Θυμάστε μία εποχή που το κόκκινο χαλί ήταν ο επίσημος τρόπος για να δηλώσεις το προσωπικό σου στιλ παγκοσμίως; Ηθοποιοί, τραγουδιστές και αστέρες του Hollywood παρευρίσκονταν σε πρεμιέρες, σε βραβεία και σε διάφορες επίσημες συναθροίσεις φορώντας ρούχα από την προσωπική τους ντουλάπα. Ρούχα και αξεσουάρ που είχαν αγοράσει με σκέψη και με κόπο.
Μέσα από τις φωτογραφίες τραβηγμένες από φωτογράφους που ήταν παρατεταγμένοι κατά μήκος των χαλιών ή στο τέλος τους (ανάλογα με τη διοργάνωση) μας έδειχναν ποζάροντας στο φακό το ειλικρινές προσωπικό τους στιλ. Η παρουσία τους σε καμία περίπτωση δεν συνδεόταν με τη βιομηχανία της μόδας, που συνδέεται σήμερα. Και κανένας οίκος μόδας τότε δεν είχε καν σκεφτεί να «ντύνει» τους διάσημους καλεσμένους του στις επιδείξεις με τα ίδια τα ρούχα του.
Μας πήρε καιρό για να δούμε τις πρώτες διάσημες να ντύνονται με τη βοήθεια στιλίστα και να περπατούν στα κόκκινα χαλιά με curated εμφανίσεις. Αργότερα πάλι είδαμε διάσημες να συνεργάζονται σταθερά με στιλίστες, οι οποίοι εξασφάλιζαν για εκείνες ρούχα που δεν τους ανήκαν στην πραηματικότητα -δεν βρίσκονταν στην ντουλάπα τους-, αλλά τα δανείζονταν αποκλειστικά για μια συγκεκριμένη βραδιά ή εμφάνιση.
Και σήμερα έχουμε φτάσει στο method dressing. Τι είναι όμως το method dressing και γιατί μας ξενίζει εμάς το να ντυνόμαστε με μέθοδο;
Παρατηρώντας το γνωστό τηλεοπτικό παιχνίδι My Style Rocks θυμάμαι πολύ έντονα τις διαγωνιζόμενες να «καρφώνουν» η μία την άλλη ότι χρησιμοποιούν εξωτερικού στιλίστες. Δηλαδή για κάθε concept που τους έδιναν οι κριτές μέσα στην εβδομάδα ώστε να εμφανιστούν με ένα look, εκείνες έτρεχαν σε ένα στιλίστα που έφτιαχνε την εμφάνιση για λογαριασμό τους, εξασφαλίζοντάς τους ένα πιο ευνοϊκό αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή όμως ακόμα και σε αυτό του παιχνίδι που υποτίθεται ότι διαγωνιζόμενες διαγωνίζονται ατομικά, έγινε κάπως πολύ okay το να χρησιμοποιεί κανείς στιλίστα προκειμένου να ντύνεται σύμφωνα με την θεματική που δίνει κάθε εβδομάδα το παιχνίδι.
Θεματική όμως πέρα από το παιχνίδια έχουν και οι ταινίες. Και δεν είναι λίγα τα χρόνια που βλέπουμε γυναίκες να ντύνονται με τον ίδιο τρόπο τόσο στις ταινίες και τις σειρές τις οποίες παίζουν όσο και στα κόκκινα χαλιά και στις πρεμιέρες που παρευρίσκονται.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη Zoë Kravitz ως Catwoman. Στην ταινία ήταν full sexy με bodycon δερμάτινα ρούχα και έντονα punk darkstyle στοιχεία, τα οποία υιοθετούσε και σε όλες τις πρεμιέρες όπου εμφανιζόταν στο κόκκινο χαλί εκείνη την περίοδο. Ποιος θα ξεχάσει το μαύρο στράπλες φόρεμα της με τη λεπτομέρειες στο στήθος που έμοιαζε με αυτιά γάτας;
Ή την Halle Bailey που από τη στιγμή που έπαιξε την Άριελ στην ταινία έκανε το mermaidcore το απόλυτο στιλ της. Φωτογραφιζόταν όπου βρισκόταν και όπου στεκόταν σαν άλλη γοργόνα, δημιουργώντας μία παγκόσμια τάση και κάνοντας το mermaidcore προσιτό σε όλες εμάς τις κοινές θνητές, χωρίς ουρά.
Ή την αγαπημένη μας Zendaya που την περίοδο των ταινιών Dune. Η ηθοποιός, μαζί με τον αγαπημένο της στιλίστα (image architect, όπως του αρέσει να τον αποκαλούν) Law Roach, έκανε φοβερές εντελώς φουτουριστικές εμφανίσεις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το αρχειακό Thierry Mugler που φόρεσε αν και υπέφερε εκεί μέσα, μια και κάθε βάδισμά της ήταν και ένα στοίχημα μέσα σε αυτή τη στολή, η οποία δεν ήταν δυνατό να έρθει στα μέτρα της. Θα λέγαμε ότι είχε αναλογίες μοντέλου, αφού το κομμάτι αυτό είχε φορεθεί μόνο στην πασαρέλα.
