Ανακουφιστικά γήινη. Απολαυστικά αέρινη. Η Κατερίνα Παπουτσάκη κρύβει μέσα της μια πύρινη δύναμη που της επιτρέπει να ζει το παρόν χωρίς φόβο και μακριά από την ασφάλεια του ενστίκτου της. Πάνω σε ένα σύννεφο θετικότητας, γεμάτη συναίσθημα.

από την Ξένια Ιωάννου

Η Κατερίνα Παπουτσάκη είναι μια διαχρονικά επιτυχημένη ηθοποιός. Μια ηθοποιός που αποτελεί δικλείδα ασφαλείας για σκηνοθέτες και παραγωγούς. Φέρει μια ποιότητα, μια ουσία δυσεύρετη, μια ήρεμη φυσική δύναμη που εμποτίζει την υποκριτική της και το αποτέλεσμα αγγίζει το κοινό.

Στο στούντιο φωτογράφισης μπήκε ένα «κανονικό» κορίτσι. Μια γήινη γυναίκα με χαμόγελο, χαμηλούς τόνους, χιούμορ και διάθεση για επικοινωνία. Η Κατερίνα στέκεται δίπλα μας στο ίδιο επίπεδο – ίσως και λίγο παρακάτω, για να μας διευκολύνει. Ίχνος έπαρσης. Κανένα σημάδι υπεροψίας. Απλή, λιτή, ευχάριστη. Όμορφη. Γλυκιά. Ανοιχτή και χαλαρή. Κανένα αμυντικό φίλτρο δεν γίνεται αντιληπτό, κανένα αγκάθι δεύτερης σκέψης, καμία απόσταση. Γίνεται μέλος της παρέας, ισάξιο, χωρίς να διεκδικεί τον ρόλο της πρωταγωνίστριας, ενώ είναι. Για εκείνη είμαστε εδώ, εκείνη φωτογραφίζεται, εκείνη είναι το εξώφυλλο αυτής της παραγωγής.

Την συναντώ στην πρώτη της ανάσα μετά από καιρό. Έχει ήδη κάνει πρεμιέρα στο θέατρο με το Hotel Amour, τα γυρίσματα για το σίριαλ του Alpha Άγιος Έρωτας έχουν τη ροή τους και η σχολική χρονιά έχει μπει στα βαθιά.

«Μια πολύ δύσκολη φάση πέρασε. Τώρα αρχίζει λίγο και ηρεμεί η κατάσταση. Είχαμε πρόβες εντατικές και γυρίσματα καθημερινά, οπότε εκεί λίγο τα βρήκα σκούρα, πιέστηκα. Λειτουργικά μεν, αλλά ήταν μια πολύ πολύ δύσκολη περίοδος. Δύο παιδιά, το ένα Α΄ Γυμνασίου το άλλο Α΄ Δημοτικού. Ο Σεπτέμβρης, ο μήνας της προσαρμογής των παιδιών. Υπήρχε μια φάση που έφτιαχνα τα δωμάτιά τους, γιατί λείπαμε αρκετά το καλοκαίρι και δεν πρόλαβα να το κάνω. Τα έφτιαχνα από την αρχή γιατί ήθελα να έχουν καινούρια δωμάτια για την καινούρια τους αρχή, στο Δημοτικό ο ένας και στο Γυμνάσιο ο άλλος. Έκανα λοιπόν αυτό, ανάμεσα σε δεκάωρα γυρίσματα, πεντάωρες πρόβες, μελέτες. Να φτιάξεις τα logistics των δραστηριοτήτων των παιδιών, να μιλήσεις με τα σχολεία… Μιλάμε τώρα μια τρέλα, νόμιζα θα χάσω το νου μου.»

Δεν τον έχασε. Έχει σκληροπυρηνική αντοχή. Η ζωή ακόνισε το «μπορώ» της και συνεχίζει ακάθεκτη, πλαισιωμένη από δυο τεράστιες αγκαλιές. Του Μάξιμου και του Κίμωνα.

«Είναι πολύ όμορφοι και οι δυο. Και είναι και πολύ καλά παιδάκια. Ο Μάξιμος έχει πολύ αναλυτική, πολύ σύνθετη σκέψη. Είναι ένα παιδί πολύ σκεπτόμενο και πολύ εγκεφαλικό. Ο Κίμωνας είναι ένα παιδί πολύ αθλητικό, πολύ δραστήριο, πολύ κινητικό. Είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους.»

