Πολύπλευρη, αέρινη, φωτεινή. Η Χριστίνα Βαρώτσου, κόρη του κορυφαίου γλύπτη, μπήκε στους χώρους της τέχνης χωρίς να ακολουθήσει το αυτονόητο. Έγινε ηθοποιός που φορτίζει τη δημιουργικότητά της με… εικαστικό προσωπικό τρόπο.
Από τον Γιώργο Δέδε
Το γέλιο είναι στάση ζωής. Λύτρωση, διαφυγή από την τοξική καθημερινότητα. Στο θέατρο Άλσος, κάθε Τετάρτη, και για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο, η αφρόκρεμα της σάτιρας, του stand-up και της κωμωδίας συναντιέται κάτω από τα αστέρια του Πεδίου του Άρεως και δίνουν το σύνθημα… Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά.
Ανάμεσα σε έμπειρους και επιτυχημένους κωμικούς, η Χριστίνα Βαρώτσου, μάς κέρδισε με το ταλέντο, την αμεσότητα, τη φρεσκάδα της και το πουά φόρεμά της. Κόρη του κορυφαίου γλύπτη Κώστα Βαρώτσου, ακολούθησε τον δρόμο της τέχνης –φυσικά!–, αλλά από το μονοπάτι της υποκριτικής. Με σπουδές και συνεργασίες στο εξωτερικό, με εμπειρία από εγχώριες και διεθνείς παραγωγές, με ελεύθερο πνεύμα και όνειρα που δεν δεσμεύτηκαν από στερεοτυπικούς γονείς, ανεβαίνει στο θεατρικό σανίδι και κερδίζει τις εντυπώσεις.
Αν ρωτήσουμε τους φίλους σου να σε περιγράψουν με 3 λέξεις ποιες πιστεύεις ότι θα ήταν αυτές που θα μας έλεγαν;
Αν και δεν νομίζω ότι όλοι θα απαντούσαν το ίδιο, αυτές που θα κέρδιζαν θα ήταν: δοτική, συγκροτημένη και υπεραναλυτική. Κάποιοι ίσως με χαρακτήριζαν πιο ευσυγκίνητη, αλλά αυτό εξαρτάται από την κατάσταση. Ας πούμε, σε μια συγκινητική ταινία, πάντα υπάρχουν όσοι κλαίνε και όσοι κοροϊδεύουν αυτούς που κλαίνε. Εγώ πάντα θα ανήκω περήφανα στην πρώτη ομάδα.
Ποια είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση που πιστεύεις ότι δημιουργεί η πρώτη εικόνα σου στους ανθρώπους που σε γνωρίζουν;
Δεν νομίζω πως η πρώτη εντύπωση που δίνω προκαλεί παρεξηγήσεις. Ίσα-ίσα, μου αρέσει πολύ να γνωρίζω νέους ανθρώπους και να βρίσκομαι σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Η ποικιλία των ανθρώπων με εμπνέει και κάθε συνάντηση με μαθαίνει κάτι καινούργιο, καθώς όλοι έχουμε διαφορετικές και όμορφες ιστορίες να μοιραστούμε.
Ποιο χαρακτηριστικό λατρεύεις και ποιο απεχθάνεσαι στους ανθρώπους;
Λατρεύω τη δημιουργικότητα, είναι τόσο ενδιαφέρον να βλέπεις έναν άνθρωπο να παθιάζεται με κάτι. Από το να φτιάχνει σπιτάκια στην άμμο μέχρι το πάθος που μπορεί να βγάζει με το επάγγελμά του. Αυτό που σίγουρα απεχθάνομαι είναι η αγένεια. Το ότι υπάρχει μια ιεραρχία σε επαγγέλματα δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να υποτιμάμε ο ένας τον άλλον για να νιώθουμε εμείς υπεράνω. Ένα αληθινό χαμόγελο και μια καλή κουβέντα μόνο θετικό αντίκτυπο μπορεί να έχει.
