Ξεφυλλίζοντας τις παρακάτω σελίδες, είναι αδύνατο να μην σταθείς στο βλέμμα της. Η Ασημένια Βουλιώτη διαθέτει μια εσωτερική λάμψη που φαίνεται να εκτιμά ιδιαιτέρως ο φακός. Δεν είναι μόνο η αισθητική της φωτογράφισης ή το look που υποστηρίζει με μια έμφυτη άνεση, μια και τα ανδρόγυνα είναι το στιλ της –είναι και η αύρα της, που ακόμα και τώρα που γράφω, δεν μπορώ να το αποδώσω με λέξεις. Μάλλον θα είναι αυτό το «κάτι» που λέμε ότι έχει κάποιος, για να δείξουμε πως έχουμε άγνοια για το ως προς τι είναι διαφορετικός.

Το έτος που πέρασε της ανήκει δικαιωματικά και οι λόγοι είναι τόσοι, όσοι και οι ρόλοι που την καθιέρωσαν στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Την είδαμε και τη βλέπουμε ακόμα να δίνει σάρκα και οστά στη Μαγδαληνή στη σειρά του Alpha Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι, ενσαρκώνοντας με μια συγκλονιστική εσωτερικότητα την πίστη πως η μόρφωση και τα βιβλία είναι η μόνη αληθινή απόδραση από τα στενά όρια ενός κόσμου – πόσο μάλλον ενός χωριού. Την είδαμε να «δανείζεται» το θρυλικό στιλ και τον δυναμισμό της Μαρινέλλας στην ταινία Υπάρχω, όπου με ένα κούρεμα α λα γκαρσόν και μια κίνηση που ισορροπούσε ανάμεσα στη μελέτη και το ένστικτο, κατάφερε το ακατόρθωτο. Να βρει τη δική της φωνή μέσα σε έναν ρόλο-σύμβολο. Και βέβαια, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την ένταση που έβγαλε στη Φάλαινα, δίπλα στον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, όπου ως Έλλη εξερεύνησε το σκοτάδι και την ανθρώπινη ευθραυστότητα, αποδεικνύοντάς μας πως το συναίσθημα δεν «παίζεται» – απλώς βιώνεται, όπως θα μας πει παρακάτω.

Η Ασημένια που ανακαλύπτω μέσα από την κουβέντα μας, είναι μια προσωπικότητα που αρνείται να εγκλωβιστεί σε ταμπέλες ή σε «ασφαλή» καλούπια.

Είναι το κορίτσι που εκτός σετ προτιμά το ανδρόγυνο στιλ, τα μεγάλα μανίκια και τις έντονες αντιθέσεις, αλλά επιμένει να πηγαίνει σε κάθε κάστινγκ με το ίδιο «τυχερό» μαύρο τζιν. Είναι εκείνη που δεν αποχωρίζεται τα γυαλιά ηλίου της, χειμώνα-καλοκαίρι –ίσως το μόνο αξεσουάρ που θεωρεί πραγματικά απαραίτητο, όπως μου είπε– και που βρίσκει την απόλυτη ελευθερία τόσο σε μια βραδιά χορού μέχρι το πρωί, όσο και στη γαλήνη του σπιτιού της. «Μου αρέσει τόσο να μένω σπίτι όσο και να βγαίνω για χορό ή να πηγαίνω για να ακούσω μουσική», μου λέει, καταργώντας το κλισέ που θέλει τους ηθοποιούς να είναι είτε εσωστρεφείς, είτε party animals.

