –μιλάω για μένα τώρα που δείχνω και μικρότερη– θα παίζω τις μαμάδες κοριτσιών που θα ερωτεύονται άντρες της δικής μου ηλικίας. Δηλαδή, οι αντίστοιχοι άντρες της ηλικίας μου θα τα φτιάχνουν στην οθόνη με τα «παιδιά» μου. […] Γιατί έτσι είμαστε σαν κοινωνία. Δεν επιτρέπουμε σε μια γυναίκα να μεγαλώσει. Μετά από κάποια ηλικία, η γυναίκα γίνεται αόρατη. Και αυτό επιβεβαιώνεται και οικονομικά.

Με στεναχωρεί που το επιβεβαιώνεις. Πίστευα ότι θα μου έλεγες πως τα πράγματα έχουν αλλάξει κάπως.

Όχι. Για να παίξεις βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους στην τηλεόραση, πρέπει να είσαι νέα – όχι απλώς να δείχνεις νέα, αλλά να είσαι νέα. Το βλέπω από τις προτάσεις που έχω. Στο θέατρο είναι αλλιώς, εκεί ορίζω εγώ τα πράγματα, κυνηγάω έργα, τα συστήνω σε παραγωγούς και υπάρχει η σύμβαση που σου επιτρέπει να παίξεις με την ηλικία.

Κλείνοντας, πώς οραματίζεσαι τον εαυτό σου στα εξήντα;

Δεν οραματίζομαι κάτι συγκεκριμένο, αλήθεια σου λέω. Πιστεύω ότι ό,τι είναι να έρθει στη ζωή μου, θα έρθει. Όταν θα είμαι εξήντα, το παιδί μου θα σπουδάζει, μπορεί να έχω αλλάξει σπίτι… ποιος ξέρει; Αυτό που οραματίζομαι είναι να έχω υγεία, να είμαι δημιουργική σε πράγματα που με εξελίσσουν και με ανατάσσουν και πάνω από όλα, να είναι δίπλα μου όλοι οι άνθρωποι που αγαπάω!

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece Μάρτιος, τεύχος 138.