Ο πρωταγωνιστής του Harvest της Αθηνάς Τσαγγάρη και του Dracula του Luc Besson, Caleb Landry Jones, εξομολογείται στο InStyle Greece ότι έχει φύγει από οντισιόν για ένα ρόλο στο Star Wars. Κι ότι δεν ξέρει πού είναι το βραβείο του από το Φεστιβάλ Καννών. «Όλοι με κοιτούν στην πιάτσα σαν εξωτικό πτηνό. Ή σαν τον ηλίθιο του χωριού».

από την Πόλυ Λυκούργου

Μπορεί να μην αναγνωρίσατε το όνομα. Ξέρετε όμως αυτήν τη φάτσα. Αυτό το εκφραστικό πρόσωπο με το έντονο, διαταραγμένο βλέμμα και το διεστραμμένο χαμόγελο. Γιατί ο Caleb Landry Jones έχει χτίσει την καριέρα του παίζοντας, με μαεστρία και ζωώδες ένστικτο, το κινηματογραφικό αρχέτυπο των οργισμένων, broken, ευαίσθητων απόκληρων και πληγωμένων αντιηρώων – που κάποια στιγμή θα ξεράσουν το τραύμα τους με παράνοια, τρέλα, βία.

Κάπως έτσι τον γνωρίσαμε σε μικρά περάσματα από ταινίες όπως τα Get Out, The Florida Project, Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι, μέχρι το revival του Twin Peaks, αλλά και σε πρωταγωνιστικούς ρόλους όπως τα DogMan του Luc Besson ή το Nitram του Justin Kurzel, όπου θα έφευγε με το Βραβείο Αντρικής Ερμηνείας από το Φεστιβάλ Καννών.

Μπορεί να μην ξέρατε ποιος είναι λοιπόν. Αλλά όταν πέφτατε πάνω του, τυχαία, σε μια ταινία, έκλεβε την παράσταση. Πάντα.

Η ενέργειά του επικίνδυνη και γοητευτική ταυτόχρονα, με έναν τρόπο που θυμίζει τους παλιούς ηθοποιούς Μεθόδου του Actor’s Studio – τις εποχές που ο Marlon Brando, για παράδειγμα, μπορούσε να σταθεί στη μέση της σκηνής και να μεταμορφωθεί σε «μία σταγόνα λάδι» γιατί αυτό του ζήτησαν να αυτοσχεδιάσει. Ακούγεται ως ιεροσυλία, αλλά από αυτήν τη στόφα είναι και το ταλέντο του Caleb Landry Jones – υγρό, άναρχο, άγριο.

Ανάμεσα στις ταινίες του, ο Caleb βρίσκει τον χρόνο να γράφει και να παίζει μουσική. Aπό το meta-ψυχεδελικό ντεμπούτο άλμπουμ του The Mother Stone (2020) έχουν ακολουθήσει ακόμα τρία, με ακούσματα το ίδιο διάχυτα κι αχαρτογράφητα όσο και οι κινηματογραφικές ερμηνείες του: psych rock, αμερικάνα κιθάρες, ’70ς πνευστά, grunge φωνητικά και acid ποίηση ανακατεμένα σε ένα μοναδικό, άναρχο κοκτέιλ.

Αυτήν την εποχή τον συναντάμε στις ελληνικές αίθουσες με δύο ταινίες, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους: το Harvest της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη και το Dracula του Luc Besson.

Τον συναντήσαμε στο Φεστιβάλ Βενετίας και σοκαριστήκαμε, ευχάριστα. Με ανακατεμένα τα μακριά του μαλλιά, διάφανο δέρμα, ένα μόνιμο τσιγάρο στα χείλια και ζεστό χαμογελαστό βλέμμα δεν θύμιζε τίποτα από τα σκοτάδια των ρόλων του. Μπροστά μας είχαμε ένα αλλόκοτο, γλυκό παιδί από το Τέξας, με διαβολεμένο χιούμορ, αλλά και απόλυτη σοβαρότητα για την τέχνη του.

