Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία της Μαρίκας Κοτοπούλη από την παράσταση “Εκάβη” του Ευρυπίδη που ανέβηκε τον Σεπτέμβριο του 1927 στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του
“Ένα πλάνο τραβηγμένο σχεδόν έναν αιώνα πριν, ένα φωτογραφικό ντοκουμέντο που αιχμαλωτίζει τη στιγμή όπου ο μύθος συνάντησε την ιστορία κάτω από το φως του Αττικού ουρανού. Την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου του 1927 στις τέσσερις και μισή το απόγευμα στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο, η Μαρίκα Κοτοπούλη θα αναμετρηθεί με το αρχέγονο μέγεθος της Ευριπίδειας «Εκάβης» υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Φώτου Πολίτη.
Η απόφασή της να παρουσιάσει το έργο σε αυτόν τον χώρο δεν υπήρξε τυχαία καθώς το αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου δεν είχε ακόμη τεθεί σε λειτουργία και η ίδια επιθυμούσε η παράσταση να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές, αποτελώντας έναν αληθινό πολιτιστικό σεισμό για την Αθήνα του Μεσοπολέμου. Σε μια εποχή που η Ελλάδα αναζητούσε ακόμη τα πατήματά της μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Κοτοπούλη ανέβηκε στη σκηνή για να ενσαρκώσει τον απόλυτο θρήνο της ξεριζωμένης μάνας και της έκπτωτης βασίλισσας.
Οι θεατές παρακολούθησαν εκστατικοί τη «Μεγάλη Μαρίκα»
Πάνω από 25.000 θεατές παρακολούθησαν εκστατικοί τη να μεταμορφώνεται σε ένα ανθρώπινο ερείπιο που ζητά δικαίωση, φέρνοντας την αρχαία τραγωδία στα μέτρα της αληθινής, σπαρακτικής ζωής. Το μεγαλείο της όπως αναδεικνύεται μέσα από τις πηγές και τις κριτικές της εποχής, υπήρξε μια δύναμη σχεδόν μεταφυσική, ανώτερη από τα συνηθισμένα όρια της υποκριτικής τέχνης. Οι μαρτυρίες περιγράφουν μια ηθοποιό που κατείχε το σπάνιο χάρισμα να δονεί τον αέρα γύρω της, μετατρέποντας την απέραντη σιωπή του Σταδίου σε μια καθολική κραυγή πόνου.
Ο Φώτος Πολίτης σημείωνε χαρακτηριστικά πως η ερμηνεία της στην Εκάβη αποτέλεσε την κορύφωση της τραγικής της ιδιοφυΐας, καθώς κατάφερε να συνδυάσει την αρχαία αυστηρότητα με μια μοντέρνα, βαθιά ψυχογραφική προσέγγιση.
Η Κοτοπούλη υπήρξε μια καλλιτεχνική δύναμη της φύσης, μια ολόκληρη εποχή συμπυκνωμένη σε ένα πρόσωπο που κατάφερε να κάνει το αρχαίο δράμα να ακουστεί ξανά οικείο, ζωντανό και βαθιά ανθρώπινο στις καρδιές των σύγχρονων Ελλήνων. Η μορφή της, έτσι όπως διασώζεται σε αυτή τη λήψη, παραμένει ο αιώνιος φάρος της ελληνικής σκηνής, θυμίζοντας πως η αληθινή τέχνη επιβιώνει πέρα από τη φθορά του χρόνου”.