Μεγάλωσες ανάμεσα στην τέχνη – ο μπαμπάς σου είναι ο γνωστός γλύπτης Κώστας Βαρώτσος. Πότε κατάλαβες ότι δεν ήθελες να γίνεις και εσύ καλλιτέχνης;
Όταν ήμουν 15 άρχισα να φτιάχνω μικρές ζωγραφιές και κολάζ με διάφορα αντικείμενα σε μικρά βιβλιαράκια. Έπαιρνα ό,τι αντικείμενα μπορούσα να βρω και έφτιαχνα μικροσκοπικά έργα από σύρματα, σφουγγάρια και καμένα ρυζόχαρτα. Κάποια στιγμή τα είδαν οι γονείς μου και ενθουσιάστηκαν, οπότε μου πρότειναν να προετοιμαστώ για να τα παρουσιάσω σε πανεπιστήμια. Έπιαναν τα χέρια μου και άρχισα να φτιάχνω πράγματα που μου άρεσαν. Κάπου εκεί όμως ήρθε στη ζωή μου το θέατρο και με κέρδισε περισσότερο. Τα μικρά μου βιβλιαράκια όμως τα συνεχίζω ακόμα, μου φορτίζουν τη δημιουργικότητά μου.
Πώς είναι να μεγαλώνεις με έναν τόσο σημαντικό δημιουργό; Ήταν περισσότερο πηγή έμπνευσης ή μια πρόκληση να βρεις τη δική σου καλλιτεχνική ταυτότητα;
Ο πατέρας μου πάντα είχε μια πιο καλλιτεχνική ματιά σε όλα τα πράγματα. Όσες φορές χρειαζόταν να με πάει εκείνος σχολείο, πάντα θα μου έλεγε «σήμερα έχει κοπάνα». Σίγουρα έβλεπα διαφορά στον δικό μου μπαμπά από τους μπαμπάδες των συμμαθητών μου. Με άφηνε ελεύθερη από μικρή να εκφράζομαι μόνη μου, όπως νομίζω εγώ καλύτερα και τώρα τον ευγνωμονώ για αυτό.
Ο πατέρας σου έχει δημιουργήσει τον «Δρομέα», ίσως το πιο αναγνωρίσιμο έργο σύγχρονης δημόσιας γλυπτικής στην Αθήνα. Πως αισθάνεσαι όταν περνάς και το βλέπεις;
Έχω ίσως μια αστεία σχέση με τον Δρομέα, την οποία δεν έχω τολμήσει να πω σε κανέναν. Όταν ήμουν μικρή, άκουγα κάποιους να λένε στον πατέρα μου: «Από όλα σου τα έργα, η κόρη σου είναι το καλύτερο», οπότε κάπως νιώθω σαν να είμαστε «αδέρφια» κι από μικρή όταν περνούσα από μπροστά του, του μιλούσα. Συνεχίζω και το κάνω, απλά φροντίζω όταν είναι κι άλλος κόσμος στο αμάξι να μην πω φωναχτά «Καλημέρα Δρομίκο, κούκλος σήμερα!»
Σπούδασες στην Αθήνα και συνέχισες στο Λονδίνο. Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά που είδες στον τρόπο που αντιμετωπίζουν εκεί έναν νέο που θέλει να γίνει ηθοποιός;
Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι αντιμετωπίζουν τους νέους όπως και τους έμπειρους ηθοποιούς, με τις ίδιες απαιτήσεις και τον ίδιο επαγγελματισμό. Αν κάποιος δεν είναι συνεπής, ευγενικός και προετοιμασμένος, του δείχνουν ευγενικά την πόρτα και καλούν τον επόμενο. Θυμάμαι την πρώτη μέρα στη σχολή, μερικοί μπήκαμε πέντε λεπτά πριν ξεκινήσει το μάθημα και ο καθηγητής μας απέβαλε με απουσία, εξηγώντας ότι αν η παράσταση ξεκινάει στις 9:00, πρέπει να είμαστε εκεί από τις 8:30, έτοιμοι και ζεσταμένοι, έτσι και στο μάθημα πρέπει να έχουμε την ίδια στάση.
