Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από το 1943 στην οποία ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, κυριολεκτικά αγνώριστος, ερμηνεύει τον “Βρουμ” στο έργο του Φρίντριχ Σίλερ “Λουίζα Μίλλερ” που ανέβηκε στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος με τη σημαντική Ντόρα Βολανάκη, κυριολεκτικά αγνώριστος, ερμηνεύει τον «Βρουμ» που στα γερμανικά σημαίνει «σκουλήκι», στο έργο του Φρίντριχ Σίλερ «Λουίζα Μίλλερ», που ανέβηκε στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 1943.
Με την κήρυξη του πολέμου το 1940, επιστρατεύτηκε αμέσως και πολέμησε στην πρώτη γραμμή, συμμετέχοντας σε σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Από τα χαρακώματα του μετώπου κατάφερε να επιστρέψει ζωντανός και μετά τη συνθηκολόγηση πήρε τον δρόμο για την ιδιαίτερη πατρίδα του το Διακοφτό, διανύοντας όλη τη διαδρομή με τα πόδια. Κατά τη διάρκεια της παράστασης του Σίλερ, ο “Νιόνιος” δεχόταν καθημερινά πλήθος θεατών στο καμαρίνι του, που επιθυμούσαν να τον συγχαρούν για τη σπουδαία ερμηνεία του.
Ένα βράδυ όμως ανάμεσα στους θαυμαστές του, εμφανίστηκε απρόσμενα ο Γερμανός διοικητής της Βόρειας Ελλάδας Μαξ Μέρτεν, ο άνθρωπος που ευθυνόταν για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων, αφού προηγουμένως είχε λεηλατήσει τις περιουσίες τους. Ο Μέρτεν είχε παρακολουθήσει την παράσταση και είχε εντυπωσιαστεί από την ερμηνεία του Έλληνα ηθοποιού. Όταν έπεσε η αυλαία, ο «δήμιος της Θεσσαλονίκης» όπως χαρακτηρίστηκε, εξέφρασε την επιθυμία να τον γνωρίσει προσωπικά. Έστειλε έναν αξιωματικό του να του μεταφέρει τα συγχαρητήριά του, όμως ο Παπαγιαννόπουλος αρνήθηκε να τον δεχθεί. Αρχικά προφασίστηκε πως άλλαζε ρούχα και δεν μπορούσε να ανοίξει την πόρτα του καμαρινιού.
Παρά τις επίμονες προσπάθειες του απεσταλμένου, το μόνο που μεταφέρθηκε τελικά ήταν το μήνυμα του Μέρτεν: «Τον ρόλο αυτό στη Γερμανία τον παίζει ο καλύτερος ηθοποιός μας, αλλά σε ορισμένες σκηνές ο δικός σας, δηλαδή ο Παπαγιαννόπουλος, ήταν ανώτερος. Και αυτό οφείλεται στην εξυπνάδα και την καπατσοσύνη του Έλληνα».
Ο Μέρτεν παρά το πρόσκαιρο «θαυμασμό» του, κουβαλούσε στην πλάτη του εγκλήματα φρικτά βασανισμούς, εκτελέσεις και εκτοπίσεις χιλιάδων πολιτών. Γι’ αυτό και η περιφρόνηση του ηθοποιού ήταν η πιο περήφανη και σιωπηλή απάντηση. Ήταν μια πράξη ηθικού μεγαλείου μέσα σε χρόνια σκοταδιού, μια στάση που αποκάλυπτε πως ο Έλληνας ηθοποιός, ακόμη και εκτός σκηνής, παρέμενε σύμβολο ψυχικής δύναμης και αξιοπρέπειας”.