Caleb, γιατί ένας ηθοποιός από το Τέξας θέλησε να παίξει στην ταινία που θα γύριζε μία Ελληνίδα σκηνοθέτης στις ερημιές της Σκωτίας; Πώς γνωρίστηκες με την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη και πώς σε έπεισε να δεχθείς τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Harvest; Γιατί δεν είναι μία απλή ταινία…

Ακριβώς αυτό. Ότι δεν είναι μία «απλή» ταινία. Βαριέμαι τις απλές ταινίες. Αρχικά, μου έστειλε το σενάριο ο διευθυντής φωτογραφίας της Αθηνάς, ο Sean Price Williams, με τον οποίο είχα συνεργαστεί στο παρελθόν και τον εκτιμούσα πολύ. Μου το έστειλε με ένα σημείωμα που έλεγε «Ποτέ δεν παίρνω τέτοιες πρωτοβουλίες, αλλά αυτό το σενάριο πρέπει να το διαβάσεις. Και η Αθηνά είναι μία σκηνοθέτης που θέλεις να γνωρίσεις. Με ευχαριστείς μετά…»

Πράγματι το διάβασα και είδα ότι ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι είχα κάνει. Υπνωτικό, σουρεαλιστικό, αιθέριο, πολιτικό, συμβολικό. Θα έλεγα αμέσως το ναι, έτσι κι αλλιώς, αλλά μετά γνώρισα και την Αθηνά και μόνο οι συζητήσεις μας στην κουζίνα του σπιτιού μου θα με έπειθαν να πω χίλια ναι. Είχα μπροστά μου μία γυναίκα μαχήτρια, που θα έφτανε στα πέρατα της γης αν αυτό έπρεπε να κάνει για να γυρίσει την ταινία της. Αυτό με γοητεύει σε έναν καλλιτέχνη. Να καταλαβαίνω ότι πάλλεται για να πει μια ιστορία. Και τότε θέλω να είμαι κι εγώ κομμάτι της.

Έχεις τη φήμη ηθοποιού Μεθόδου. Πήγες στη Σκωτία πολύ πριν το υπόλοιπο καστ, έκανες βόλτες στην εξοχή, κρατούσες ημερολόγιο με τις ονομασίες των φυτών και των δέντρων, γνωρίστηκες με τους ντόπιους, δούλεψες στις φάρμες τους. Πάντα έτσι προσεγγίζεις τους ρόλους σου; Κάνεις ενδελεχή έρευνα, γλιστράς κάτω από το δέρμα του χαρακτήρα σου και δεν βγαίνεις μέχρι να τελειώσεις την ταινία;

Δεν ξέρω στα αλήθεια αν είναι Μέθοδος αυτό που κάνω, αλλά παίρνω πολύ σοβαρά την προετοιμασία. Πιστεύω ότι η ηθοποιία είναι και κάτι πολύ σωματικό – όχι μόνο εγκεφαλικό. Οπότε, ναι, ήθελα να πάω στον τόπο γυρισμάτων, να εξοικειωθώ με τη φύση, να κυλιστώ στις λάσπες, να γεμίσουν χώμα τα νύχια μου. Και πάνω από όλα ήθελα να δουλέψω τη σκωτσέζικη προφορά μου. Συνεργάστηκα με έναν dialect coach στο Λος Αντζελες, αλλά το αυτί μου έπρεπε να πιάσει τους ιδιωματισμούς, τους χρωματισμούς, το ρυθμό των Σκωτσέζων – να φανταστείς έβαζα να βλέπω κάθε βράδυ μια παλιά σκωτσέζικη σειρά το Still Game. Όμως όταν πήγα εκεί, δούλεψα με τους κτηνοτρόφους, έπινα μαζί με τους ντόπιους στις παμπ και μόνο τότε ένιωσα πιο ασφαλής. Αν και οι βέροι Χαϊλάντερς μάλλον θα γελάνε με τις αδυναμίες στην εκφορά των λέξεων (γέλια). Μην νομίζεις, οι γέροι στις παμπ σου τα λένε έξω από τα δόντια.

«Ήµουν ένα χαζό παιδί. Αφελής, που νόµιζα ότι θα κάνω µε το καληµέρα µεγάλο σινεµά. Μετά προσγειώθηκα στην πραγµατικότητα: οι οντισιόν µου ήταν για επεισόδια στο Glee και το CSI. Αυτά όµως µου έδωσαν να φάω και πλήρωναν το νοίκι µου. Πάντως ακόµα και σήµερα, που διαλέγω τους ρόλους µου, πάλι δεν έχω ιδέα τι κάνω.»