Είναι μια γυναίκα των καθαρών γεύσεων και των ουσιαστικών απολαύσεων. Στο τραπέζι της θα βρεις πάντα ξινό νερό, την αγαπημένη της συνήθεια (πίνει σπάνια αλκοόλ). Στο φαγητό αναζητά την απλότητα. «Μου αρέσει το απλό φαγητό, εκείνο που μπορώ να καταλάβω τη γεύση του», σημειώνει, μια φράση που μοιάζει να χαρακτηρίζει ολόκληρη τη στάση ζωής της. Τίποτα περιττό, τίποτα που να σκεπάζει την αλήθεια. Η ίδια ειλικρίνεια βγαίνει και στις επιλογές της πέρα από την υποκριτική. Θεωρεί τα ταξίδια απαραίτητα για την ύπαρξή της, μια ανάγκη για αλλαγή παραστάσεων που τη βοηθά να παραμένει δημιουργική.

Αν κοιτάξει κανείς τη λίστα με τις αγαπημένες της ταινίες, καταλαβαίνει αμέσως ότι η Ασημένια δεν φοβάται το βάρος και την πολυπλοκότητα. Από το La Pianiste του Haneke και το Breaking the Waves του von Trier, μέχρι τις Νύχτες της Καμπίρια του Fellini, το A Woman Under the Influence του Cassavetes και τον Θίασο του Αγγελόπουλου, οι αναφορές της προδίδουν μια βαθιά καλλιτεχνική ανησυχία.

Ακόμα και το κουσούρι της, αυτή η διαρκής πάλη ανάμεσα στην ανάγκη για έλεγχο και τη γοητεία της απώλειάς του, την κάνει αληθινή και ανθρώπινη.

«Μου αρέσει ο έλεγχος όσο μου αρέσει και να τον χάνω», παραδέχεται αφοπλιστικά. Αυτή η αντίφαση είναι που την κρατά γειωμένη, όπως ακριβώς οι ρίζες της στα Τρίκαλα και η αγάπη της για τις απλές αλλά νόστιμες και θρεπτικές γαλατόπιτες της πατρίδας της, που αποτελούν το δικό της αντίδοτο στην ταχύτητα της Αθήνας.

Καθώς ετοιμάζεται για τη δική της Κρουστάλλω στον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας –μια υπέροχη σύμπτωση, αφού το όνομα Κρουστάλλω συναντάται με το δικό μου, το Κρίστελ– η Ασημένια μοιάζει να κινείται μεταξύ ρόλων σε σινεμά, τηλεόραση και θέατρο με έναν δικό της ρυθμό. Αυτή η λέξη είναι και το κλειδί της για το 2026. Ένας ρυθμός που δεν επιβάλλεται από τη δημοσιότητα ή τις επιταγές του συστήματος, αλλά προκύπτει μέσα από την επιθυμία, την παρατήρηση και την ανάγκη για ουσιαστική συνάντηση.

Στις σελίδες που ακολουθούν, θα ανακαλύψετε μια ηθοποιό από μια σύγχρονη σέχτα. Μια γυναίκα που ψάχνει για τον δικό της χρυσό στην καθημερινότητα και που μας υπενθυμίζει ότι η πραγματική λάμψη έρχεται όταν σταματάς να ζητάς επιβεβαίωση από τους άλλους και αρχίζεις να αναζητάς την ειλικρίνεια από τον εαυτό σου.

Απολαύστε την Ασημένια Βουλιώτη. Είναι η «συνάντηση» που δεν ξέρατε ότι χρειαζόσασταν.

Υποδύεσαι τη Μαγδαληνή στο Σπίτι δίπλα στο ποτάμι, τη σειρά-μεταφορά του βιβλίου της Λένας Μαντά, μια ηρωίδα που λατρεύει τα βιβλία γιατί η μόρφωση και τα βιβλία είναι η διέξοδός της από το χωριό. Εσύ ανήκεις σε εκείνους που προτιμούν να διαβάσουν πρώτα το βιβλίο πριν το δουν σε μεταφορά στην οθόνη, ή σου αρέσει να εκπλήσσεσαι από τη σκηνοθετική ματιά;

Δεν πιστεύω στη σωστή σειρά, βιβλίο ή οθόνη. Πιστεύω στη συνάντηση. Άλλες φορές θέλω να συναντήσω πρώτα τη γλώσσα, την πρόζα. Άλλες φορές αφήνομαι στη σκηνοθετική ματιά, γιατί ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχουν το δικό τους δρόμο προς τη δημιουργία. Και όταν αυτή η διαδικασία γίνεται με ειλικρίνεια και φαντασία, με αφορά να παρακολουθήσω την ιστορία. Δεν με τρομάζει να εκπλαγώ, με τρομάζει η προβλεψιμότητα.

