Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία, στην οποία η Μαρία Κάλλας απολαμβάνει τις διακοπές της στο Τραγονήσι, το ιδιωτικό νησάκι του συμπλέγματος των Πεταλιών στον Νότιο Ευβοϊκό, έχοντας στο πλευρό της τον Ιταλό σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι, το καλοκαίρι του 1970.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Το καλοκαίρι του 1970 η Μαρία Κάλλας περνά στιγμές ξεκούρασης στο Τραγονήσι, το ιδιωτικό νησάκι του συμπλέγματος των Πεταλιών στον Νότιο Ευβοϊκό, έχοντας στο πλευρό της τον Ιταλό σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η κορυφαία ντίβα και ο δημιουργός φιλοξενούνται από τους εφοπλιστές αδελφούς Πέρη και Ανδρέα Εμπειρίκο.
Λίγο νωρίτερα, οι δύο στενοί φίλοι είχαν συναντηθεί δημιουργικά στην ταινία «Μήδεια», όπου η Κάλλας εμφανίστηκε για πρώτη και μοναδική φορά στον κινηματογράφο, ενσαρκώνοντας την τραγική ηρωίδα. Η ταινία, αντλώντας από τον μύθο του Ιάσονα και της Μήδειας, εστιάζει στα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου, στην προδοσία και την εκδίκηση, παντρεύοντας τον αρχαίο μύθο με το ιδιαίτερο σκηνοθετικό ύφος του Παζολίνι. Από την πρώτη κιόλας ανακοίνωσή της, η παραγωγή είχε προκαλέσει διεθνή συζήτηση, καθώς η επιλογή της Κάλλας να στραφεί στον κινηματογράφο εκλήφθηκε από πολλούς ως μια έμμεση προσωπική απάντηση στον γάμο του Αριστοτέλη Ωνάση με την Τζάκι Κένεντι.
Η επίσκεψη του Ωνάση και τα χρυσά σκουλαρίκια
Παρότι η σχέση τους είχε λήξει, κατά τη διάρκεια των διακοπών της στο νησί και ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, ημέρα της ονομαστικής της γιορτής, ο Ωνάσης εμφανίστηκε απροσδόκητα με το ιδιωτικό του ελικόπτερο για να της ευχηθεί, χαρίζοντάς της ένα εντυπωσιακό ζευγάρι χρυσά σκουλαρίκια και ένα παθιασμένο φιλί.
Ο Παζολίνι, ποιητής και συγγραφέας από τις πιο επιδραστικές φυσιογνωμίες της Ιταλίας και βασικός εκπρόσωπος της λεγόμενης «δυσνόητης» σχολής, υπήρξε ένας ανήσυχος διανοούμενος και βαθιά πρωτοποριακός σκηνοθέτης. Ο δεσμός του με την Κάλλας συγκαταλέγεται στις πιο γοητευτικές συναντήσεις της παγκόσμιας τέχνης του 20ού αιώνα, μια σχέση που άφησε έντονο αποτύπωμα χάρη στην ένταση, τον αμοιβαίο σεβασμό και το κοινό, ξεχωριστό καλλιτεχνικό τους βλέμμα.
Στις 2 Νοεμβρίου 1975, η βίαιη απώλειά του ύστερα από δολοφονική επίθεση στην Όστια της Ρώμης τη συγκλόνισε βαθιά και τη συνέτριψε ψυχικά, μόλις οκτώ μήνες μετά τον θάνατο του μεγάλου της έρωτα, Αριστοτέλη Ωνάση, μια αλληλουχία απωλειών που είχε ήδη αρχίσει να την καταβάλλει και να την οδηγεί σταδιακά προς το δικό της τέλος, δύο χρόνια αργότερα”.