Η Αθηνά πάντως μάς είπε ότι δεν σε άκουσε ποτέ κανένας να μιλάς με τη Τεξανή προφορά σου…

Ναι. Στο πάρτι λήξης των γυρισμάτων με άκουσαν οι υπόλοιποι ηθοποιοί και το συνεργείο να μιλάω κανονικά και σοκαρίστηκαν (γέλια). Δεν ξέρω αν κάνω τα πάντα για έναν ρόλο, αλλά όσα μπορώ να κάνω με βοηθούν για να τον αποδώσω με μια αληθοφάνεια. Γιατί αυτός είναι ο στόχος. Να βγει κάτι αληθινό. Να μπορέσει ο θεατής να συνδεθεί.

Ποιο ήταν το πιο γοητευτικό στοιχείο και ποιο το πιο δύσκολο στα γυρίσματα της ταινίας;

Νομίζω ότι το πιο δύσκολο, ήταν και το πιο γοητευτικό: ο τρόπος που δουλεύει η Αθηνά. Δεν σου εξηγεί τίποτα και ποτέ. Όμως έχει την απαίτηση, σε περιμένει να πιάσεις εσύ κάτι – πίσω και πέρα από αυτό που γράφουν οι λέξεις στο σενάριο. Να της δώσεις κάτι… «άλλο». Ονειρευόμουν πάντα να συνεργαστώ με έναν τέτοιο σκηνοθέτη. Έναν καλλιτέχνη που δεν κολλάει στο γράμμα, δεν μένει στη ζώνη ασφαλείας του. Δεν σε αφήνει απλώς να ζωγραφίσεις έξω από τις γραμμές, το απαιτεί. Μία δημιουργό που δεν μιλάει πολύ, δεν θέλει να σου δώσει τη δική της ερμηνεία των πραγμάτων. Κι εγώ είμαι έτσι. Δεν θέλω να αναλύω το σενάριο, ούτε να πολυσυζητάω για τους ρόλους μου. Νομίζω ότι όσο αναλύεις κάτι, χάνει τη δύναμή του. Για αυτό με ζορίζουν και οι συνεντεύξεις. Όταν κάποιος σε ρωτάει συγκεκριμένα να του εξηγήσεις τι έκανες για έναν ρόλο, ή ακόμα χειρότερα, ποιο είναι το μήνυμα της ταινίας. Η Αθηνά είναι σπάνιο πλάσμα. Το όραμά της, το ταλέντο της, ο τρόπος που δουλεύει είναι είδος υπό εξαφάνιση στο σινεμά. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι έτσι πια, ελάχιστοι έχουν αυτήν την εγκεφαλική δεινότητα και την παλλόμενη καρδιά για να εξελιχθούν σε μεγάλους καλλιτέχνες. Στα γυρίσματα πολέμησε την άναρχη σκωτσέζικη φύση, τον απρόβλεπτο καιρό, τα έβαλε με όσους και όσα έμπαιναν εμπόδιο στο να κάνει την ταινία όπως ακριβώς την είχε στο κεφάλι της. Θαυμάζω πάρα πολύ τους ανθρώπους που παλεύουν τόσο αμετακίνητα για αυτό που έχουν ονειρευτεί.

Μάς έχεις συνηθίσει σε σκοτεινούς ρόλους – αλλόκοτους, ιδιοσυγκρασιακούς, ακόμα και βίαιους. Εδώ περιμέναμε τον «Γουόλτ» να επαναστατήσει, να γίνει «Braveheart» και να ηγηθεί της αντίστασης, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ…

Ε, αυτά τη ρωτούσα κι εγώ και δεν απαντούσε! (γέλια) Η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι και η καρδιά του ρόλου και της ταινίας: ο Γουόλτ δεν είναι επαναστάτης, ούτε ηγέτης. Είναι ένας άπραγος, αμέτοχος, παθητικός άνθρωπος. Όπως γινόμαστε όλοι όταν συμβαίνουν σοκαριστικές πολιτικές αλλαγές στη ζωή μας, αλλά μένουμε μουδιασμένοι παρατηρητές των γεγονότων. Έπρεπε να βρω λοιπόν τον τρόπο να δείξω αυτήν την αναπηρία του ήρωα να πάρει θέση, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Δυστυχώς δεν είχα παρά να κοιτάξω γύρω μου, σήμερα, πόσο αδρανείς είμαστε μπροστά στα τραγικά που συμβαίνουν. Πόσο εύκολα συνηθίζουμε αποτρόπαιες καταστάσεις. Πώς μας χειραγωγεί το σύστημα. Πώς πέφτουμε σε λήθαργο. Γινόμαστε καταναλωτές τραγωδιών στις ειδήσεις των 9, τρώγοντας το βραδινό μας. Κάπως έτσι χάσαμε το παιχνίδι με τον άκρατο καπιταλισμό. Κάπως έτσι αποξενωθήκαμε.

