Confessions of a shopaholic: Το καλό που μας έκαναν τα capital controls (ή μήπως το κακό;)

Θα μιλήσω ειλικρινά, θα βγάλω από μέσα μου αυτό που έχω και με βαραίνει. Ναι, το παραδέχομαι είμαι shopaholic, πράγμα που σημαίνει ότι προτιμώ να αγοράσω ένα ρούχο, ένα παπούτσι, κάτι τέλος πάντων, από το να φάω. Ίσως γι΄αυτόν τον λόγο να είμαι και 51 κιλά. Όχι, ψέμματα, αυτό το οφείλω στα καλά γονίδια που έχω κληρονομήσει από τη μαμά και τον μπαμπά μου. Εν πάση περιπτώσει, είμαι ένας άνθρωπος που δε μπορεί να σταματήσει να ψωνίζει. Για την ακρίβεια δε μπορούσε να σταματήσει να ψωνίζει -την προ capital controls- εποχή, μέχρι τα χρήματά μου να τελειώσουν και ο λογαριασμός μου στην τράπεζα να μηδενιστεί. Φυσικά τα εμπορικά κέντρα και οι εμπορικοί δρόμοι δε μπορούσαν να ικανοποιήσουν όλους τους διακαείς μου πόθους, γι’ αυτό πολύ συχνά επιδιδόμουν και σε αχαλίνωτο online shopping, και μόλις το υπόλοιπό μου στην τράπεζα γινόταν μονοψήφιο, σειρά είχε η πιστωτική κάρτα της μαμάς μου, τον αριθμό της οποίας έχω υποκλέψει χωρίς ντροπή.

Εκεί λοιπόν που είχα βρει μια σειρά, που ήξερα πού πάνε τα χρήματά μου -και της μαμάς μου ενίοτε- ήρθε ο Ιούλιος. Όχι, αυτός ο μήνας δε με σημάδεψε για πάντα επειδή την ημέρα των γενεθλίων μου έγινε το δημοψήφισμα (δε θα πω τα πόσα έκλεινα) αλλά γιατί με την επιβολή των capital controls ξαφνικά όλα τα ξένα online shops με απέκλεισαν. Τόσα «declined», «couldn’t proceed to purchase», «please try again» και γενικά τόσα ΟΧΙ μαζεμένα δεν έχω εισπράξει ξανά στη ζωή μου. Με απέκλεισαν όχι μόνο τα luxury online shops, που ας πούμε είχαν και μία δικαιολογία, γιατί έβλεπαν ότι πάω να ξοδέψω κάθε μου ευρώ για ένα ζευγάρι παπούτσια, αλλά και τα high street fashion brands, που ήταν, είναι, και θα είναι το οξυγόνο μου.

Τι έκανα για να ανταπεξέλθω; Πρώτα από όλα έγινα κολλητή με τα παιδιά του Fortune. Το Fortune είναι το οικονομικό περιοδικό της Olive Media, το οποίο όπως καταλαβαίνετε έχει inside information για όλα όσα συμβαίνουν. Τους ρωτούσα συνεχώς πότε θα αρθεί ο αποκλεισμός, και πότε οι κάρτες μας θα αρχίσουν επιτέλους να λειτουργούν. Να αναφερθώ επίσης στο ότι άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν χάσω τη δουλειά μου, τι θα τρώω (προφανώς όχι παπούτσια) και γενικά πως θα πορευτώ από εδώ και στο εξής. Κάπως έτσι λοιπόν, τα παιδιά του Fortune και η Χριστίνα Ζάρδα, beauty editor (που ξέρει να κάνει κήρυγμα για τις οικονομίες αλλά αγοράζει κάποιες δεκάδες κραγιόν κάθε τρεις και λίγο) με έπεισαν να κάνω οικονομία. Και ναι, είμαι περήφανη και παραδέχομαι ότι τα κατάφερα. Κατάφερα να αντισταθώ σε αμέτρητους πειρασμούς, όχι μόνο γιατί δε μπορούσα να ψωνίσω online, αλλά και γιατί δε μπορούσα να «τραβήξω» πολλά χρήματα από τα ATM και κάπως έτσι ο λογαριασμός μου γέμισε και πάλι, γιατί είμαι από τους τυχερούς που δεν έχασαν τη δουλειά τους και συνέχισαν να πληρώνονται κανονικά.