Έχεις ήδη συνεργαστεί με διεθνείς παραγωγές όπως το The Sunshine Murders και με διαφήμιση της PlayStation. Νιώθεις ότι το εξωτερικό είναι σήμερα πιο ανοιχτό στους Έλληνες ηθοποιούς;
Στο Λονδίνο υπάρχουν πολλές κουλτούρες, άνθρωποι από όλον τον κόσμο με εντυπωσιακά υπόβαθρα. Όταν μια παραγωγή προχωράει σε audition, ψάχνει το καταλληλότερο άτομο για τον ρόλο, ακόμα κι αν πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε χίλια άτομα. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές, αρκεί να είσαι προετοιμασμένος και να ταιριάζεις σε αυτό που ζητούν. Η δουλειά που έκανα για να φτάσω σε αυτές τις συνεργασίες ήταν πολύ μεγάλη. Πέρασα ώρες προετοιμασίας και πολλές auditions, και τελικά είμαι και τυχερή γιατί απέδωσε.
Τι διαφορές είδες στον τρόπο που δουλεύουν στις μεγάλες παραγωγές;
Η πιο μεγάλη διαφορά είναι η οργάνωση – πριν κλείσεις μια δουλειά ξέρεις όλες τις λεπτομέρειες. Θυμάμαι στη δουλειά για την PlayStation μου είχαν στείλει ένα τεράστιο αρχείο που είχε μέσα όλα τα στοιχεία των ανθρώπων της παραγωγής ώστε να τα μάθω και να ξέρω με ποιους συνεργάζομαι.
Τι είναι το Acting for Digital Media που είδαμε στο βιογραφικό σου; Είναι απλώς μέθοδος υποκριτικής μπροστά στην κάμερα ή πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία ερμηνείας;
Αυτός είναι ο τίτλος του μεταπτυχιακού που έκανα στο East 15. Είναι υποκριτική για ψηφιακά μέσα: motion capture, υποκριτική για κάμερα και σπικάζ. Το motion capture είναι εντελώς διαφορετικό μέσο, αφορά κυρίως ταινίες, videogames και διαφημίσεις. Σκεφτείτε ένα στούντιο με μια μεγάλη σκαλωσιά γεμάτη κάμερες που ανιχνεύουν την κίνηση της στολής και το πρόσωπο μέσω των μικρών μπαλών που είναι κολλημένες στη στολή. Απαιτεί περισσότερη τεχνική, φαντασία και διαφορετική κινησιολογία, γιατί μπορεί να υποδύεσαι ένα μεγαλόσωμο τέρας ή έναν άνθρωπο διαφορετικής ηλικίας. Με αυτόν τον τρόπο γυρίστηκε το Avatar και πολλά γνωστά videogames, όπως το GTA και το The Last of Us. Λατρεύω τη δράση και την επιστημονική φαντασία, οπότε το πτυχίο αυτό ήταν πραγματικά φανταστική εμπειρία. Η εβδομάδα μας ξεκινούσε με σκηνική πάλη και χρήση σκηνικών όπλων και τελείωνε με physical theatre και animal work, όπου υποδυόμασταν διάφορα ζώα, αν κι ακούγεται περίεργο, είναι από τις καλύτερες προπονήσεις για την υποκριτική.
Επίσης στο βιογραφικό σου υπάρχουν από aerial dance και Muay Thai μέχρι ιππασία και σκηνική μάχη. Πόσο σημαντικό είναι πλέον ένας ηθοποιός να είναι κάτι περισσότερο από καλός ερμηνευτής;
Πλέον οι απαιτήσεις αυξάνονται και κάθε χόμπι είναι χρήσιμο, καθώς σπάνια θα ζητηθεί από έναν ηθοποιό να μάθει μια καινούργια τέχνη για τις απαιτήσεις μιας παραγωγής.
