Ηθοποιός, μοντέλο, ακτιβίστρια, τρανς γυναίκα. Η πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του Jim Jarmusch Father Mother Sister Brother, Indya Moore, είναι κάτι περισσότερο από ένα εξωτικό, πανέμορφο πλάσμα – είναι μια ακατέργαστη δύναμη ζωής. Μία χειμαρρώδης αμαζόνα που αναζητά την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την αγάπη – τόσο στον κόσμο γύρω της όσο και μέσα της.

από την Πόλυ Λυκούργου

Γεννήθηκε στο Μπρονξ, από γονείς με ρίζες από τον Άγιο Δομίνικο και το Πουέρτο Ρίκο. Σε μία τέτοια οικογένεια μεταναστών, παραδοσιακών, συντηρητικών λατίνων, το να κάνεις coming out ως τρανς κορίτσι ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Στα 14 της χρόνια, όταν διεκδίκησε την πραγματική της ταυτότητα, την έδιωξαν από το σπίτι και μεγάλωσε με ανάδοχες μητέρες. Ένα χρόνο μετά, σταμάτησε και το σχολείο γιατί το bullying των συμμαθητών ήταν πλέον κάτι το αβάσταχτο.

Βρήκε το σπίτι της στο μόντελινγκ και στο «House of Xtravaganza», ένα από τα πιο εμβληματικά και ιστορικά «houses» (οικογένειες) της ballroom culture της Νέας Υόρκης, που έγινε καταφύγιο των queer, underground και κυρίως μαύρων και λατίνων καλλιτεχνών (το ντοκιμαντέρ του 1990 Paris Is Burning είναι αποκαλυπτικό για την ιστορία αυτού του σπιτιού και τους εκδιωγμένους, περιθωριοποιημένους, απόκληρους, της LGBTQ+ κοινότητας στα χρόνια της AIDS πανδημίας). Αυτό το κίνημα αποτύπωσε και η σειρά που την έκανε παγκοσμίως διάσημη, το Pose του Ryan Murphy – το πρώτο TV show στην ιστορία της τηλεόρασης με τόσο μεγάλο τρανς καστ σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ερμηνεύοντας το ρόλο της «Angel», μίας σεξεργάτριας που βρίσκει τη θέση της και την εναλλακτική της οικογένεια στην καρδιά της ballroom σκηνής, έδωσε φωνή και ανθρώπινη υπόσταση στα τρανς άτομα, παρουσιάζοντας τις ζωές τους όχι ως περιθωριακές τραγωδίες, αλλά ως ανθρώπους με όνειρα, αγώνες και θριάμβους. Αυτός ο ρόλος καθόρισε την πορεία της και έκανε το όνομά της γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Indya Moore δεν ήταν πια το εκδιωγμένο παιδί – αλλά ένα icon που ενσάρκωσε τη μετάβαση από την αορατότητα στην αναγνώριση, από το περιθώριο στο κέντρο του κάδρου.

Ξαφνικά, ήταν παντού. Έγινε πρέσβειρα μιας νέας πραγματικότητας, με την οποία όλοι οι μεγάλοι οίκοι ήθελαν να ταυτιστούν. Υπήρξε Pride εκπρόσωπος για τα brands Ralph Lauren, Calvin Klein και Tommy Hilfiger. Το 2019 έγινε πρέσβειρα ταυτότητας για τον Louis Vuitton, το 2021 το πρόσωπο του Saint Laurent, και λίγο αργότερα πρωταγωνίστησε στην καμπάνια YSL Beauty’s «Push the Boundaries».

Παράλληλα όμως είχε πάντα και μία δυνατή, ακτιβιστική φωνή – όχι μόνο για τα δικαιώματα της LGBTQ+ κοινότητας.

Η υποστήριξή της στον αγώνα των Παλαιστίνιων υπήρξε ξεκάθαρη και βροντόφωνη. Το 2023 πήρε μέρος στην καθιστική διαμαρτυρία στον Κεντρικό Σταθμό της Νέας Υόρκης και μάλιστα βρέθηκε ανάμεσα στους συλληφθέντες. Το 2024 ηγήθηκε της διαδήλωσης 200 εκπροσώπων της κινηματογραφικής βιομηχανίας στο κέντρο του Παρκ Σίτι, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ του Sundance. Φέτος τον Σεπτέμβριο, ακολούθησαν οι πύρινες δηλώσεις της από το κόκκινο χαλί του φεστιβάλ της Βενετίας.