Πώς και αποφάσισες να ασχοληθείς με αυτήν τη δουλειά;

Από πάρα πολύ μικρή ήθελα να κάνω αυτήν τη δουλειά, από μωρό, από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, από τριών τεσσάρων χρόνων.

Σε γοήτευσε κάτι;

Τι να σου πω; Μου έλεγε η μαμά μου, όταν ήμουνα τριών, είχα ανέβει και είχα πει ένα ποίημα. Η μαμά μου ήταν συνδικαλίστρια χρόνια και σε μία από αυτές τις μαζώξεις που είχαν, είπα ένα ποίημα κι όταν τέλειωσε το ποίημα είπα: «Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός.»

Και έγινε. Κόντρα στον χαρακτήρα της, κόντρα στην ιδιοσυγκρασία της. Βγήκε μπροστά και υποδύθηκε άλλες γυναίκες. Αναμετρήθηκε με μεγάλα κείμενα και έντονα συναισθήματα, μπήκε στο πετσί ρόλων, άκουσε το χειροκρότημα, βίωσε την επιτυχία – το φως, αλλά και το σκοτάδι της.

«Μικρούλα ήμουνα πολύ μαζεμένη, δεν ήμουν τόσο ανοιχτή. Νομίζω ότι άνοιξα κάπως πολύ αργότερα, στο Λύκειο. Με φώναζαν Παναγία μικρή. Ήμουν πάρα πολύ συνεσταλμένη, βοηθούσα τους μεγάλους, τα παιδάκια. Πολύ αλτρουίστρια.»

Φαντάζομαι σε βοήθησε και η δουλειά σου να ανοίξεις.

Ναι, εκεί στη δραματική σχολή που χρειάστηκε να κάνω πιο πολλά πράγματα και να έρθω αντιμέτωπη με τα έντονα συναισθήματά μου, κάπως με άνοιξε και με απελευθέρωσε σε ένα ευρύτερο επίπεδο.

Και; Καλά έκανες και διάλεξες αυτήν τη δουλειά;

Πολύ καλά.

Την αγαπάς ακόμα το ίδιο.

Πάρα πολύ. Και πέραν τούτου δεν ξέρω να κάνω και τίποτα άλλο σε αυτήν τη ζωή.

Τραγουδάς. Και τραγουδάς φανταστικά.

Ναι, εντάξει. Αλλά κι αυτό είναι μέσα στα πλαίσια ενός performing επαγγέλματος. Εννοώ δεν ξέρω να κάνω κάτι «κανονικό».

Σκεφτόμουν την πορεία σου. Κάποια στιγμή έκανες μια παύση. Νιώθω ότι άλλαξες και επανήλθες πιο δυνατά. Και νομίζω πως τώρα είσαι στα καλύτερά σου.

Βασικά όταν τελείωσε η ιστορία με την Αλίκη, που αυτό ήταν για μένα το δύσκολό μου, αποφάσισα να μην κάνω τηλεόραση για κάποια χρόνια. Είχε γίνει αυτό το τεράστιο buzz με την Αλίκη και με το πόσο εγώ τη μιμούμαι…

Έφαγες «ξύλο» εκείνη την εποχή.

Πολύ ξύλο, σε όλα τα επίπεδα. Οπότε οποιονδήποτε ρόλο κι αν δεχόμουν στην τηλεόραση μετά, σίγουρα θα έλεγαν «Α να, εξακολουθεί να κάνει το ίδιο.» Γιατί τα εκφραστικά μου μέσα είναι αυτά, εγώ είμαι, κατάλαβες; Έτρωγα αυτό το μπούλινγκ τότε, ότι αυτή νομίζει ότι είναι η Βουγιουκλάκη. Και λέω ok, δεν θα κάνω τίποτα τώρα.

Το είχες φανταστεί από πριν ότι μπορεί να γίνει όλο αυτό;

Όχι βέβαια. Δεν θα το έκανα αν το φανταζόμουνα.