Τι σε συγκινεί περισσότερο σε έναν χαρακτήρα που θα υποδυθείς; Οι αδυναμίες του ή οι δυνάμεις του;
Με συγκινούν οι ανασφάλειές του. Όταν τις ανακαλύπτω σε έναν ρόλο, νιώθω ξαφνικά σαν να κρατάω τον ίδιο χαρακτήρα σε βρέφος. Σε κάποιες πρόβες μπορεί να βραχυκυκλώσω, γιατί αυτές οι ανασφάλειες αρχίζουν να ριζώνουν και να απαντούν σε ερωτήματα που μου είχαν δημιουργηθεί. Τότε, όλες οι αδυναμίες και οι δυνάμεις αποκτούν περισσότερο νόημα.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που δεν θα δεχόσουν ποτέ, όχι γιατί δεν θα μπορούσες να τον υποστηρίξεις, αλλά γιατί θα ένιωθες ότι προδίδει κάποιο «πιστεύω» σου;
Δουλειά μου δεν είναι να κρίνω τους ρόλους αλλά να τους ζωντανεύω για λίγο. Οι ρόλοι είναι πρόσωπα της κοινωνίας μας, για αυτό με μεγάλη χαρά καλωσορίζω κάθε ρόλο ακόμα κι αν δεν υποστηρίζω τα πιστεύω ή τις πράξεις του.
Αν μπορούσες να «κλέψεις» ένα χαρακτηριστικό από οποιαδήποτε μεγάλη ηθοποιό στην ιστορία του κινηματογράφου, ποιο θα ήταν και από ποια;
Θαυμάζω πολύ τη δυναμικότητα της Ειρήνης Παπά. Βλέπω συνεντεύξεις της και εκτιμώ την καθαρότητα και την οριοθέτηση στον τρόπο και στην ομιλία της.
Υπάρχει κάποιος διεθνής σκηνοθέτης ή ηθοποιός με τον οποίο ονειρεύεσαι να συνεργαστείς;
Υπάρχουν αρκετοί, αλλά ένας που πραγματικά ονειρεύομαι είναι ο Denis Villeneuve, που έχει σκηνοθετήσει το Dune και πολλές άλλες αγαπημένες μου ταινίες.
Τι εκτιμάς περισσότερο στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι;
Τον επαγγελματισμό. Μου δημιουργεί ασφάλεια να ξέρω ότι οι συνεργάτες μου είναι συνεπείς, ευγενικοί και προετοιμασμένοι. Αν από κάποια δουλειά προκύψουν και φιλίες, τότε η διαδικασία γίνεται ακόμη πιο διασκεδαστική.
Ζούμε στην εποχή των social media. Πιστεύεις ότι σήμερα ένας νέος ηθοποιός κρίνεται περισσότερο από το ταλέντο του ή από την εικόνα που χτίζει δημόσια;
Δεν πιστεύω ότι κάποιος ηθοποιός κρίνεται αποκλειστικά από τα social media. Υπάρχουν υπέροχοι και ταλαντούχοι ηθοποιοί στην Ελλάδα που δεν χρησιμοποιούν καν τα social media με τον τρόπο που τα ξέρουμε.
Μέσα από τα social media όλοι προσπαθούν να γίνουν ορατοί. Εσύ τι κάνεις για να προστατεύεις το κομμάτι του εαυτού σου που δεν θέλεις να το βλέπει κανείς;
Δεν πιστεύω ότι όλοι προσπαθούν να γίνουν ορατοί, ειδικά στη δική μου τη γενιά ξέρω πολλά άτομα που σιγά-σιγά παίρνουν μεγάλη απόσταση. Τα social media προσωπικά τα χρησιμοποιώ κυρίως για να προωθώ τη δουλειά μου. Για οτιδήποτε άλλο πιο προσωπικό νιώθω πλέον λίγο άβολα να το κοινοποιώ.
Υπάρχει κάποια στιγμή στη μέχρι τώρα ζωή σου που σε έκανε να πεις «ναι, αυτό θέλω να κάνω σε όλη μου τη ζωή»;
Η στιγμή ήταν όταν πήρα μέρος στην ταινία Τέλειοι Ξένοι του Θοδωρή Αθερίδη, όταν ήμουν 16 χρονών. Ξαφνικά ένιωσα σαν να ήμουν στο φυσικό μου περιβάλλον. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα κάτι επαγγελματικό εκτός της θεατρικής ομάδας του σχολείου και το λάτρεψα. Όλοι οι ηθοποιοί και η παραγωγή ήταν υπέροχοι μαζί μου και με βοήθησαν να νιώσω άνετα.