Σε αυτή τη χρονική στιγμή τη συναντήσαμε κι εμείς. Την επόμενη μέρα από την πρεμιέρα της νέας ταινίας του Jim Jarmusch Father Mother Sister Brother.

«Δεν νομίζω ότι ο Jim μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της ευγνωμοσύνης που νιώθω γιατί σκέφτηκε εμένα για το ρόλο της Σκάι. Κάποιος με σκέφτηκε σε κάτι κανονικό, ανθρώπινο – όχι για μία τρανς που καταδιώκεται, περιθωριοποιείται, αγωνίζεται. Αλλά για μια κόρη, μία αδελφή, μία γυναίκα.»

Μια ταινία που, λίγες μέρες αργότερα, θα κέρδιζε το μεγάλο βραβείο της κινηματογραφικής Μπιενάλε – το Χρυσό Λιοντάρι. Παρόλο το casual ντύσιμό της –τζιν καμπάνα, μεταξωτό πουκάμισο, χαμηλά πέδιλα– όλα πάνω της έλαμπαν: το δέρμα, το χαμόγελο, τα νύχια, τα μαλλιά. Πάνω απ’ όλα όμως, το βλέμμα της. Σε κοιτά πραγματικά, σε διαπερνά όταν σου απαντά, δεν αφαιρείται ούτε στιγμή. Και τίποτα δεν σε προετοιμάζει για τον ρυθμό του λόγου της: μια υπνωτική μάντρα εξομολογήσεων, ιδεών και αξιών που αναβλύζουν από το σώμα της – όχι σαν απαντήσεις σε συνέντευξη, αλλά σαν μια βαθιά, αληθινή ανάγκη επικοινωνίας.

Indya συγχαρητήρια για αυτή την τρυφερή, συγκινητική, ανθρώπινη ερμηνεία. Ποια είναι η Σκάι, η ηρωίδα σου στο Father Mother Sister Brother του Jim Jarmusch και σε τι κομβική στιγμή τη συναντάμε στη ζωή της;

Ερμηνεύω μία γυναίκα σε πένθος. Η ταινία είναι σπονδυλωτή και στο δικό μας κομμάτι δύο δίδυμα αδέλφια (που ερμηνεύουμε ο υπέροχος Luka Sabbat κι εγώ) βρισκόμαστε ξαφνικά ορφανοί στα 25 μας χρόνια. Έχουμε χάσει τους γονείς μας από ένα αεροπορικό δυστύχημα και πρέπει να αδειάσουμε το πατρικό μας σπίτι, το διαμέρισμα που μεγαλώσαμε στο Παρίσι, από τα πράγματά τους. Είναι μία στιγμή πένθους, αλλά ταυτόχρονα κι αδελφικής αγάπης – της αγάπης που υπάρχει πάντα, ακόμα κι αν έχεις καιρό να δεις τον άλλον. Αυτή η τρυφερή, φροντιστική σχέση που μοιράζονται τα αδέλφια, μία αλήθεια που είναι μόνο δική τους. Αυτός ο άρρηκτος δεσμός που ενώνει τα δίδυμα παιδιά.

Τι είδους σκηνοθέτης είναι ο Jim Jarmusch, πώς ένιωσες ως μέλος της δικής του κινηματογραφικής οικογένειας;

Ήταν ιδιαίτερη στιγμή για μένα να είμαι ένας στίχος στην ποίηση του Jim Jarmusch. Γιατί είναι ποιητής, δεν είναι απλώς σκηνοθέτης. Δεν νομίζω ότι ο Jim μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της ευγνωμοσύνης που νιώθω γιατί σκέφτηκε εμένα για το ρόλο της Σκάι. Κάποιος με σκέφτηκε σε κάτι κανονικό, ανθρώπινο – όχι για μία τρανς που καταδιώκεται, περιθωριοποιείται, αγωνίζεται. Αλλά για μια κόρη, μία αδελφή, μία γυναίκα. Επίσης, ποτέ δεν με έχουν πλησιάσει με τέτοιο σεβασμό και αναγνώριση. Το mail που μου έστειλε για να μου προτείνει το ρόλο ήταν ό,τι πιο συγκινητικό έχω ποτέ λάβει.