Όχι τόσο πολύ, ε;

Όχι, καθόλου. Μα είχε προηγηθεί η ζωή της Λαμπέτη που είχε κάνει η Μαρίνα Καλογήρου με την Ρέινα Εσκενάζυ και δεν φανταζόμουν ότι… Αλλά εντάξει, δεν είναι το ίδιο. Όλοι ήθελαν να παίξουν την Αλίκη Βουγιουκλάκη, όλοι ήθελαν να την έχουν σκηνοθετήσει, όλοι ήθελαν να την έχουν γράψει, όλοι ήθελαν να την έχουν κάνει παραγωγή, όλοι ήθελαν να είναι μέρος αυτού και δεν ήταν οι περισσότεροι. Ήταν αυτοί που ήταν. Από πριν κιόλας αρχίσει να γυρίζεται είχε αρχίσει το θάψιμο. Οπότε εγώ μετά από αυτό αποφάσισα να κάνω λίγο πίσω. Έκανα το Κεκλεισμένων των Θυρών, έκανα τις Δούλες του Ζενέ, έκανα άλλα πράγματα, πιο θεατρικά…

Ένιωσες ότι πρέπει να αποδείξεις κάτι; Μπήκες σε αυτό το τριπάκι;

Όχι. Ότι πρέπει λίγο να φύγω ένιωσα, ότι πρέπει να λουφάξω λίγο και να κάνω άλλα πράγματα.

Για σένα ή για τον κόσμο;

Δεν μπορούσα να διαχειριστώ άλλο αυτό το πράγμα. Ήθελα να φύγω λίγο από αυτό, να ησυχάσει και μετά ξανά. Είχα στο μυαλό μου ότι αυτό δεν θα κρατήσει για πάντα, απλώς ότι χρειάζεται να κάνω μια παύση. Αυτό ήταν το σοφό να συμβεί. Κι έτσι πολύ συνειδητά επέλεξα να κάνω άλλα πράγματα. Μετά, μέσα σε αυτά τα άλλα πράγματα, έγινε κι ο Μάξιμος, οπότε πολύ συνειδητά επίσης ήθελα να είμαι μαζί του, δεν ήθελα να είμαι μια μαμά που λείπει από το πρωί έως το βράδυ στα μικράτα του, στα πρώτα του χρόνια, οπότε ουσιαστικά τότε τι έκανα; Πολύ λίγα πράγματα. Έκανα το Annie. Διάλεγα δουλειές που διαρκούσαν λίγο. Ένα δίμηνο, ένα τρίμηνο το πολύ. Μετά έκανα την Εθνική Ελλάδος, όταν ο Μάξιμος έγινε δύο, που εκεί πάλι ήταν μοιρασμένο και δεν ήταν καθημερινό, οπότε είχα πολύ χρόνο για το παιδί. Γενικώς επέλεγα πράγματα τέτοιου είδους. Έκανα μετά την Ολεάννα του Μάμετ, έκανα και στην Κύπρο μετά κάτι που κράτησε πολύ λίγο. Διάλεγα πράγματα που ήταν πολύ μαζεμένα χρονικά.

Και τώρα στον Άγιο Έρωτα που τα σπάει.

Μέχρι αυτό, έχουν μεσολαβήσει Τα Καλύτερά μας Χρόνια, για τρία χρόνια. Εκεί έγινε ουσιαστικά η επιστροφή μου.

Τι υπέροχη δουλειά!

Η γιαγιά μου η Κατίνα ήμουνα. Εγώ αυτήν έπαιζα. Τη γιαγιά μου την Κατίνα, την Κρητικιά.

Πώς περνάς ως Χριστίνα στον Άγιο Έρωτα;

Ωραία είναι. Δεύτερη χρονιά τώρα εκεί. Πάει πάρα πολύ καλά, σκίζει βασικά. Γενικώς είναι πολύ ωραία η ομάδα, πολύ ωραίος ο ρόλος μου. Κάνω για πρώτη φορά έναν χαρακτήρα όχι με θετικό πρόσημο, είμαι η κακιά της ιστορίας. Αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον για μένα, γιατί πάντα έπαιζα τις γλυκούλες και μετά τη Μαιρούλα από Τα Καλύτερά μας Χρόνια ήταν φοβερή ανατροπή.

Σου πηγαίνει.

Είναι ωραίο να κάνεις διαφορετικά πράγματα. Και όμως πάλι, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια μεγάλη αλλαγή σε σχέση με τον ρόλο μου, γίνεται μια μεγάλη μεταστροφή χαρακτήρα. Μπαίνει στη φυλακή και αλλάζει πάρα πολύ η Χριστίνα. Θα γίνει συμπαθής.

