Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε μια σπάνια φωτογραφία στην οποία ο Μάνος Κατράκης ποζάρει με τη μητέρα του λίγο μετά την επιστροφή από τις εξορίες στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Ο Μάνος Κατράκης με τη μητέρα του Ειρήνη το 1952 σε μια στιγμή βαθιάς συγκίνησης και χαράς, λίγο μετά την επιστροφή του από τις εξορίες στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη, όπου βρέθηκε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων. Με τον επαναπατρισμό του επανέρχεται δυναμικά στο θέατρο ερμηνεύοντας τον Μάιο της ίδιας χρονιάς στους Δελφούς τον «Προμηθέα Δεσμώτη» στην ομώνυμη τραγωδία του Αισχύλου, στο πλαίσιο του εορτασμού των 25 χρόνων των Δελφικών Εορτών, όπου η ερμηνεία του καταγράφεται ως ιστορική.
Η σχέση του με τη μητέρα του υπήρξε βαθιά, ουσιαστική και καθοριστική σε όλη του τη ζωή. Την αγαπούσε με αφοσίωση και μιλούσε γι’ αυτήν με σεβασμό σχεδόν ιερό, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της το σταθερό ηθικό του στήριγμα. Εκείνη, γυναίκα με ρίζες στην κρητική παράδοση, λιτή, περήφανη και ακέραιη, στάθηκε δίπλα του σαν βράχος, ιδίως στα δύσκολα χρόνια των διώξεων και της απομόνωσης. Η Ειρήνη στήριξε τις επιλογές του χωρίς εκπτώσεις, ενισχύοντας την αξιοπρέπεια και τη στάση ζωής του. Με λόγια απλά και καθαρά, του χάρισε δύναμη για να αντέξει τις πιέσεις και να παραμείνει όρθιος.
Για τον Κατράκη, η μητέρα του υπήρξε η σιωπηλή δύναμη πίσω από τον άνθρωπο και τον καλλιτέχνη, η ρίζα που τον κράτησε σταθερό και η εσωτερική φωνή που τον συνόδευε σε κάθε βήμα της διαδρομής του. Ο λεβεντάνθρωπος από την Κρήτη υπήρξε ένας κορυφαίος ηθοποιός που στεκόταν στην σκηνή με αγέρωχη κορμοστασιά και βλέμμα που καθήλωνε. Η παρουσία του ακλόνητη και επιβλητική, γέμιζε τον χώρο πριν ακόμη ακουστεί η φωνή του. Κάθε του βήμα κουβαλούσε μέτρο, κάθε σιωπή του είχε βάρος. Στην ερμηνεία του υπήρχε δύναμη δουλεμένη, πειθαρχία και βαθιά αίσθηση ευθύνης.
Πάνω απ’ όλα όμως, επάνω στη σκηνή ενσάρκωνε το ήθος, το υπηρέτησε με συνέπεια, το τίμησε με τη στάση και τη μορφή του. Ο Μάνος Κατράκης υπήρξε βράχος χαρακτήρα, αετός ψυχής και σημείο αναφοράς για το ελληνικό θέατρο”.