Ξέρεις, είμαι πολύ απροστάτευτη ως καλλιτέχνης. Γιατί το δικό μου εργαλείο είναι η ευαλωτότητα μου – άλλοι μπορεί να τη βλέπουν ως αδυναμία, εμένα είναι η δύναμη μου. Ανοίγομαι, βγάζω πράγματα από την καρδιά μου. Δεν μπορώ διαφορετικά. Δεν «ερμηνεύω», «νιώθω». Όμως για να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου πρέπει να είμαι σ’ ένα πλαίσιο που με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής. Και στο σετ του Father Mother Sister Brother ένιωθα ασφαλής. Ο Jim δημιουργεί ένα περιβάλλον που νιώθεις φροντίδα, σεβασμό, και –τολμώ να πω– αγάπη. Δεν μπορώ να λειτουργήσω σε μία ψυχρή, κυνική, αποστειρωμένη ατμόσφαιρα. Πολλές φορές τα στούντιο, οι εταιρίες παραγωγής, όλοι αυτοί που φορούν κουστούμια και γραβάτες κι έρχονται στα πλατό και διευθύνουν τα πάντα, ξεχνούν ότι έχουν να κάνουν με καλλιτέχνες. Παραβλέπουν τις ανάγκες τους. Ο καλλιτέχνης για να δημιουργήσει πρέπει να νιώσει ζεστασιά, ανθρωπιά. Ο Jim δεν επέτρεψε ένα τέτοιο corporate κλίμα. Βγήκε μπροστά με τους όρους του, έφτιαξε ένα σετ-καταφύγιο, μάς φρόντιζε. Γυρίζαμε μία ταινία για οικογένειες και ένιωθα πράγματι ότι ήμουν με την οικογένειά μου.

Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο, ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για σένα με αυτό το ρόλο;

Η Σκάι κι ο Μπίλι μοιράζονται μία αγαπησιάρικα εκφραστική επικοινωνία, μία σωματική σχέση που μου ήταν άγνωστη. Κι αυτό ήταν μεγάλο μάθημα για μένα. Με δυσκόλεψε να αφεθώ σε αυτή την οικειότητα, την τρυφερότητα, την άνεση μεταξύ αδελφών. Δεν μεγάλωσα έτσι. Δεν είχα αυτή την εμπειρία με τα αδέλφια μου. Πάντα φρόντιζαν να είμαι καλά, να μην κινδυνεύω αλλά δεν αγκαλιαζόμασταν, δεν αγγιζόμασταν, δεν εκφράζαμε αυτή την αγάπη. Είμαι ευγνώμων που το ένιωσα και το έζησα μέσα από την ταινία. Νιώθω ότι έφυγα έχοντας κερδίσει έναν ακόμα αδελφό.

« Eγώ βρίσκω τον εαυτό μου, τον πραγματικό εαυτό μου, μόνο στην αλήθεια. Όταν μιλάω ειλικρινά όχι όταν κάνω κουβέντα. Όταν ξεκαρδίζομαι στα γέλια, όχι όταν στήνομαι χαμογελαστή. Όταν εκφράζω όσα νιώθω εκείνη τη στιγμή που τα νιώθω.»

Αγαπάς την οικογένεια…

Με συγκινεί ιδιαίτερα η έννοια της οικογένειας. Όλοι φοβούνται τους τρανς. Μας βλέπουν ως απειλή στο θεσμό της οικογένειας. Εγώ αγαπώ την οικογένεια, αγωνίζομαι για τις οικογένειες. Κατεβαίνω στους δρόμους για να υπερασπιστώ οικογένειες μεταναστών που τις ξεριζώνουν από τα σπίτια τους, τους χωρίζουν, τους κάνουν να υποφέρουν, γιατί αυτό κάνει αυτή η Κυβέρνηση αφήνοντας ανεξέλεγκτα τα σκυλιά της ICE. Έχω ενώσει τη φωνή μου με όσους βλέπουμε όλη την ανθρωπότητα ως μια μεγάλη οικογένεια. Πώς να μιλήσεις για αδελφοσύνη όταν τα αδέλφια μας στην Παλαιστίνη σκοτώνονται καθημερινά; Πώς να μιλάμε για οτιδήποτε όταν δίπλα μας συμβαίνει μια γενοκτονία; Ποιος καταδικάζει την απειλή σε αυτές τις οικογένειες; Σε αυτά τα παιδιά που δολοφονούνται; Οι τρανς δεν είναι απειλή. Είμαστε γεμάτοι αγάπη και αυτό μόνο ζητάμε κι από εσάς. Στο όνομα της οικογένειας, αγαπήστε κι εμάς. Αποδεχθείτε μας.