Είσαι άνθρωπος που σχεδιάζει την πορεία του ή αφήνεις τα πράγματα να κυλήσουν;
Είμαι αρκετά αγχωτική όσον αφορά στο μέλλον. Προσπαθώ να βρίσκω ισορροπία βάζοντας στόχους, αλλά αφήνοντας παράλληλα και τα πράγματα να έρθουν με τη φυσική τους ροή. Με την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που περνάμε είναι δύσκολο για έναν νέο να ονειρεύεται. Σηκώνω όμως το κεφάλι και προσπαθώ να χτίζω ένα καλύτερο αύριο, καθώς κάθε αλλαγή ξεκινάει πρώτα από εμάς τους ίδιους.
Υπάρχει κάποια αποτυχία που σήμερα χαίρεσαι που συνέβη και γιατί;
Ίσως το ότι δεν μπήκα σε κάποια σχολή με τις Πανελλήνιες. Ήμουν θεωρητική κατεύθυνση και θυμάμαι την ημέρα που με πήγε η μαμά μου να δώσω μαθηματικά σαν έξτρα μάθημα. Φτάσαμε και της είπα «Μαμά, θέλω να φύγω.» Χωρίς δεύτερη σκέψη, έβαλε μπρος και φύγαμε. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να διηγηθώ στην δεκαοχτάχρονη Χριστίνα του τότε, όσα θα έχει καταφέρει σχεδόν 10 χρόνια μετά. Δεν θα την ένοιαζαν καθόλου τα μαθηματικά και ίσως καταλάβαινε ότι ένα πανεπιστήμιο την κρατούσε πίσω από το να κάνει αυτό που αγαπάει.
Αν η ζωή σου αυτήν τη στιγμή ήταν ταινία, ποιο θα ήταν το πρώτο πλάνο και ποια μουσική θα ακουγόταν από πάνω;
Σίγουρα ένα πλάνο από την Αίγινα, όπου μεγάλωσα, με μουσική Αττίκ. Μου αρέσει να ρομαντικοποιώ τις καταστάσεις, έτσι γίνονται όλα πιο όμορφα.
Αν αύριο εξαφανιζόταν η υποκριτική από τη ζωή σου, ποια άλλη μορφή τέχνης πιστεύεις ότι θα σε εξέφραζε εξίσου;
Πολλοί μου έχουν πει ότι μου ταιριάζει η σκηνοθεσία, αλλά νομίζω ότι θα διάλεγα και τη σκηνογραφία. Ποτέ δεν ξέρεις, ίσως στο μέλλον να τα κάνω.
Τελικά οι δουλειές που εκτίθεσαι μπροστά στα μάτια του κοινού σου δημιουργούν ανασφάλειες για την εμφάνισή σου ή σε κάνουν να τις ξεπερνάς;
Αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση, καθώς το θέατρο για πολύ κόσμο λειτουργεί ως ψυχοθεραπεία και τότε μπλέκονται οι ανασφάλειες ηθοποιών με ρόλους και κάπου εκεί χάνεται η μπάλα. Προσωπικά κάνω αρκετή δουλειά με τον εαυτό μου από μικρή και προσπαθώ να «παρκάρω» τις ανασφάλειες της Χριστίνας κάτω από τη σκηνή. Αυτό με έχει βοηθήσει απίστευτα να ζω τη στιγμή και να περνάω όμορφα χωρίς να ασχολούμαι με τα γύρω γύρω.
Υπάρχει κάτι που έχεις κανονίσει για τον χειμώνα που μπορείς να το ανακοινώσεις;
Αν και ήρθα πρόσφατα στην Ελλάδα, συζητάω με πολύ ενδιαφέροντα άτομα για πιθανές μελλοντικές συνεργασίες, τις οποίες ανυπομονώ σύντομα να μπορέσω μοιραστώ με όλους.
Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece Σεπτέμβριος, τεύχος 144.
