Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία, όπου ο 35χρονος τότε Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ήταν αγνώριστος στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στη δραματική ταινία “Τα παιδιά της Αθήνας” το 1947.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Ο 35χρονος τότε Διονύσης Παπαγιαννόπουλος κυριολεκτικά αγνώριστος στην πρώτη κιν/φική του εμφάνιση στη δραματική ταινία «Τα παιδιά της Αθήνας», σε σενάριο Ίωνα Νταϊφά και σκηνοθεσία Τάκη Μπακόπουλου με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη, η οποία κάνει πρεμιέρα στις Αθηναϊκές αίθουσες στις 27 Οκτωβρίου του 1947.
Η ταινία διαδραματίζεται στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής Κατοχής και αποτέλεσε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, αποκαλύπτοντας και στο πανί την μεγάλη υποκριτική του δύναμη. Κατά την περίοδο των γυρισμάτων συμμετείχε στο Εθνικό θέατρο στο αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Πολύ κακό για το τίποτα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, με πρωταγωνιστές τους Μάνο Κατράκη, Δημήτρη Χορν, Στέλιο Βόκοβιτς και Μαίρη Αρώνη. Η παράσταση ταξίδεψε στην συνέχεια στο Εθνικό Θέατρο Ρόδου, στο Μαγικό Παλάτι στην Λευκωσία, την Αμμόχωστο, τη Λεμεσό, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και στο Βασιλικό θέατρο της Θεσσαλονίκης.
Ο αγαπημένος Νιόνιος είχε ήδη διαγράψει μια σημαντική θεατρική διαδρομή. Το 1938 εντάχθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου όπου παρέμεινε έως το 1941. Μετά τα δύσκολα χρόνια του πολέμου επέστρεψε και πάλι στη σκηνή του Εθνικού και από το 1946 έως το 1950 συμμετείχε αδιάκοπα σε παραστάσεις του ρεπερτορίου, χτίζοντας με συνέπεια και αφοσίωση τη θέση του ανάμεσα στους σημαντικούς ηθοποιούς της γενιάς του.
Στο σινεμά συμμετείχε συνολικά σε 133 κινηματογραφικές ταινίες. Στα πρώτα του βήματα ενσάρκωσε σκληρούς και αδίστακτους χαρακτήρες, προτού καθιερωθεί αργότερα σε κωμικούς ρόλους, στους οποίους ξεδίπλωσε το σπάνιο ταλέντο του και αγαπήθηκε όσο λίγοι από το ελληνικό κοινό, αφήνοντας μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Οι αμέτρητες γκριμάτσες του, οι ανεπανάληπτοι μορφασμοί, οι αυθόρμητοι αυτοσχεδιασμοί και η μοναδική αίσθηση του κωμικού ρυθμού τον ανέδειξαν σε έναν από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς της χρυσής αυτής εποχής. Με μια μόνο ματιά ή μια παύση μπορούσε να προκαλέσει γέλιο και συγκίνηση, χαρίζοντας μορφή σε λαϊκούς, καθημερινούς ανθρώπους που έμειναν για πάντα χαραγμένοι στην καρδιά του κοινού”.
