Ποιος να το έλεγε. Ο Edward Enninful, ο άνθρωπος που ανανέωσε το πιο untouchable περιοδικό της Βρετανίας -τη βρετανική Vogue-, μόλις άνοιξε το δικό του περιοδικό, το EE72 Magazine.
Το πρώτο του τεύχος με εξώφυλλο την Julia Roberts θα κυκλοφορήσει 12 Σεπτεμβρίου και ήδη έχει κάνει χαμό. Και δεν είναι μόνος που ακολούθησε αυτό το μονοπάτι φεύγοντας από την Vogue, αν θυμάστε καλά. Η Carine Roitfeld, αφού σήκωσε μανίκια στην παριζιάνικη έκδοση του ίδιου μύθου, τα κατέβασε στο σωστό μομέντουμ και αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται να πηγαίνει σε κανένα corporate meeting. Και έτσι γεννήθηκε το CR Fashion Book.
Δύο από τους πιο αναγνωρίσιμους και πιο επιτυχημένους νοικιάρηδες του πιο prestigious μαγαζιού των εκδόσεων πήραν τα πράγματά τους και έστησαν το δικό τους μαγαζάκι. Τυχαίο; Δεν νομίζω.
Να σας θυμίσω δε, ότι κάπου εκεί στο φόντο η σιδηρά κυρία του πάλαι ποτέ αδιαφισβήτητου περιοδικού -η Anna Wintour– αποχαιρέτησε το θρόνο της. Όχι με δράματα, αλλά ήσυχα περνώντας στη θέση της μετόχου. Ο θρόνος της βέβαια δεν έμεινε άδειος -τον πήρε μία νεότερη υπερδουλευταρού τύπισσα που έτρεχε μόνη της το digital κομμάτι της αμερικάνικης Vogue. Και μπράβο της -γιατί όχι; Το δούλεψε, το άξιζε. Αλλά μεταξύ μας, το να περάσει το σκύπτρο της πιο prestigious έκδοσης στα χέρια κάπου που μέχρι χθες έφτιαχνε λίστες με τα καλύτερα beauty/fashion hacks στο site δεν ταιριάζει ακριβώς με το μύθο που προσπαθούσαν δεκαετίες να μας πουλήσουν.
Και το ερώτημα εδώ είναι απλό. Μήπως τελείωσε η εποχή που ένα και μόνο περιοδικό κρατούσε την αποκλειστικότητα του «απόλυτου»;
Μήπως σήμερα η μόδα, η πολυτέλεια και το story telling γίνονται λίγο πιο δήμοκρατικά; Γιατί όταν η μεγάλοι διευθυντές αντί να σφάζονται για το ποιος θα κρατήσει το θρόνο, τον αφήνουν ευχαρίστως και με τη θέλησή τους και προτιμούν ανοίξουν το δικό τους… κάτι λέει αυτό.
Υπάρχει βέβαια και η ωμή πραγματικότητα που λέει ότι τα λεφτά δεν ρεουν όπως παλιά.
Όταν η σελίδες των διαφημίσεων συρρικνώνονται και τα budgets δεν φτάνουν ούτε για ένα αξιοπρεπές after-party, τότε η λάμψη ξεθωριάζει αναγκαστικά. Κι όταν ξεθωριάζει λάμψη η πραγματικά δημιουργικοί άνθρωποι δεν σπαταλούν το χρόνο τους να γυαλίζουν το παλιό μπιμπελό -φτιάχνουν ένα δικό τους.
Θα πω εδώ βέβαια ότι είναι πάρα πολύ ωραία αυτή η μετατόπιση. Στα δικά μου μάτια μοιάζει εντελώς απελευθερωτική. Ο Enninful και η Roitfeld μάς δείχνουν πως η αληθινή πολυτέλεια δεν είναι το να έχεις το λόγκο της Vogue στο βιογραφικό σου, αλλά το να μην το χρειάζεσαι. Το να κάνεις ακριβώς αυτό που θέλεις, με τους ανθρώπους που επιλέγεις και με τα εξώφυλλα που δεν ζητούν έγκριση από καμία «μητρόπολη».
Οπότε όχι, δεν θα πούμε ότι τελείωσε η Vogue. Απλώς η παντοδυναμία της έχει αρχίσει να μοιάζει με παλιό haute couture φόρεμα -μπιζουδάκι, αλλά δύσκολο να το φορέσεις τη σύγχρονη ζωή. Σήμερα το πραγματικό «ουαου» είναι να γράφεις στην ιστορία σου χωρίς να περιμένεις κανένα brand name να την υπογράψει.