Πώς είναι η χημεία με τις υπόλοιπες «αδελφές» σου στη σειρά; Υπάρχει αυτή η γυναικεία αλληλεγγύη που βλέπουμε στο βιβλίο και πίσω από τις κάμερες;

Η χημεία δεν είναι κάτι που αποφασίζεται αλλά προκύπτει. Είμαι χαρούμενη γιατί ήρθα κοντά με διαφορετικό τρόπο με καθεμία από τις κοπέλες. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ένιωσα γυναικεία αλληλεγγύη, όταν σε στιγμές έντονης πίεσης και καθημερινής τριβής ακούγαμε η μία την άλλη και αφήναμε χώρο.

Κι εσύ κατάγεσαι από επαρχία (κι εγώ επίσης) και θέλω να σε ρωτήσω ποια ήταν η δικιά σου διέξοδος μέχρι να έρθεις για σπουδές στην Αθήνα.

Στην επαρχία, η δική μου διέξοδος ήταν να παρατηρώ και να ζω με ό,τι υπήρχε γύρω μου. Στα παιδικά μου χρόνια έζησα σε αρκετές επαρχιακές πόλεις. Γνώρισα διαφορετικές νοοτροπίες, μέρη, ανθρώπους, γνώρισα και εμένα καλύτερα. Αυτά με ακολούθησαν παντού. Οι σπουδές μετά ήρθαν για να συνεχιστεί και να μετουσιωθεί σε κάτι άλλο αυτή η ανάγκη για παρατήρηση και εξερεύνηση.

Τι είναι αυτό που θαύμασες περισσότερο στη Μαγδαληνή της Λένας Μαντά και ποιο στοιχείο του χαρακτήρα της ένιωσες ότι «κούμπωσε» αμέσως με τη δική σου ιδιοσυγκρασία;

Στη Μαγδαληνή θαύμασα την επιμονή της. Είναι ένα κορίτσι του χωριού που ζει μέσα από τη φαντασία και τις ιστορίες των βιβλίων που διαβάζει. Όταν της δίνεται η ευκαιρία να φύγει για να σπουδάσει, ακολουθεί ενστικτωδώς και μένει πιστή στην αγάπη της για τη μόρφωση. Με ενδιαφέρει αυτή η γυναίκα που διεκδικεί με διάρκεια την επιθυμία της. Η μόρφωση για εκείνη δεν είναι φιλοδοξία, είναι ανάγκη.

Στη σειρά του Alpha μεταφερόμαστε σε μια άλλη εποχή. Αν μπορούσες να κρατήσεις ένα στοιχείο από το παρελθόν (μια αξία, μια συνήθεια, μια αισθητική) και να το φέρεις στο 2026, ποιο θα ήταν αυτό;

Θυμάμαι αμυδρά τη γιαγιά μου να ράβει ένα φόρεμα για μια φίλη της. Βρίσκονταν για εβδομάδες, έκαναν πρόβες στο ύφασμα, δοκίμαζαν τα κοψίματα, συζητούσαν για την εξέλιξη του ρούχου.

Αυτή η πράξη εμπεριείχε χρόνο, διαδικασία, φροντίδα. Και έτσι το φόρεμα γινόταν αμέσως ξεχωριστό, αποκτούσε μια σημαντικότητα. Με απασχολεί το πώς, στο 2026, μέσα σε έναν καπιταλιστικό ρυθμό και σύστημα, μπορούμε να αφιερωθούμε και να δώσουμε χώρο και χρόνο σε ό,τι αγαπάμε.