Οπότε αυτό Caleb είναι το μήνυμα της ταινίας;

(Γελάμε και οι δυο).

Να σε πάω πίσω; Ήσουν για εμάς η φυσιογνωμία που ξέραμε στις ταινίες, αλλά δεν είχαμε ακόμα μάθει για χρόνια το όνομά σου. Ποια ήταν η πρώτη σου οντισιόν, θυμάσαι;

Έφηβος ήμουν, δεν είχα τελειώσει ακόμα το σχολείο και πέρασα ακρόαση για το Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους των αδελφών Κοέν. Πήρα τον ρόλο Παιδί στο Ποδήλατο Νο2 (γέλια). Είχα όμως και ατάκα που έλεγα στον Javier Bardem: «Μίστερ, κρέμεται ένα κόκκαλο από το χέρι σας». Αυτό μου έδωσε το εισιτήριο για ένα μικρό ρόλο στον Τελευταίο Εξορκισμό και για αυτόν τον μικρό ρόλο, είχα πληρωθεί θυμάμαι 5.000 δολάρια, τα χρήματα για να μετακομίσω στο Λος Άντζελες και να κυνηγήσω το όνειρο, μαζί με χιλιάδες ακόμα (γέλια).

Είναι πολύ διαφορετικό για εμάς που το φανταζόμαστε, από εσάς που ζείτε αυτό τον ανταγωνισμό. Ήταν δύσκολη η πορεία, σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;

Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν σχετικά τυχερός. Υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί που είχαν πολύ πιο αποκαρδιωτική διαδρομή. Όμως φυσικά και σκέφτηκα να τα παρατήσω – πολλές φορές. Έδινα συνεχώς deadline στον εαυτό μου «αν δεν τα καταφέρω μέχρι τότε, θα επιστρέψω στο Τέξας και στη φάρμα των γονιών μου». Πάντως συμβαίνει και κάτι περίεργο κι αντιφατικό σε αυτήν την παράδοξη δουλειά που κάνουμε: εκεί που σε πιάνει μια ματαιότητα, σε πιάνει κι ένα πείσμα. Θεωρείς ότι, δεν μπορεί, θα τα καταφέρεις. Γιατί πρέπει να τα καταφέρεις. Γιατί αυτό είναι το κάλεσμά σου. Ίσως είναι παραπλανητικό αυτό, αλλά σε μπουστάρει για να πας στην επόμενη οντισιόν και μετά στην επόμενη και την επόμενη.

Και να που τα κατάφερες. Ακολούθησε μία σειρά από περάσματα και μικρότερους ρόλους, μέχρι το Νitram του Justin Kurzel όπου κερδίζεις το βραβείο ερμηνείας στις Κάννες. Πώς ήταν αυτή η στιγμή;

Εντελώς σουρεαλιστική. Ακόμα δεν πιστεύω ότι αυτό μου συνέβη. Αγάπησα και πίστεψα πολύ την ταινία, πίστευα ότι κάτι θα κερδίσει, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα κέρδιζα εγώ ένα βραβείο. Τώρα που το συζητάμε ούτε ξέρω που το έχω βάλει αυτό το βραβείο. Κάπου στο σπίτι μου είναι, αλλά που άραγε;

Μπορώ να σε πιστέψω. Μοιάζει να μην σε ενδιαφέρουν βραβεία, να μην σχεδιάζεις «επόμενες κινήσεις καριέρας»…

