Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία στην οποία η αξέχαστη Μαίρη Αρώνη ποζάρει με τον Τάσο Χαλκιά στο αεροδρόμιο του Ελληνικού τον Φεβρουάριο του 1974, πριν από την αναχώρησή τους για την Ιαπωνία.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Η αξέχαστη Μαίρη Αρώνη με τον μαθητή της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Τάσο Χαλκιά, στις 24 Φεβρουαρίου του 1974 στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, λίγο πριν από την αναχώρησή τους για την Ιαπωνία με το κλιμάκιο αρχαίου θεάτρου του Εθνικού. Οι καλλιτέχνες παρέμειναν έναν ολόκληρο μήνα στη χώρα, δίνοντας συνολικά δεκαέξι παραστάσεις στο Τόκιο, το Σαπόρο και την Οζάκα, παρουσιάζοντας τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου και τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη καθώς και τον «Ορέστη» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού.
Η άφιξη της ελληνικής αποστολής στην Ιαπωνία, ανάμεσα στους οποίους και οι Μάνος Κατράκης, Στέλιος Βόκοβιτς και Ελένη Χατζηαργύρη, αποτέλεσε γεγονός μεγάλης πνευματικής και καλλιτεχνικής σημασίας, ενισχύοντας τη βαθύτερη γνωριμία των δύο λαών και προβάλλοντας την αρχαία ελληνική τραγωδία στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, με τη μακραίωνη θεατρική της παράδοση. Τις παραστάσεις παρακολούθησαν περισσότεροι από πενήντα χιλιάδες θεατές, ανάμεσά τους ο διάδοχος του ιαπωνικού θρόνου, μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας και εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών.
Την ίδια χρονιά, ο Τάσος Χαλκιάς αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, έχοντας δασκάλους τα παραπάνω μεγαθήρια της υποκριτικής οι οποίοι του μετέδωσαν πολύτιμα εφόδια και βαθιά θεατρική παιδεία. Μέσα από τη θητεία του τα επόμενα χρόνια στο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου, καλλιέργησε και εμπλούτισε τα εκφραστικά του μέσα, εξελισσόμενος σε έναν από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, με μια μακρόχρονη διαδρομή που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ίδια συνέπεια, ποιότητα και δυναμική.
Ο @tasos_chalkias_official, ξεχωρίζει όχι μόνο για τη διαδρομή του αλλά και για το ήθος του. Σεμνός, αθόρυβος και βαθιά αφοσιωμένος στην τέχνη του, υπηρετεί το θέατρο με συνέπεια, μέτρο και εσωτερική αλήθεια. Η στάση ζωής και δουλειάς του αποτελεί υπόδειγμα καλλιτέχνη που τιμά τη σκηνή χωρίς επιδείξεις, αφήνοντας αποτύπωμα ουσίας και αξιοπρέπειας”.