Στη Φάλαινα σε είδαμε σε έναν ρόλο με τρομερή ένταση δίπλα στον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Τι αποκόμισες από αυτή τη συνεργασία, τόσο σε τεχνικό επίπεδο όσο και στο πώς να διαχειρίζεσαι τόσο σκοτεινά συναισθήματα πάνω στη σκηνή;

Γνώρισα τον κόσμο της Φάλαινας, ένα έργο που μιλά για την ανθρώπινη αδυναμία, τη μοναξιά και τη λύτρωση που φέρει η συγχώρεση. Μου ήταν αποκαλυπτικό να υποδύομαι την Έλλη –μια ηρωίδα που σε πρώτη ματιά εμφανίζεται ως ένα «κωλόπαιδο» αλλά στον πυρήνα της είναι μια εύθραυστη έφηβη που αναζητά την αποδοχή και την αγάπη.

Το σκοτάδι της ήταν για μένα ένα υλικό που εξερεύνησα για να πάω κοντά της, να την καταλάβω και να την υπερασπιστώ. Σε τεχνικό επίπεδο κατάλαβα ότι το «σκοτάδι» δεν μπορείς να το παίξεις, ούτε το συναίσθημα. Ωστόσο, η πιστότητα στη συνθήκη και ο συντονισμός υπήρξε ένας δρόμος για να βιώσω έντονες συναισθηματικές βουτιές σαν ηθοποιός. Από αυτή τη συνεργασία έμαθα πολλά για τη συμβίωση και τη γενναιοδωρία στο υποκριτικό και στο ανθρώπινο κομμάτι και είμαι ευγνώμων.

Στο Υπάρχω κλήθηκες να ενσαρκώσεις τη Μαρινέλλα, μια γυναίκα-σύμβολο που η εικόνα και το στιλ της καθόρισαν ολόκληρες δεκαετίες. Πόσο σε επηρέασε αυτή η «θητεία» στην αισθητική της και πόσο δύσκολο ήταν να βρεις τη δική σου φωνή μέσα σε έναν τόσο εμβληματικό ρόλο;

Η Μαρινέλλα καθιέρωσε τη μόδα όχι μόνο μέσω του look της, αλλά κυρίως μέσω του χαρακτήρα, του ταλέντου και του δυναμισμού της. Με την ομάδα της ταινίας δοκιμάσαμε ιδιαίτερα κοστούμια και το κούρεμα α λα γκαρσόν με περούκα. Ήταν πρόκληση να υποδυθώ αυτή την ξεχωριστή καλλιτέχνιδα –ένα υπαρκτό πρόσωπο. Μετά από μελέτη και παρατήρηση και με την καθοδήγηση του Τσεμπερόπουλου προσπάθησα να βρω τη δική μου φωνή και κίνηση που να την πλησιάζει χωρίς να τη μιμείται.

Είπες ότι το σκοτάδι δεν παίζεται, αλλά βιώνεται μέσα από τη συνθήκη. Υπήρξε στιγμή που φοβήθηκες ότι ένας ρόλος σε «ρούφηξε» περισσότερο από όσο άντεχες;

Όχι. Δεν πιστεύω ότι ένας ρόλος μπορεί να σε «ρουφήξει», αν έχεις αποδεχτεί ότι δεν είσαι ο ρόλος. Αν η δομή υπάρχει: ο κατάλληλος σκηνοθέτης, το κείμενο, η ακρίβεια, τότε νιώθω ότι μπορώ να βουτήξω με ασφάλεια. Οι ρόλοι με προστατεύουν και μου επιτρέπουν να βιώσω ακραίες καταστάσεις χωρίς να τις ζήσω πραγματικά. Αυτό είναι σούπερ απελευθερωτικό και λυτρωτικό.

