Είναι να απορείς με τη φάση που περνάει η μόδα τελευταία. Για ένα μικρό διάστημα, είχαμε πιστέψει ότι κάτι όντως αλλάζει. Στα τέλη των 2020s, η μόδα έδειχνε να χαλαρώνει. Οι πασαρέλες άρχισαν να φιλοξενούν περισσότερα σώματα. Mid-size και plus-size μοντέλα εμφανίζονταν σε καμπάνιες brands και οίκων μόδας, που μέχρι τότε τα αγνοούσαν επιδεικτικά. Το body positivity έφυγε από το περιθώριο και μπήκε στο κέντρο της συζήτησης. Για μια στιγμή, έμοιαζε σαν η βιομηχανία να επαναπροσδιορίζει τι σημαίνει «ωραίο». Μετά από μια σύντομη, ελπιδοφόρα περίοδο όπου η συμπερίληψη έμοιαζε να κερδίζει έδαφος, προσγειωθήκαμε στο σήμερα, όπου οι πασαρέλες για το Φθινόπωρο/Χειμώνα 2026 δείχνουν μια βιομηχανία που επιστρέφει στη συρρίκνωση. Τα δεδομένα του Vogue Business Size Inclusivity Report για τη σεζόν μιλάνε από μόνα τους: το 97,1% των εμφανίσεων στις μεγάλες μητροπόλεις της μόδας αφορούσε straight-size μοντέλα, αφήνοντας την εκπροσώπηση των plus-size σωμάτων σε ένα ισχνό 0,9%.
Η σύντομη περίοδος συμπερίληψης που ζήσαμε, ενισχύθηκε από κοινωνικές συνθήκες. Από την πανδημία που μας έκανε να επαναπροσδιορίσουμε προτεραιότητες, μέχρι κινήματα όπως το Black Lives Matter που ανάγκασαν την παγκόσμια βιομηχανία να ξαναδεί τη σχέση της με την ταυτότητα και την εκπροσώπηση. Όμως αυτή η δυναμική δεν είχε βάθος. Έγινε για το φαίνεσθαι. Για politically correct λόγους. Και το ξέραμε, απλά ευχόμασταν να είναι η αφορμή για να χτιστεί μια πιο συμπεριληπτική κοινωνία –κι ας ήταν προσποιητό στην αρχή. Και τώρα που το πολιτικό και πολιτισμικό κλίμα γίνεται πιο συντηρητικό, η μόδα επιστρέφει στο γνώριμο, ασφαλές της αφήγημα.
Αυτό που κάποτε έμοιαζε με πρόοδο, σήμερα μοιάζει με παρένθεση. Η επιστροφή της Y2K αισθητικής (με χαμηλοκάβαλα, skinny γραμμές και μια γενικότερη λατρεία του heroin chic) μοιάζει υποδόρια να επανέφερε και ολόκληρο το σύστημα αξιών εκείνης της εποχής. Αυτή η οπισθοδρόμηση δεν είναι απλώς αισθητική. Συμβαίνει σε μια εποχή που η κουλτούρα του αδυνατίσματος έχει περάσει σε ένα νέο, σχεδόν αρρωστημένο στάδιο, τροφοδοτούμενο από την ευρεία χρήση ενέσιμων θεραπειών και χαπιών που υπόσχονται ραγδαία απώλεια βάρους.
Το οξύμωρο; Την ίδια στιγμή που τα πραγματικά καμπυλωτά σώματα εξαφανίζονται από τις πασαρέλες, οι σχεδιαστές δημιουργούν τεχνητές καμπύλες πάνω σε εξαιρετικά αδύνατα μοντέλα.
Είδαμε για την ερχόμενη σεζόν, Φθινόπωρο/Χειμώνα 2026, κορσέδες, padding, δομημένους γοφούς, υπερτονισμένες μέσες με πρόσθετα για να δημιουργηθεί μια τεχνητή καμπυλωτή σιλουέτα πάνω σε εντελώς αδύνατα μοντέλα, την ίδια στιγμή που τα σώματα που διαθέτουν αυτές τις καμπύλες φυσικά, αποκλείονται από το προσκήνιο. Είναι μια ξεκάθαρη δήλωση: η μόδα λατρεύει τις καμπύλες, αρκεί να μην προέρχονται από μια mid ή plus-size γυναίκα.