Καθόμαστε σε ένα café στην Κυψέλη. Έχει μια γήινη ομορφιά. Μια γλυκιά ζεστασιά στο βλέμμα και τέλειες βλεφαρίδες. Μιλάει ήρεμα, χαλαρά. Η Κατερίνα κρύβει μια τεράστια δύναμη μέσα της, διαθέτει μια εκκωφαντική προσωπικότητα που αποτελεί τη ζώνη ασφαλείας της. Δεν τη βλέπεις, την υποψιάζεσαι, τη νιώθεις. Κι αυτό το υπερφυσικό αντίβαρο μέσα της είναι αυτό που δεν της δημιουργεί την ανάγκη να κλέψει την προσοχή. Ανιχνεύει τις προθέσεις σου και ανταποκρίνεται με χαμόγελο και μη ανταγωνιστικούς όρους.

Φέτος πρωταγωνιστεί στο Hotel Amour στο θέατρο Ακροπόλ. Ένα νέο πρωτότυπο μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη, σε σκηνοθεσία Σμαράγδας Καρύδη, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Ένα σύγχρονο έργο που εξερευνά με ευαισθησία και ειλικρίνεια την επιθυμία, τον έρωτα και τη φθορά του, το σεξ και την αμηχανία του, αλλά και τη βαθιά ανάγκη όλων μας για επαφή. Με φόντο ένα σκηνικό απόλυτης ελευθερίας, και υπό τους ρυθμούς μιας εκρηκτικής ζωντανής ορχήστρας, μετατρέπει την παρακμή σε ποίηση και το τραγούδι σε καταφύγιο.

Η Κατερίνα Παπουτσάκη, ο Γιώργος Παπαγεωργίου, η Χαρά Κεφαλά, ο Ιβάν Σβιτάιλο, ο Φοίβος Ριμένας, ο Γιλμάζ Χουσμέν, ο Βασίλης Μηλιώνης και η Αλεξάνδρα Κολαΐτη έρχονται αντιμέτωποι επί σκηνής με τις δυσκολίες της συντροφικότητας κι εγώ, κάπου εκεί, σε ένα πλακόστρωτο του κέντρου της Αθήνας έρχομαι αντιμέτωπη με τις ευκολίες μιας ευχάριστης συνύπαρξης. Νιώθω ότι συναντήθηκα με μια φίλη.

«Γίνεται χαμός στο θέατρο φέτος. Έχω εντυπωσιαστεί από το πόσο γρήγορα αγκαλιάστηκε από τον κόσμο αυτή η δουλειά. Είμαστε γεμάτοι. Και είμαστε στο Ακροπόλ, που είναι ένα μεγάλο θέατρο.»

Το έργο μιλάει για το σεξ;

Ναι, και τις σχέσεις ουσιαστικά. Είναι τέσσερα ζευγάρια που πηγαίνουν σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής, ταυτόχρονα. Για να σώσουν τη σχέση τους ή να την ανακαλύψουν ή να βρεθούν για πρώτη φορά, όπως είναι το νεαρό μας ζευγάρι. Υπάρχει ένα ζευγάρι που βρίσκεται για πρώτη φορά ερωτικά, εμείς –εγώ με τον Γιώργο (σ.σ. Παπαγεωργίου)– είμαστε οι σαραντάρηδες που έχουμε ένα παιδί και η σχέση μας έχει πεθάνει, οπότε προσπαθούμε να βρούνε έναν τρόπο να μην το χάσουμε τελείως, γιατί είμαστε στα πρόθυρα να χωρίσουμε. Ένα gay ζευγάρι όπου εκεί γίνεται μια φοβερή ανατροπή κι άλλο ένα ζευγάρι, που είναι η γυναίκα η χειραφετημένη που δεν την ενδιαφέρει να έχει σχέσεις κι έτσι βρίσκεται περιστασιακά με τον κρεοπώλη της γειτονιάς. Είναι ένα πάρα πολύ ωραίο έργο όπου το κάθε ζευγάρι τελικά καταλήγει σε μια συγκινητική και ρομαντική κατάσταση. Ξέρεις, μπορεί να πηγαίνει για να ανακαλύψει τρόπους επικοινωνίας μέσα από αυτό, αλλά όντως το Hotel Amour τους οδηγεί να μπούνε στα βαθιά τους συναισθήματα και να αγαπηθούν ουσιαστικά.

