Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία, στην οποία ο Δημήτρης Χορν ποζάρει με την πρώτη του σύζυγο, Ρίτα Φιλίππου στα τέλη της δεκαετίας του ’40.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
Ο Δημήτρης Χορν με την πρώτη του σύζυγο Ρίτα Φιλίππου, στα χρόνια του έγγαμου βίου τους στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Η γνωριμία τους ξεκινά μέσα στην Κατοχή, το 1941, σε ένα πάρτι πίσω από το Μουσείο της Πατησίων και πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε έναν τρυφερό έρωτα. Εκείνος, μόλις είκοσι ετών, κάνει τα πρώτα του βήματα στο θέατρο Κοτοπούλη, δίπλα στον Δημήτρη Μυράτ, στη μουσική κωμωδία “Το ταξίδι του γάμου”, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς.
Η Ρίτα, μαζί με την αδερφή της Λέλα, κάθεται στις πρώτες θέσεις, παρακολουθώντας με θαυμασμό και συγκίνηση κάθε εμφάνιση, επιστρέφοντας ξανά και ξανά για να τον δει. Ο γάμος τους τον Αύγουστο του 1942 σφραγίζει αυτό το συναίσθημα, χαρίζοντας μια κοινή πορεία δέκα χρόνων, γεμάτη εκτίμηση και αλληλοστήριξη, όπως ο ίδιος αργότερα αφηγείται.
Ο δεύτερος γάμος με την Άννα Γουλανδρή
Το 1952, η συνάντηση με την Έλλη Λαμπέτη ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, έντονο και συναρπαστικό, που οδηγεί στη λήξη του πρώτου γάμου. Ο δεσμός τους γίνεται θρύλος, γεμάτος πάθος και σπουδαίες θεατρικές στιγμές. Το 1967 ακολουθεί δεύτερος γάμος με την Άννα Γουλανδρή, μια σχέση βαθιάς αγάπης και σεβασμού που διαρκεί είκοσι χρόνια και χαρίζει ισορροπία και πληρότητα. Η γνωριμία τους ξεκινούσε από τα νεανικά τους χρόνια. Ο ηθοποιός ανέφερε πως είχαν συναντηθεί πολύ νωρίς, σε μια περίοδο που διαμόρφωναν ακόμη τα πρώτα τους βήματα, με το αστραφτερό χαμόγελό της να του μένει αξέχαστο από την πρώτη στιγμή. Ο θάνατός της το 1988 τον καταρράκωσε βαθιά, ένα γεγονός που δυσκολεύτηκε πολύ να ξεπεράσει.
Η πορεία του Δημήτρη Χορν μοιάζει με μυθιστόρημα, γεμάτο μνημειώδεις ερμηνείες και μια παρουσία που καθόρισε το ελληνικό θέατρο, κρατώντας ζωντανή την αύρα μιας εποχής που συνεχίζει να συγκινεί κάθε νέα ματιά πάνω στην τέχνη. Οι συνεργασίες του άφησαν στίγμα, οι ρόλοι του έγιναν σημείο αναφοράς, ενώ το κοινό ακολουθούσε με αφοσίωση κάθε του βήμα. Έτσι η μορφή του παραμένει ζωντανή, πλέον ως ανάμνηση αλλά ως διαρκής παρουσία που εμπνέει και συνομιλεί με κάθε εποχή, κρατώντας ανοιχτό έναν διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και στο σήμερα, εκεί όπου το θέατρο βρίσκει ξανά την ουσία του ανθρώπου.