Μέχρι εδώ λοιπόν μιλάμε για τα καλά που έκαναν τα capital controls που επιβλήθηκαν, όπως φαίνεται, για κάτι ανθρώπους σαν εμένα, η κάρτα των οποίων ήταν έτοιμη να αυτοπυρποληθεί και κάθε μηχάνημα συναλλαγών, αντί για «εγκρίνεται» να γράψει μήνυμα: «ε φτάνει πια, δεν έχεις ντροπή πάνω σου».

Κάποια στιγμή όμως ξεκίνησε το κακό. Όταν πια συνήθισα να κυκλοφορώ μόνο με κάρτα και όχι με μετρητά, η κάρτα αυτή έγινε η καταστροφή μου. Φταίει βέβαια και το διάστημα στέρησης που πέρασε και κάποια στιγμή έπρεπε να ξεθυμάνω. Έτσι όπου και αν πήγαινα πλήρωνα με κάρτα. Ό,τι και αν έκανα καταγραφόταν αυτόματα στον τραπεζικό μου λογαριασμό και τον άδειαζε σιγά σιγά. Ψώνια, έξοδοι και υπηρεσίες πληρώθηκαν μ’ αυτή την κάρτα, αυτή την καημένη κάρτα που μόνο πλήρωνε χωρίς να διαμαρτύρεται, και ευτυχώς ο λογαριασμός μου ανταποκρινόταν (μέχρι πριν από λίγο καιρό) και δε με ρεζίλεψε ποτέ. Γιατί το κακό με τις κάρτες είναι ότι δε βοηθούν να έχουμε μέτρο. Όταν έχεις μετρητά πάνω σου, κάποια στιγμή θα τελειώσουν, θα πεις «ΟΚ φτάνει, πρέπει να πληρώσω με κάποιον τρόπο και το ταξί να με γυρίσει στο σπίτι». Ευτυχώς πριν ο λογαριασμός αδειάσει τελείως, είχα φροντίσει να πάρω τα απαραίτητα, είχα κάνει μία βόλτα στο σούπερ μάρκετ και είχα αγοράσει και μια κάρτα για τα μέσα έτσι ώστε όταν οι πλούσιες μέρες περάσουν, να μπορώ να κινηθώ με έναν αξιοπρεπή τρόπο και να μη χρειάζεται να κάνω οτοστόπ.

Τελικά λοιπόν ο απολογισμός είναι θετικός ή αρνητικός; Στο τέλος της ημέρας για ‘μένα τουλάχιστον είναι αρνητικός. Και δε μπορώ να χρησιμοποιήσω όσα μετρητά όντως χρειάζομαι για να κάνω κάποιες δουλειές που δε μπορώ να αποφύγω, και έχω «τον ασυμμάζευτο» όταν μιλάμε για πλαστικό χρήμα. Ειδικά τώρα που σιγά σιγά κάποια e-shops έχουν αρχίσει να ξεκλειδώνουν τις κάρτες μας, δεν ξέρω αν θα καταφέρω να αντισταθώ. Ποιο είναι το συμπέρασμα μετά από όλα αυτά; Ότι αν είσαι shopaholic, και φυσικά αν δεν έχεις άλλου είδους υποχρεώσεις, όπως τα παιδιά για παράδειγμα, δεν έχεις καμία σωτηρία. Μπορούν να το επιβεβαιώσουν όλοι μου οι συνάδελφοι που αντί να με συγκρατούν όλον αυτόν τον καιρό, με ωθούν ακόμα περισσότερο στην ακολασία.

Διαβάστε ακόμα:

Ποια θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω (κι άλλο): Διάσημες γυναίκες που γίνονται καλύτερες με το πέρασμα του χρόνου

H Βlake Lively με Charlotte Olympia

Κατεβάστε τώρα το νέο τεύχος του InStyle εντελώς δωρεάν στο iPad

Ακολουθήστε το InStyle στο instagram