Αυτήν την εντύπωση μου δημιουργεί. Ότι το «ουσιαστικά» είναι αυτό που κυρίως την αφορά σε αυτήν τη ζωή. Το «τώρα», το ουσιαστικό τώρα. Βουτάει μέσα του και απολαμβάνει, αφήνεται χωρίς σκέψεις να εμποδίζουν την επιθυμία, χωρίς φόβο, χωρίς καχυποψία να κλέβει από την αλήθεια της στιγμής.

«Γενικά, είμαι αρκετά αυθόρμητη στον τρόπο που λειτουργώ, δεν υπεραναλύω. Κάπως πάω με τη ροή».

Δεν λειτουργείς με άμυνες;

Όχι, καθόλου. Μακάρι –ίσως– λίγο να είχα. Δεν έχω άμυνες, όχι, η αλήθεια είναι.

Δεν σε έχει σκληρύνει αυτός ο χώρος;

Όχι. Είμαι όπως ήμουνα και στην αρχή.

Πίσω από την πλάτη σου πάντως όλοι μιλάνε με τα καλύτερα για σένα. Καλό παιδί, ευγενικό παιδί, ωραία τύπισσα… Τέτοια λένε.

Τι ωραίο είναι αυτό! Αυτό το ακούω συχνά και με κάνει να νιώθω τόσο χαρούμενη – πολύ περισσότερο από το αν πει κανείς «αυτή είναι καλή ηθοποιός».

Και σπάνιο.

Η αλήθεια είναι ότι με ενδιαφέρει πάρα πολύ να είμαι σε ένα υγιές πλαίσιο, σε ένα υγιές περιβάλλον, όπου κι αν βρίσκομαι ανά πάσα ώρα και στιγμή. Δεν μου αρέσουν οι ίντριγκες, δεν μου αρέσουν όλα αυτά τα σενάρια, αυτά τα πράγματα τα απαίσια, τα απαράδεκτα. Γενικά είμαι αρκετά καλόπιστη και αγαπώ πολύ τους ανθρώπους. Πάρα πολύ.

Μου είπες στη φωτογράφιση κάτι που το κράτησα, μου είπες «δεν είμαι ανταγωνιστική».

Καθόλου. Επειδή δεν είμαι καθόλου κι επειδή είναι κάτι που δεν μου αρέσει, μπορώ πολύ εύκολα να το διαβάσω, να το αναγνωρίσω στους ανθρώπους. Κι αυτό είναι αυτό που δεν αντέχω. Δεν μου αρέσει καθόλου. Έχω μάθει να διαχειρίζομαι τους ανταγωνιστικούς ανθρώπους γιατί συχνά βρίσκομαι σε τέτοια περιβάλλοντα. Η δουλειά μας έχει αυτό το χαρακτηριστικό. Απλώς επειδή εγώ δεν είμαι, έχω μάθει να το διαχειρίζομαι με πολλούς τρόπους. Όταν έβλεπα ότι κάποιοι ή κάποιες μπορεί να αισθανόταν ανταγωνιστικά, κάτι θα έκανα, υπερτόνιζα την κωμική μου πλευρά. Έπαιζα έναν ρόλο – έχω χιούμορ ούτως ή αλλιώς, έχω αστεία πλευρά, αλλά την τόνιζα περισσότερο, τύπου «δεν χρειάζεται να φοβάστε, εγώ δεν είμαι εδώ για να το παίξω ωραία, ούτε για να σου πάρω τη λάμψη».

Και δουλεύει. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να αισθανθούν ότι δεν απειλούνται. Δουλεύει όχι ως μέθοδος, γιατί αυτό δεν συνέβαινε επειδή το αποφάσισα, γινόταν κάπως αυτόματα. Σαν αντανακλαστικό, δεν ήταν από πρόθεση. Ήταν ο δρόμος που επέλεγα για να αισθανόμαστε καλά όλοι.

Κατανόησαν ότι δεν είσαι ανταγωνιστική;

Ναι, βέβαια. Και πολλοί άνθρωποι που ήταν ανταγωνιστικοί τελικά μαλάκωσαν κι έχουμε και καλές σχέσεις.