Έχεις μιλήσει ανοιχτά υποστηρίζοντας τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού κι αυτό στο Χόλιγουντ δεν ακούγεται πολύ καλά. Ίσως και τιμωρείται. Έχεις στοχοποιηθεί για τα πιστεύω σου; Έχασες δουλειές;

Φυσικά. Πριν λίγο καιρό με παράτησε κι ένας ατζέντης μου, χωρίς καμία εξήγηση. Μάλιστα ενθάρρυνε κι άλλους να μην με αναλάβουν, να με αποφύγουν. Το Χόλιγουντ είναι μία κοινότητα δημοκρατικών, αλλά μέχρι να θίξεις κάτι που τους ξεβολεύει. Εγώ δεν ξέρω τι με βολεύει ή τι με συμφέρει, ξέρω μόνο ότι δεν μπορώ να λογοκρίνω τις αξίες ή το συναίσθημά μου. Τα παιδιά που σκοτώνονται καθημερινά στη Γάζα δεν έχουν καμία ευθύνη για αυτό το μακελειό. Πώς μπορεί κανείς να το δικαιολογήσει στη συνείδησή του; Πώς μπορεί να το καταπιεί; Εγώ το μόνο που πρεσβεύω είναι η αγάπη. Ενώνω τη φωνή μου στο θρήνο της ανθρωπότητας, όσο βυθιζόμαστε σε μια δίνη ιστορικής αυτοκαταστροφής. Φωνάζω να σταματήσει μία γενοκτονία, να σταματήσει η δολοφονία ενός ολόκληρου λαού. Η στάση μας όταν συμβαίνουν τραγωδίες, μάς καθορίζει. Αν αγνοήσουμε αυτή τη σύνδεση, τότε χάνουμε την ευκαιρία να κληροδοτήσουμε την αγάπη στην επόμενη γενιά, χάνουμε το νήμα της συνέχειάς μας ως ανθρωπότητα. Να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο που δεν θα μας διχάζουν συνεχώς ώστε να μάς ελέγχουν.

Tι σου δίνει κίνητρο να συνεχίζεις σ’ έναν απογοητευτικό κόσμο;

Οι φίλοι μου. Όσοι με αγαπούν πραγματικά, αληθινά, στο παρόν. Η αγάπη είναι το αντίδοτο της απογοήτευσης. Η αγάπη μπορεί να σου ενδυναμώσει την πίστη, την ελπίδα.

Ποιο ελάττωμά σου παλεύεις να διορθώσεις;

Την εξάρτησή μου από το κινητό. Νομίζω ότι η τεχνολογία έχει φέρει πολλές ευλογίες – το κινητό μάς ενώνει με αγαπημένους μας στην άλλη άκρη της γης, μένουμε σε επαφή. Αλλά και πολλές κατάρες. Εμένα προσωπικά μου δημιουργεί μεγάλη διάσπαση προσοχής, όχι μόνο από τους φίλους όταν είμαστε μαζί κι ο καθένας κοιτά μια οθόνη, αλλά κι από τον εαυτό μου. Μου δημιουργεί άγχος, ελλειπτική αίσθηση της πραγματικότητας. Προσπαθώ να το αφήνω στην άκρη και να κάθομαι μόνη μου με τις σκέψεις μου, τα βιβλία μου, τη μουσική μου. Ανακάλυψα έτσι πόσο χρόνο έχω κερδίσει – χρόνο ουσιαστικής, ποιοτικής επαφής, με εμένα την ίδια πρώτα από όλα, αλλά και με τους αγαπημένους μου.

