Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από το 1964, στην οποία η Τζένη Καρέζη ποζάρει στις Κάννες με αφορμή τη συμμετοχή της ταινίας “Κόκκινα Φανάρια” του Βασίλη Γεωργιάδη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της γαλλικής πόλης.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του
“Η Τζένη Καρέζη στις Κάννες την άνοιξη του 1964, σε μια από εκείνες τις στιγμές όπου ο ελληνικός κινηματογράφος άνοιγε τα φτερά του και συναντούσε το διεθνές κοινό. Βρισκόταν στη γαλλική Ριβιέρα για την επίσημη συμμετοχή των «Κόκκινων Φαναριών» του Βασίλη Γεωργιάδη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, μιας ταινίας που είχε ήδη χαράξει τη δική της πορεία, φτάνοντας μέχρι την υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Η Τζένη ήταν τότε μια από τις πιο αγαπημένες πρωταγωνίστριες της Ελλάδας. Στις Κάννες βρέθηκε ανάμεσα σε προσωπικότητες του παγκόσμιου κινηματογράφου, κουβαλώντας μαζί της εκείνη τη σπάνια γοητεία που δεν στηριζόταν στην επιτήδευση, αλλά στη φυσικότητα, στην κομψότητα και σε ένα βλέμμα που ο φακός λάτρευε.
Στην επίσημη προβολή της ταινίας εμφανίστηκε με δημιουργία του Ντίμη Κρίτσα, μια μακριά τουαλέτα με περίτεχνο κέντημα στο ντεκολτέ, γούνινο πανωφόρι στους ώμους και μακριά επίσημα γάντια. Η παρουσία της τράβηξε το ενδιαφέρον του ξένου Τύπου, που της απέδωσε έναν χαρακτηρισμό εξαιρετικά ταιριαστό: «βεντέτα χωρίς βεντετισμούς». Λίγες λέξεις που έλεγαν πολλά για μια γυναίκα που μπορούσε να είναι σταρ χωρίς ποτέ να μοιάζει αιχμάλωτη της λάμψης της.
Πέρα όμως από τις επίσημες εμφανίσεις, υπήρχε και η άλλη Τζένη. Εκείνη που περπατούσε στους δρόμους των Καννών, περιεργαζόταν την πόλη, στεκόταν μπροστά στη θάλασσα και άφηνε για λίγο πίσω της τα φώτα του φεστιβάλ. Οι φωτογραφίες εκείνων των ημερών κρατούν κάτι από αυτή την ανεπιτήδευτη πλευρά της, μια αίσθηση ελευθερίας και νεανικής ανεμελιάς. Ήταν μια εποχή όπου οι Κάννες αποτελούσαν το μεγάλο παράθυρο της έβδομης τέχνης στον κόσμο, και η παρουσία μιας Ελληνίδας πρωταγωνίστριας εκεί αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία.
Οι Κάννες του 1964 υπήρξαν μια όμορφη διεθνής στιγμή στη διαδρομή της. Τα «Κόκκινα Φανάρια» ταξίδευαν την Ελλάδα στον κόσμο και μαζί τους ταξίδευε η Τζένη, με τη δική της σιωπηλή δύναμη. Μια παρουσία αβίαστη, φωτεινή και αρχοντική, που δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο από το χαμόγελο και εκείνα τα υπέροχα μάτια της για να μείνει αξέχαστη”.