Και μια και μιλάμε για μόδα και εδώ στο InStyle ασχολούμαστε εκτενώς με αυτό… Πώς θα περιέγραφες το προσωπικό σου στιλ, εκτός σετ;

Μου αρέσει να νιώθω άνετη. Προτιμώ το ανδρόγυνο στιλ, τα μεγάλα μανίκια, τα έντονα χρώματα και τις δυνατές αντιθέσεις.

Υπάρχει κάποιο ρούχο ή αξεσουάρ που όταν το φοράς νιώθεις ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο ή έστω ένα δύσκολο κάστινγκ;

Στα περισσότερα φοράω το ίδιο μαύρο τζιν. Στην αρχή έγινε τυχαία, μετά καθιερώθηκε.

Ποιο είναι το πιο «σκληρό» μάθημα που έχεις πάρει μέχρι τώρα από τον χώρο του θεάματος και πώς σε θωράκισε;

Αυτό που σκέφτομαι συχνά τον τελευταίο καιρό είναι ότι τίποτα δεν μου ανήκει. Όλα είναι προσωρινά και υποκειμενικά. Στην αρχή προσπαθούσα να εξηγήσω, να ελέγξω και ίσως ακόμα το κάνω κάποιες φορές νομίζοντας ότι έτσι θα με προστατέψω. Καταλαβαίνω όμως ότι η απελευθέρωση μάλλον έρχεται όταν σταματάς να αποζητάς δικαιοσύνη και επιβεβαίωση από τους άλλους και αρχίζεις να αναζητάς την ειλικρίνεια από τον εαυτό σου.

Το όνομα «Ασημένια» έχει μια σπάνια λάμψη. Ένιωσες ποτέ ότι αυτό το όνομα σε καθορίζει ή ότι σου επιβάλλει μια συγκεκριμένη αισθητική στη ζωή σου;

«Ψάχνω για χρυσό.»

Τι εννοείς; Θέλω πολύ να μου το αναλύσεις.

(γέλια) Χιούμορ. Δεν καταλαβαίνω γιατί με ρωτάνε τόσο συχνά πως νιώθω για το όνομά μου. Εσύ νιώθεις κάτι ιδιαίτερο για το δικό σου όνομα;

Ναι αμέ! Με λένε Κρίστελ και επειδή έχει προκύψει από το κρύσταλλος και το βαφτιστικό μου το Χριστίνα, πολλές φορές νιώθω ότι μου επιβάλλει να είμαι πιο κρύα και απόμακρη, παρότι δεν είμαι στην πραγματικότητα.

Ε λοιπόν, αυτή την περίοδο προσπαθώ, με κάποιον τρόπο, να συνδεθώ κι εγώ με το δικό σου όνομα, γιατί βρίσκομαι σε πρόβες για τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας και θα υποδυθώ την Κρουστάλλω. Όσο για το δικό μου όνομα, όσο κι αν το τρολάρω, μου θυμίζει τη γιαγιά μου, την Ασημένια και με φέρνει κοντά στις ρίζες μου.

Υπέροχη σύμπτωση! Τι είναι αυτό που κουβαλάς από τις ρίζες σου, την πατρίδα σου, τα Τρίκαλα, στην καθημερινότητά σου στην Αθήνα και που σε κρατάει «γειωμένη» παρά τη δημοσιότητα;

Τα Τρίκαλα μου έχουν δώσει δύο πολύτιμα πράγματα: φύση και όρεξη για γαλατόπιτες. Στην Αθήνα, όταν όλα τρέχουν γύρω μου και μέσα μου, ξέρω ότι τουλάχιστον μπορώ να σταθώ και να φάω μια καλή πίτα σαν άνθρωπος.