Αυτό το «κάνω λίγο πίσω» σε καθυστέρησε πιστεύεις;

Καλά, γενικά με καθυστερώ πάρα πολύ. Με καθυστερώ έως και συνειδητά. Πολύ συχνά θα μπορούσα να παίρνω πρωτοβουλίες για πράγματα ή να πατάω πόδι ή να βάζω όρια. Δεν το κάνω προκειμένου να μην σπάσω τα αβγά, ας πούμε.

Ξέρεις ούτε εγώ είμαι ανταγωνιστική. Το αντίθετο μάλιστα. Αν δω κάποιον βιαστικό, λυσσασμένο να πάρει κάτι, πιάνω την άκρη μου και του επιτρέπω να περάσει.

Ναι, πάρε τον χώρο σου. Εγώ ξέρω όμως ότι θα πάω, θα τον βρω τον δρόμο μου, λίγο πιο αργά. Και δεν με πειράζει κιόλας αυτό. Προτιμώ να είμαι πιο ήρεμη και να μην μπαίνω σε αυτήν την κόντρα ας πούμε και τα πράγματα να έρθουν με έναν τρόπο πιο ομαλό και πιο ήσυχο. Και καταλαβαίνω με τα χρόνια ότι τελικά τα πράγματα συμβαίνουν. Δεν ξέρω τι είναι καθυστέρηση και τι όχι, κατάλαβες; Τα πράγματα στο τέλος γίνονται.

Να φανταστώ ότι αγκαλιάζεις και βοηθάς και τα πιο νέα παιδιά στον χώρο.

Σαφέστατα. 100%. Και όλους τους ανθρώπους βασικά. Στα αλήθεια δεν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που θα σου φάει τη δουλειά. Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα, αυτό είναι μια χαζομάρα. Είναι τελείως χαζό. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός κι έχει τα δικά του skills, τις δικές του δυνατότητες. Είμαστε εδώ για να βελτιωνόμαστε, να μαθαίνουμε από τους άλλους, να μαθαίνουμε για τον εαυτό μας, να μαθαίνουμε από τις συνεργασίες, από τους ρόλους, από τα πράγματα που κάνουμε. Τώρα όλο το άλλο μου φαίνεται τόσο περιττό και χάσιμο χρόνου.

Όσον αφορά στο επάγγελμά σου, ποιος είναι ο στόχος σου; Τι θα ήθελες να μου προσφέρεις; Πώς το έχεις στο μυαλό σου; Τι είναι ηθοποιός;

Εγώ προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που μπορώ, να καταθέσω την αλήθεια μου σε οτιδήποτε κάνω. Να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο ειλικρινής και αληθινή σε αυτό που κάνω. Από εκεί και πέρα, ναι, επιλέγω πράγματα τα οποία θεωρώ και αισθάνομαι ότι ακουμπούν με έναν τρόπο τους ανθρώπους. Ταυτόχρονα χρειάζεται και να βιοποριστώ κι εγώ και τα δύο μου παιδιά, οπότε ξέρεις είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων, αλλά ευτυχώς δεν έχει χρειαστεί να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν.

Λες όχι;

Πολλά. Κοίτα, από τη στιγμή που έγινα μητέρα, όπως σου είπα, τα πράγματα που επιλέγω πια είναι πολύ συγκεκριμένα. Δεν μπορώ να κάνω θέατρο Τετάρτη με Κυριακή. Έχω απορρίψει παραστάσεις που θα ήθελα πολύ να συμμετέχω σε αυτές. Μπορώ μόνο αν είναι για ένα διάστημα δύο μηνών, ας πούμε, όπως ήταν στο Εθνικό Θέατρο που κάναμε τον Ευαγγελισμό. Δεν μπορώ να λείψω φουλ σεζόν από τα παιδιά μου κάθε βράδυ, δεν γίνεται αυτό.

Άρα είσαι πρώτα μαμά.

Ναι. Δεν γίνεται διαφορετικά. Είμαι μόνη μου, οπότε χρειάζεται να είμαι εκεί. Αυτός είναι ένας πολύ βασικός γνώμονας. Και τώρα, αυτή η παράσταση είναι Δευτερότριτα, οπότε εκτός του ότι μου αρέσει πάρα πολύ είναι και πολύ βολική σε σχέση με το χρονικό πλαίσιο που χρειάζομαι για τα παιδιά.

Ο έρωτας τι είναι για σένα;

Ο έρωτας είναι κι αυτός σημαντικός. Ναι, είναι σημαντικό να υπάρχει στη ζωή μας.