Eίχες είδωλα μεγαλώνοντας; Θαύμαζες κάποιες γυναίκες από το Χόλιγουντ ή το χώρο του modeling;

Noμίζω ότι η πιο όμορφη γυναίκα του πλανήτη είναι η Iman. Εχει μία δύναμη η ομορφιά της, κάτι το αναμφισβήτητο. Επίσης ένα από τα πρώτα μου είδωλα ήταν η Lina Bloom. Πάντα έβλεπα τον εαυτό μου στην αντανάκλασή της – με ενέπνεε ότι αν μπορεί μία τρανς γυναίκα να κάνει όσα ονειρεύεται, θα τα κάνω κι εγώ. Η Lina επίσης με ενέπνευσε να μιλάω – είναι κι η ίδια πάντα μία δυνατή ακτιβιστική φωνή. Όπως και η Laverne Cox. Αυτές οι γυναίκες με έκαναν να αισθάνομαι άνετα στο δέρμα μου. Να μπορώ να γιορτάζω τη φύση μου, την πραγματική μου ταυτότητα, την ομορφιά μου.

Μιλώντας για ομορφιά, ποιος είναι ο δικός σου ορισμός της ομορφιάς. Άλλαξε μέσα στα χρόνια;

Nαι φυσικά. Νομίζω ότι όταν ήμουν μικρή και με την τραυματική εφηβεία που είχα εγώ ως εμπειρία, ομορφιά ήταν η αποδοχή. Προσπαθούσα να αρέσω στους άλλους για να αρέσω σε μένα. Με ενδιέφερε τι θα εισπράξω όταν έμπαινα σ’ ένα δωμάτιο, πώς θα με κοιτάξουν, τι θα πουν, πώς θα με κάνουν να νιώσω. Μεγαλώνοντας και κάνοντας δουλειά με τον εαυτό μου, αυτό άλλαξε σταδιακά. Σιγά σιγά συνειδητοποίησα ότι ομορφιά είναι το αντίθετο: οι άλλοι εισπράτουν τι αισθάνομαι εγώ. Αν εγώ μπω σε αυτό το δωμάτιο με αυτοπεποίθηση, νιώθοντας ήρεμη, δυνατή, ισορροπημένη, όλοι θα δουν μια ωραία γυναίκα. Πάντως πέρασα πολλά στάδια με το τι σημαίνει ότι είμαι όμορφη. Κάποια εποχή το θεώρησα εμπόδιο. Ένιωθα ότι οι γύρω μου με χαρακτήριζαν «όμορφη», όχι κολακευτικά, αλλά ως μία χυδαιότητα που μου προσφέρθηκε για να κόψω δρόμο. Επηρεάστηκα, άρχισα να αντιπαθώ βαθιά όποιον το επαναλάμβανε ως κενό κοπλιμέντο. Και πάλι χρειάστηκα πολλή δουλειά για να χαλαρώσω, να αποδεχθώ ότι ναι, είμαι όμορφη κι αυτό είναι ένα από τα πολλά μου χαρακτηριστικά.

Tι σημαίνει το τατουάζ που έχεις πάνω στο λαιμό σου;

Ονομάζεται «Λουλούδι της Ζωής». Είναι κάτι που παλεύω πολύ μέσα μου. Είμαι άνθρωπος που ανοίγεται, που μιλάει πολύ. Αυτό μου έχει φέρει προκλήσεις στη ζωή μου. Αν μοιράζεσαι συνεχώς τις σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου, δίνεις στους άλλους μια δύναμη: γνωρίζουν τα πάντα για σένα, χωρίς όρια. Από την άλλη όμως εγώ βρίσκω τον εαυτό μου, τον πραγματικό εαυτό μου, μόνο στην αλήθεια. Όταν μιλάω ειλικρινά όχι όταν κάνω κουβέντα. Όταν ξεκαρδίζομαι στα γέλια, όχι όταν στήνομαι χαμογελαστή. Όταν εκφράζω όσα νιώθω εκείνη τη στιγμή που τα νιώθω. Οπότε αποφάσισα να κάνω τατουάζ το «Λουλούδι της Ζωής» πάνω στο λάρυγγά μου ως δήλωση κι ως υπενθύμιση του ποια είμαι. Είμαι η φωνή μου.

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο InStyle Greece τεύχος 135, Δεκέμβριος 2025.