Στα βαθιά αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο Παρίσι, ερευνητές έφεραν στο φως ένα μικρό τετράδιο 44 σελίδων που παρέμενε αταξινόμητο για περισσότερους από δύο αιώνες. Το χειρόγραφο, που χρονολογείται στο 1778, όταν ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ήταν μόλις 22 ετών και εργαζόταν στο Παρίσι ως δάσκαλος μουσικής, είχε χαθεί μέσα σε χιλιάδες ανώνυμα αρχεία.
Η ανακάλυψη έγινε τον Φεβρουάριο του 2026 από τον μουσικολόγο François-Pierre Goy, ο οποίος εντόπισε στοιχεία που του θύμισαν τη γραφή του Μότσαρτ, κατά τη μελέτη μουσικών χειρογράφων. Μαζί με τη συνάδελφό του Laurence Decobert προχώρησαν σε σύγκριση με γνωστά έργα του συνθέτη, ενώ η ταυτοποίηση επιβεβαιώθηκε τον Απρίλιο του 2026 από το Ίδρυμα Mozarteum στο Σάλτσμπουργκ.
Το τετράδιο αποκαλύπτει μια διαφορετική πλευρά του Μότσαρτ, πολύ πιο ανθρώπινη και καθημερινή. Δεν πρόκειται για τις μεγάλες συμφωνίες που τον καθιέρωσαν, αλλά για μουσικές ασκήσεις και μικρά έργα που έγραφε ως δάσκαλος για τη μαθήτριά του, τη νεαρή αρπίστρια Marie-Louise-Philippine de Guînes. Στις σελίδες του περιλαμβάνονται ασκήσεις, αλλά και επτά κομμάτια για φλάουτο και άρπα, πιθανότατα γραμμένα για ιδιωτικές εκτελέσεις.
Η οικογένεια της μαθήτριας, με τον Δούκα de Guînes να είναι γνωστός φλαουτίστας και συνεργάτης του Μότσαρτ, φαίνεται να είχε άμεση σχέση με τη δημιουργία του υλικού. Το τετράδιο αποτυπώνει τον συνθέτη όχι ως μακρινή ιδιοφυΐα, αλλά ως ενεργό δάσκαλο που διαμόρφωνε τη μουσική του ανάλογα με τις ανάγκες του μαθητή του.
Η διαδρομή του χειρογράφου είναι εξίσου εντυπωσιακή. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, η συλλογή του Δούκα κατασχέθηκε και πέρασε στα εθνικά αρχεία, όπου το τετράδιο χάθηκε μέσα στον χρόνο μέχρι την πρόσφατη επανεμφάνισή του. Μετά από 230 χρόνια σιωπής, τα έργα αυτά παρουσιάστηκαν ξανά στο κοινό τον Ιούνιο του 2026 στο Παρίσι, στο πλαίσιο της Fête de la Musique, ζωντανεύοντας για πρώτη φορά μετά από αιώνες τη μουσική του νεαρού Μότσαρτ.