Τέλειο! Σε νιώθω. Έχεις γίνει ένα αρκετά αναγνωρίσιμο πρόσωπο μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τη φοβάσαι αυτή την ταχύτητα;

Η αναγνωρισιμότητα είναι μια κατάσταση, όχι μια ταυτότητα. Η ταχύτητα δεν με ανησυχεί. Μου είναι σημαντικό να είμαι σε επαφή με το σώμα και τις επιθυμίες μου.

Μου είναι σημαντικό να παρατηρώ τα λάθη μου. Μου είναι σημαντική η κίνηση.

Έχεις πει και σε προηγούμε συνέντευξή σου ότι είσαι συμφιλιωμένη με την ταχύτητα –όπως κάθε άνθρωπος της γενιάς σου. Ωστόσο, ποια είναι η αγαπημένη σου συνήθεια όταν κλείνεις το κινητό σου; Τι σε κάνει να νιώθεις πραγματικά ελεύθερη;

Μου αρέσει η ταχύτητα με την έννοια του ρυθμού. Και η ελευθερία έχει ρυθμό. Δεν πιστεύω ότι έρχεται απλώς όταν κλείνεις το κινητό –ίσως βοηθά, αλλά δεν είναι η συγκεκριμένη πράξη. Ανακαλύπτω όλο και περισσότερο ότι η απελευθέρωση είναι ζήτημα προσωπικής απόφασης. Με ελευθερώνει να παρατηρώ, να κάθομαι και να μην κάνω απολύτως τίποτα, να βρίσκομαι με ανθρώπους που επιδιώκουμε τη συνάντηση.

Αναφέρθηκες στη «συνάντηση» με τους ανθρώπους. Σε έναν κόσμο που επικοινωνεί κυρίως ψηφιακά, τι είναι αυτό που σε γοητεύει σε μια πρώτη γνωριμία;

Μια γνωριμία δεν είναι απαραίτητα και μια συνάντηση. Μπορεί να γνωρίζεις κάποιον για χρόνια και να μην έχετε συναντηθεί ποτέ.

Σε μια πρώτη γνωριμία με γοητεύει αυτό που δεν ελέγχεται: η αμηχανία, οι άβολες σιωπές. Με ενδιαφέρει η ροή και η ανάγκη να ακούει κανείς, πέρα από το να μιλάει. Εκεί βρίσκω κάτι αποκαλυπτικό και τότε νομίζω ότι μια γνωριμία μπορεί πράγματι να μετατραπεί σε συνάντηση.

Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι κάνει μια γυναίκα πραγματικά ελκυστική και λαμπερή από μέσα προς τα έξω;

Γνωρίζω λαμπερές γυναίκες και οι περισσότερες νομίζω ότι δεν το παρατηρούν στον εαυτό τους και δεν το επιδιώκουν. Το φως το έχω δει να έρχεται από ανθρώπους που έχουν επαφή με την επιθυμία τους και διαθέτουν εσωτερική ισορροπία και ελευθερία.

Πιστεύεις ότι η εξωτερική εμφάνιση μπορεί μερικές φορές να γίνει παγίδα για μια ηθοποιό (με την έννοια ότι πρέπει να προσπαθήσει διπλά για να αποδείξει το βάθος του ταλέντου της);

Η εμφάνιση δεν είναι παγίδα, είναι ένα υλικό, όπως η φωνή ή η κίνηση. Η παγίδα για μένα έρχεται όταν κανείς αρχίζει να πιστεύει ότι αυτό το υλικό είναι το μόνο που αρκεί.

Μετά από μια τόσο γεμάτη χρονιά, ποια είναι η λέξη-κλειδί που θέλεις να χαρακτηρίζει το 2026;

Ρυθμός.

Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο New Hotel (Φιλελλήνων 16, Αθήνα, τηλ.: 2103273000) για τη φιλοξενία στους χώρους του.

Το θέμα αρχικά φιλοξενήθηκε στο περιοδικό InStyle Greece Φερβρουαρίου, τεύχος 137.