Λίγο πριν κλείσει και το έτος 2026 κάνω μια αναδρομή σε ένα παράξενο φαινόμενο που παρατήρησα σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Θυμάστε που η Pantone έχρησε το “Cloud Dancer“, ένα off-white χρώμα ως «χρώμα της σεζόν;». Θεωρητικά, οι ανοιχτές αποχρώσεις του μπεζ θα κατέκλυζαν τη μόδα, τη διακόσμηση και οτιδήποτε άλλο. Και η αλήθεια είναι πως συνέβη.
Στην αρχή του 2026 ασχολούμασταν όλοι με το στιλ της Carolyn Bessette Kennedy στα 1990s, εφόσον είχε μόλις κυκλοφορήσει το Love Story: John F. Kennedy Jr. and Carolyn Bessette και το quiet luxury στιλ που κάποτε πρέσβευε η ίδια τότε ζούσε τις τελευταίες στιγμές της δόξας του. Και λέω τελευταίες, γιατί έκτοτε, σε πολλές φάσεις με θυμάμαι να νιώθω, να λέω και να γράφω ότι επιστρέφουμε στον μαξιμαλισμό –οι σχεδιαστές επιβεβαιώνουν.
Ωστόσο το hype για το μπεζ χρώμα και στη μόδα και στη διακόσμηση είναι ακόμα πολύ παρόν. Το μπεζ αντιμετωπίζεται ως μια ασφαλής επιλογή. Είναι ήρεμο, κομψό, διαχρονικό. Στα κείμενα περί μόδας συχνά το παρουσιάζουμε ως συνώνυμο της κομψότητας και του καλού γούστου. Στην ψυχολογία του χρώματος δηλώνει αυτοσυγκράτηση, διακριτικότητα και έλεγχο. Φόρα μπεζ για να μην τραβάς υπερβολικά την προσοχή.
Φοράς μπεζ -αν βαριέσαι να πολύ-σκεφτείς τι να φορέσεις και – αν θες να πεις στον απέναντι «Είμαι εύκολα διαχειρίσιμη», «Δεν είμαι υπερβολικά συναισθηματική», «Δεν πρόκειται να δημιουργήσω πρόβλημα με την προσωπικότητά μου».
Πουφ! Σα να εξαφανίζεσαι από το οπτικό πεδίο του άλλου. Μα γι’ αυτό και η Carolyn Bessette Kennedy το λάτρευε και το επέλεγε στις εμφανίσεις της. Μια γυναίκα που ζούσε 24/7 κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, ήθελε να περνά απλώς απαρατήρητη.
Η ψευδαίσθηση της ουδετερότητας
Είναι πολύ ωραία τα μπεζ και τα off-whites, δεν θα διαφωνήσω. Ωστόσο μου προκύπτει το εξής. Η εξουδετέρωση των χρωμάτων ισοδυναμεί με εξουδετέρωση της έκφρασης. Ωραίο το μπεζ, αλλά μόνο αν γίνεται καμβάς για να «χτίσεις» πάνω του κάτι πιο σύνθετο και πιο χρωματιστό πιθανότατα. Σε σχέση με το στιλ, ωραίο το μπεζ ζιβάγκο, αν το ταιριάζεις με μια δερμάτινη βουργουνδί πλισέ φούστα, μαύρο πουκάμισο και λεοπάρ σακάκι και τα σωστά αξεσουάρ.
Ωραίο το μπεζ πλακάκι στα σπίτια και ο μπεζ καναπές, μόνο αν το χαλί σου είναι πράσινο και έχεις μεταλλικά στοιχεία μπρούτζινα. Ή με μπλε, κόκκινα και ίνοξ έπιπλα. Και το γράφει αυτό μια μιλένιαλ, που έχει μεγαλώσει με πλύση εγκεφάλου να της αρέσουν τα μπεζ και τα γκρι μόνο. Αλλά αγαπητοί μου αναγνώστες, όπως προείπα τα colourless χρώματα ισοδυναμούν με την εξουδετέρωση της έκφρασης. Είναι σα να μην έχεις να πεις τίποτα. Σα να μην έχεις να σχολιάσεις κάτι. Σα να είσαι ουδέτερος. Χωρίς άποψη. Είσαι;
Και επίσης σκέφτομαι τη συγκλονιστική σειρά The Handmaid’s Tale, όπου το χρώμα χρησιμοποιείται ως σύστημα ταξινόμησης -ένας οπτικός κώδικας που ταξινομεί τα σώματα, τους ρόλους και την αποδεκτή συμπεριφορά. Στη σειρά, τα χρώματα δεν είναι ποτέ ουδέτερα. Καθορίζουν τι επιτρέπεται σε κάθε γυναίκα να είναι, να αισθάνεται και ποια θέση να κατέχει στον κόσμο.
Στον πραγματικό κόσμο και στο χώρο της μόδας και του lifestyle, μπορεί να μη συμβαίνει ακριβώς αυτό αλλά η λογική παραμένει ίδια. Τα ρούχα μας, για παράδειγμα, λένε πράγματα για εμάς. Μας ταξινομούν στον απέναντι που μας κοιτάζει. Όλοι βγάζουμε συμπεράσματα όταν κοιτάζουμε τον δίπλα –ανεξάρτητα με το αν αυτό είναι σωστό ή όχι. Και τι μπορεί να λέει στον δίπλα ένα σύνολο με μπεζ και λευκά γκρι ρούχα; Όχι και πολλά.