Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία, στην οποία ο Ανδρέας Μπάρκουλης ποζάρει με τη γιαγιά του, Βασιλική, στην Κατοχή.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Υπάρχουν φωτογραφίες που κρατούν μέσα τους μια ολόκληρη εποχή. Μία από αυτές είναι και η εικόνα του μικρού Ανδρέα Μπάρκουλη στις αρχές της δεκαετίας του ’40, δίπλα στη γιαγιά του Βασιλική, μέσα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής.
Γεννημένος στις 4 Αυγούστου 1936, βίωσε από πολύ νωρίς τη φτώχεια και την αγωνία της καθημερινότητας. Ο πατέρας του, δάσκαλος, πάλευε να κρατήσει την οικογένεια όρθια σε μια εποχή μεγάλων στερήσεων. Τα χρόνια εκείνα άφησαν έντονες μνήμες, με την έλλειψη τροφής να γίνεται κομμάτι της ζωής τους.
H απώλεια που σημάδεψε την οικογένειά του
Η οικογένεια ζούσε στον Πειραιά, στη συμβολή των οδών Πραξιτέλους και Ναυάρχου Καραολή Δημητρίου, σε μια γειτονιά που γνώρισε από κοντά τις δυσκολίες της εποχής. Η απώλεια της αδελφής του σε βρεφική ηλικία σημάδεψε την οικογένεια και ιδιαίτερα τη μητέρα του. Παρά την κλίση του στα γράμματα, οι οικονομικές συνθήκες τον κράτησαν μακριά από πανεπιστημιακές σπουδές, οδηγώντας τον νωρίς στη βιοπάλη και στην αναζήτηση άλλης πορείας.
Από τα εφηβικά του χρόνια στράφηκε στο θέατρο, συμμετέχοντας σε παραστάσεις αρχαίου δράματος με τον θίασο των Σπύρου Μουσούρη και Κρινιώς Παπά, ενώ παράλληλα φοιτούσε στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Το 1956 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο με τον «Κορυδαλλό» του Ζαν Ανούιγ και έναν χρόνο αργότερα στον κινηματογράφο, στην ταινία «Μαρία η Πενταγιώτισσα» δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Σύντομα καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο δημοφιλείς ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου, με συμμετοχή σε περισσότερες από εκατό ταινίες και με ευχέρεια τόσο στο δράμα όσο και στην κωμωδία.
Τη δεκαετία του ’50 η απήχησή του στο κοινό υπήρξε εντυπωσιακή, με σκηνές έντονου θαυμασμού και φανατισμού από τα κορίτσια της εποχής. Χαρακτηριστική έμεινε η φράση που ακουγόταν παντού: «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!», αποτυπώνοντας τον ενθουσιασμό που προκαλούσε η παρουσία του. Η ζωή του υπήρξε γεμάτη δόξα, επιτυχίες, πάθη αλλά και αρκετές δυσκολίες.
Με τέσσερις γάμους και τρία παιδιά, έζησε έντονα, χωρίς εκπτώσεις, ακολουθώντας πάντα το συναίσθημα. Ρούφηξε τη ζωή μέχρι το μεδούλι, γνώρισε την αποθέωση αλλά και τις σκιές, αφήνοντας την δική του σφραγίδα στο θέατρο και τον κινηματογράφο”.