Η πρόσφατη ανάρτηση της Ashley Graham με ένα βίντεο για τη νέα της συλλογή με την JCPenney επανέφερε την απαραίτητη ισορροπία, υπενθυμίζοντας ότι η μόδα συχνά εθελοτυφλεί.
Η επισήμανσή της, καθώς περπατά στους δρόμους του Μανχάταν στο βίντεο, ότι η plus-size αγορά αξίζει σήμερα πάνω από 250 δισεκατομμύρια δολάρια, εκθέτει τον παραλογισμό της βιομηχανίας. Στην Αμερική δε, μας λέει η Ashley, το 67% των γυναικών φορούν νούμερο 14 (το ευρωπαϊκό 42) και πάνω, όμως μόλις το 10% των brands σχεδιάζουν ρούχα που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους.
Στο μεταξύ, η τρέχουσα κατάσταση στην αγορά, δείχνει ότι η συμπερίληψη δεν ήταν ποτέ ουσιαστική στρατηγική, αλλά ένα επιφανειακό «tokenism». Τα ίδια τα mid ή plus-size μοντέλα περιγράφουν μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και πιο περιοριστική. Λιγότερα bookings, λιγότερες καμπάνιες, λιγότερη ορατότητα. Πολλά brands που παλαιότερα επένδυαν σε diverse casting, πλέον αποσύρονται – είτε κόβοντας τα extended sizes είτε μετατρέποντάς τα σε made-to-order επιλογές. Δηλαδή από επιλογή, γίνονται υποσημείωση. Και όταν τελικά υπάρχει εκπροσώπηση, συχνά γίνεται πυροσβεστικά, χωρίς ουσία. Άλλωστε, ένα σώμα «διαφορετικό» μέσα σε μια θάλασσα ομοιομορφίας δίνει credits συμπεριληψιμότητας στο σχεδιαστή.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο επικοινωνιακό. Πολλά brands αποσύρουν τα extended sizes ή περιορίζουν την παρουσία plus-size μοντέλων στις καμπάνιες τους, επικαλούμενα το κόστος παραγωγής ή την αλλαγή των τάσεων. Θα έχετε δει που πια η συμπερίληψη στις πασαρέλες έχει να κάνει με τις ηλικίες των μοντέλων. Όμως, για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, η πραγματική πρόκληση σε σχέση με το inclusivity σωμάτων παραμένει η έλλειψη τεχνικής κατάρτισης.
Η μόδα, όπως διδάσκεται και παράγεται, εξακολουθεί να βασίζεται σε ένα πολύ στενό και συγκεκριμένο καλούπι. Κυριολεκτικά. Οι περισσότεροι σχεδιαστές εκπαιδεύονται πάνω σε δείγματα μεγέθους 36-38. Η μετάβαση σε μεγαλύτερα μεγέθη απαιτεί διαφορετική κατανόηση του σώματος, του όγκου, της κίνησης του υφάσματος. Και αυτή η γνώση συχνά λείπει. Όχι από πρόθεση, αλλά από έλλειψη εκπαίδευσης. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορείς να λες ότι είσαι ολοκληρωμένος σχεδιαστής αν μπορείς να ντύσεις μόνο ένα είδος σώματος. Όπως δεν μπορείς να λες ότι είσαι makeup artist αν δεν ξέρεις να δουλέψεις σε όλους τους τόνους επιδερμίδας.
Η κατάσταση σήμερα μοιάζει με ένα μεγάλο πισωγύρισμα που βαφτίζεται «νοσταλγία» για τα 1990s και τα 2000s. Αλλά τα σώματα δεν είναι trends που τα αλλάζουμε ανάλογα με τις τάσεις. Η πραγματική συμπερίληψη δεν είναι να πετάξεις ένα plus-size μοντέλο στην πασαρέλα απλώς για να πεις ότι είσαι συμπεριληπτικός, αλλά να ξέρεις να σχεδιάζεις για όλα τα σώματα.
Το θέμα αρχικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό InStyle Greece, τεύχος 141, Μάιος 2026.