Τα έχεις μοιρασμένα ή ρίχνεις μεγαλύτερη βαρύτητα στη δουλειά – για να βρεις εσύ τη δική σου ισορροπία, να είσαι εσύ καλά.

Τον έρωτα θα τον τοποθετούσα στο γενικότερο πλαίσιο της προσωπικής ζωής και του προσωπικού χώρου και της προσωπικής ελευθερίας. Χρειάζεται να δίνουμε σε αυτό, στον εαυτό μας, άρα και στη συντροφικότητα.

Ποια είναι η Κατερίνα των φίλων. Τι θα μου έλεγαν; Ποιο είναι το χαρακτηριστικό σου;

Ε, ότι είμαι «κλόουν». Είμαι πολύ η αλήθεια είναι. Κι ότι είμαι λίγο Κλάραμπελ, είμαι λίγο στον κόσμο μου. Μπορεί να πετάξω κάτι κουλό, να μην έχω συντονιστεί με αυτό που λέγεται, να πω κάτι δικό μου και να γελάνε όλοι… τέτοια πράγματα.

Δεν σου φαίνεται καθόλου αυτό.

Ναι δεν μου φαίνεται.

Φαίνεσαι γήινη, προσγειωμένη.

Είμαι κι αυτό. Είναι περίεργο. Γιατί κι αυτό ισχύει που λες, από την άλλη είμαι και σε ένα σύννεφο δικό μου λίγο, σε φάσεις.

Τι πρέπει να έχει κάποιος για να σε κερδίσει;

Αυθεντικότητα νομίζω.

Είναι κάτι που το μετράς στους ανθρώπους;

Πάρα πολύ.

Το διαβάζεις αμέσως το προσποιητό;

Ναι, πια, ναι. Μπορεί να μην θέλω να το πιστέψω… Γενικά το ένστικτό μου είναι αρκετά δυνατό, απλώς πολύ συχνά δεν το ακούω, αυτό είναι το παράπονό μου από τον εαυτό μου.

Πώς γίνεται να μην το ακούς;

Γιατί δεν θέλω να το ακούσω, γιατί θέλω να πιστέψω ότι όλοι είναι καλοί σε αυτόν τον κόσμο. Το παρατσούκλι μου είναι η Κατερίνα που αγαπάει και τα πόμολα. (Γέλια)

Κι εγώ είμαι η Ξένια που αγαπάει και τα πόμολα, αλλά φοβάμαι να μην ακούσω το έντσικτό μου. Νιώθω ότι θα πάθω κακό.

Ναι, η αλήθεια είναι ότι με αφήνω απροστάτευτη. Αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να διορθώσω σε μένα.

Επειδή ξέρεις ότι αντέχεις;

Μπορεί. Είπες τώρα πολύ μεγάλη κουβέντα, γιατί έχω αναρωτηθεί πολλές φορές «πώς είναι δυνατόν;» Είναι και κάτι άλλο για μένα, πέρα από το ότι αντέχω. Το γεγονός ότι, ρε παιδί μου, είναι πιο σημαντικό για μένα να ζήσω κάτι που θέλω να ζήσω. Είναι πιο σημαντικό για μένα να ζήσω το παρόν.

Κι ας πληρώσεις το κόστος.

Ναι. Κι επειδή γενικώς επουλώνω σχετικά γρήγορα τις πληγές μου και πολύ γρήγορα ανακάμπτω – μέχρι τώρα έτσι; Δεν ξέρω, κάποια στιγμή, μάλλον καις τα χαρτιά σου, δεν ξέρω…

Έ όχι. Είναι μηχανισμός αυτός. Τον έχεις.

Ναι, είναι λίγο ένας μηχανισμός αυτοάμυνας τέτοιου στιλ. Μπορεί να πέφτω σε παγίδες, αλλά ταυτόχρονα πολύ γρήγορα αναδύομαι από αυτές. Αυτή είναι η λειτουργία μου. Βέβαια αυτό σε φθείρει σε μεγάλο βαθμό σε φάσεις και σου στερεί ενέργεια.

Ναι, αλλά είναι σημαντικό να μην φοβάσαι τους ανθρώπους.

Όχι καθόλου δεν φοβάμαι. Το εντελώς αντίθετο.

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο InStyle Greece τεύχος 135 Δεκέμβριος 2025.