Δεν το κάνω από αλαζονεία, εκτιμώ πάρα πολύ και χαίρομαι ένα βραβείο, αλλά μετά το ξεχνάω. Όσο για την καριέρα μου, όχι δεν σκέφτομαι ποτέ έτσι, δεν έχω καμία στρατηγική. Δεν είμαι τέτοιος τύπος. Νομίζω ότι η πιάτσα με αντιμετωπίζει σαν ένα παράξενο, εξωτικό πτηνό. Ή τον ηλίθιο του χωριού (γέλια). Όταν πρωτοπήγα στο LA και έκλεισα τον ατζέντη μου, του έδωσα να δει τον Γατόπαρδο του Visconti και του είπα ότι τέτοιους ρόλους θέλω να κάνω. Φυσικά ακόμα και σήμερα δεν έχει δει την ταινία (γέλια). Ήμουν ένα χαζό παιδί. Αφελής, που νόμιζα ότι θα κάνω με το καλημέρα μεγάλο σινεμά. Μετά προσγειώθηκα στην πραγματικότητα: οι οντισιόν μου ήταν για επεισόδια στο Glee και το CSI. Αυτά όμως μου έδωσαν να φάω και πλήρωναν το νοίκι μου. Πάντως ακόμα και σήμερα, που κάποιος μπορεί να πει ότι διαλέγω τους ρόλους μου, πάλι δεν έχω ιδέα τι κάνω. Επιλέγω έναν ρόλο γιατί με γοητεύει, ή με ζορίζει, με τρομάζει, με ταρακουνά ένα σενάριο. Ή γιατί θαυμάζω έναν σκηνοθέτη και θα έκανα ό,τι μου ζητούσε. Κάπως το ένα πρότζεκτ ακολουθεί το άλλο, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη ή πλάνο για το μέλλον. Δεν ξέρω, δεν είμαι παίκτης. Με θυμάμαι σε μία ακρόαση για το Star Wars όπου έπρεπε να πω μια ατάκα για το φωτόσπαθό μου ή δεν ξέρω τι και να σκέφτομαι μέσα μου «τώρα, για αυτό έγινες ηθοποιός;» Μην παρεξηγηθώ – δεν απορρίπτω τις επικές παραγωγές. Αν κάτι έχει ένα δυνατό σενάριο, υπέροχο είναι κι ένα blockbuster. Πρόσφατα έλεγα σε έναν σκηνοθέτη και νόμιζε ότι τον κοροϊδεύω, ότι θα με ενδιέφερε να κάνω μια ρομαντική κομεντί. Δεν με πίστευε. Του λέω κοίτα τι έκανε το Notebook – στρατιές ενήλικων αντρών να κλαίνε μέσα στα σινεμά. Σπουδαία υπόθεση!

«Δεν είχα παρά να κοιτάξω γύρω μου, σήμερα, πόσο αδρανείς είμαστε μπροστά στα τραγικά που συμβαίνουν. Πόσο εύκολα συνηθίζουμε αποτρόπαιες καταστάσεις. Πώς μας χειραγωγεί το σύστημα. Πώς πέφτουμε σε λήθαργο. Γινόμαστε καταναλωτές τραγωδιών στις ειδήσεις των 9, τρώγοντας το βραδινό μας.»

Σε περιμένουμε να σε δούμε κι ως «Dracula» στην ταινία που ετοιμάζει ο Luc Besson πάνω στο εμβληματικό μυθιστόρημα του Bram Stoker.

Ναι, είμαι πολύ ενθουσιασμένος με αυτήν τη συνεργασία. Ο Luc είναι ένας σκηνοθέτης που δεν έχει όρια, είναι δύναμη της φύσης. Είχαμε συνεργαστεί και στο DogMan, ήξερα το πάθος του, την ορμή του. Τη γουστάρω. Δουλέψαμε πολύ τον ρόλο του Κόμη Δράκουλα, με άφησε να κάνω και αρκετά δικά μου πράγματα που ήθελα. Είχα μερικές «άγριες ιδέες» (γελάει).

Μήπως για αυτό έγινες ηθοποιός; Γιατί είσαι ελεύθερος να εκφράσεις και τις πιο άγριες ιδέες σου; Νιώθεις ελεύθερος όταν παίζεις;

Αυτό είναι ένας μύθος. Ισχύει μέχρι ένα σημείο, όταν ψάχνεις μόνος σου την υφή, τη φωνή του χαρακτήρα. Αλλά μετά στο γύρισμα, γίνεται δουλειά. Γιατί είσαι κομμάτι μίας ομάδας, σε ένα σετ που ακολουθεί κανόνες από την παραγωγή, από τον σκηνοθέτη. Δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία. Ελευθερία αισθάνομαι όταν παίζω μουσική. Είμαι μόνος μου και παλεύω με το συναίσθημά μου, την ενέργεια που θέλω να βγάλω από μέσα μου και δεν μπορώ. Κάποιες στιγμές με βασανίζει, με πάει σε σκοτεινές περιοχές, με ιδρώνει κι άλλες με απογειώνει σε ένα αιθέριο συννεφάκι. Είναι άναρχο πράγμα η μουσική, οριακά ζωώδες. Αλλά αν κάτι μοιάζει με πραγματική ελευθερία, είναι αυτό. Όταν παίζω μουσική είμαι ελεύθερος.

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece τεύχος 134 Νοέμβριος 2025.