Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία στην οποία η Ελένη Προκοπίου ποζάρει με μαγιό στη θάλασσα το καλοκαίρι του 1965.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
Το καλοκαίρι του 1965, η αγαπημένη ηθοποιός και χορεύτρια Ελένη Προκοπίου κλέβει λίγες ώρες από τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις και απολαμβάνει τη θάλασσα στα δευτερότριτα ρεπό της. Εκείνη την περίοδο εμφανίζεται με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο «Αττικό», στο μιούζικαλ «Το ρετιρέ της Εύας», έχοντας στο πλευρό της τον Γιώργο Πάντζα, τη Μάρθα Καραγιάννη, τον Σταύρο Παράβα και τον Βαγγέλη Σειληνό.
Ένα πανέμορφο πλάσμα με ήθος, ευγένεια και ποιότητα, που θα αφήσει το δικό του στίγμα στον χώρο, χάρη στο ταλέντο, την εξωτική ομορφιά, την πληθωρική παρουσία και το φλογερό ταμπεραμέντο του. Η σχέση της με τον χορό αρχίζει μόλις στα έξι της χρόνια, στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου, όπου συναντά τη μετέπειτα φίλη και συνάδελφό της Μάρθα Καραγιάννη. Για οκτώ χρόνια οι δυο τους, παράλληλα με τις σπουδές τους, συμμετέχουν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Στα εφηβικά της χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, περνά με επιτυχία από οντισιόν στο θέατρο «Ακροπόλ» και ο χορευτής Μανώλης Καστρινός την επιλέγει ως παρτενέρ του Βαγγέλη Σειληνού. Μαζί θα αποτελέσουν για περίπου μία δεκαετία ένα από τα δημοφιλέστερα χορευτικά ζευγάρια της εποχής, γεμίζοντας τις αθηναϊκές σκηνές με ενέργεια και εκρηκτική παρουσία.
Στον κινηματογράφο θα εμφανιστεί σε είκοσι τέσσερις ταινίες, με χαρακτηριστική τη συμμετοχή της στο θρυλικό μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη και της Φίνος Φιλμ «Ραντεβού στον αέρα», όπου το μπρίο, η κίνηση και η εντυπωσιακή παρουσία της αποτυπώνουν τη λάμψη εκείνης της εποχής. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 επιλέγει να αποχωρήσει από τον καλλιτεχνικό χώρο και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Τον σύζυγό της, Αντώνη Συρίγο, τον γνωρίζει στα πλατό της Φίνος Φιλμ, καθώς η εταιρεία του προμήθευε έπιπλα για τα κινηματογραφικά σκηνικά.
Σήμερα, κοντά στη μοναχοκόρη και τις δύο εγγονές της, διατηρεί όσα τη χαρακτήριζαν πάντοτε: τη σεμνότητα, την ευγένεια, τη διακριτικότητα και εκείνη τη γοητεία που ο χρόνος απλώς ωρίμασε.