Και δεν θα ξεχάσω επίσης την Jenna Ortega που από όταν κυκλοφόρησε το Wednesday μάς τρέλανε με goth και dark εμφανίσεις, δημιουργώντας μια ολόκληρη τάση της εποχής.
Ή την Margot Robbie, η οποία την περίοδο που βγήκε η ταινία όπου πρωταγωνιστούσε ως Barbie, μαζί με τον αγαπημένο της τη λίστα Andrew Mukamal ο οποίος επιμελείται όλες εμφανίσεις, πόζαρε παντού σαν άλλη ξανθιά κούκλα. Και δεν μιλάω μόνο για τα ρούχα της, αλλά και για τον τρόπο που κινούνταν, τον τρόπο που κοιτούσε σαν κούκλα το φακό, το υπερβολικά έντονο (σχεδόν ψεύτικο χαμογελό της) που την έκαναν να μοιάζει πραγματικά με Barbie.
Και κάπου εδώ εγώ βάζω τις ρίζες του σύγχρονου method dressing. Ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν πλέον οι στιλίστες για να δημιουργήσουν μία ενιαία εικόνα ενός celebrity -συνήθως εναρμονισμένη με ένα χαρακτήρα που τον φέρει στην επικαιρότητα.
Γιατί πέρα από τα ρούχα επιμελούνται αυτό που παλιά λέγαμε “image making” και πολλά άλλα, πιο συνολικά. Τώρα πάλι η Margot Robbie με την ταινία Ανεμοδαρμένα Ύψη φορά dark romance και γκόθ ρούχα ξανά και ξανά. Η κάθε μια εμφάνιση είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά για τους απανταχού λάτρες της μόδας. Κι όμως, το στιλ της στην πραγματικότητα είναι εντελώς clean και minimal.
Το method dressing τελευταία το ακούμε ξανά και ξανά σαν κάτι καινούργιο. Ωστόσο δεν είμαι σίγουρη ότι είναι στα αλήθεια.
Και όλοι αυτοί που γράφουν ότι είναι πια πασέ ή ότι είναι κάτι που εύκολα μπορούμε να κανσελάρουμε, κάνουν ένα λάθος. Αν κάτσουμε και σκεφτούμε ουσιαστικά, θα δούμε ότι πρόκειται απλά για στιλίστες που ντύνουν τους πελάτες τους χρησιμοποιώντας μία μέθοδο. Η μέθοδος είναι ίδια, αλλά το concept κάθε φορά αλλάζει. Ενοποιούν δηλαδή στα μάτια του κοινού την εικόνα του ανθρώπου με αυτή της περσόνας που βλέπουμε σε μια σειρά/ταινία/βίντεο κλιπ.
Αυτό έκαναν βέβαια και παλιότερα οι άνθρωποι. Και στα 90s και στα 80s. Μπορεί βέβαια τότε να μην υπήρχαν ακόμα τόσο ευρέως χρειαζούμενοι στιλίστες, αλλά περισσότερο managers και image makers, ωστόσο δεν είναι λίγα τα παραδείγματα στα οποία Χολιγουντιανοί star παντρεύονταν στα αλήθεια ένα ρόλο. Και παρότι μπορεί να διέφεραν εντελώς, στην πραγματικότητα ακολουθούσαν καθολικά αυτό το ρόλο και γίνονταν αυτοί οι άνθρωποι και εντός και εκτός οθόνης.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Miley Cyrus ως Χάνα Μοντάνα στο κανάλι της Disney. Στη ζωή της και εκεί συμπεριφερόταν σαν Χάνα Μοντάνα, μέχρι που μεγάλωσε, έληξε το συμβόλαιό της και έγινε η Miley Cyrus που ξέρουμε σήμερα. Oυδεμία σχέση με τη Μοντάνα. Πολύ πιο aggressive και πολύ διαφορετική.
Το ίδιο θυμάμαι είχε συμβεί και με την Taylor Momsen που έπαιζε στο Gossip Girl και ο κόσμος την είχε ταυτίσει με την περσόνα που υποδυόταν. Οι στιλίστες ήθελαν να φοράει ρούχα που ταίριαζαν σε αυτή την περσόνα (σε μια άτακτη προσπάθεια method dressing), ενώ εκείνη ήδη από τον εφηβεία της είχε κάνει την επανάσταση της. Αποφάσισε ότι ήθελε να είναι τραγουδίστρια σε μια rock n roll heavy μπάντα και το στιλ της ήταν πολύ πιο extreme από αυτό που δεν είχαμε συνηθίσει ως Τζένη Χάμφρεϊ. Αυτό την καταπίεζε και έπρεπε να κάνει come-out από το ρόλο της για να και να λύσει το συμβόλαιό της για να απελευθερωθεί επιτέλους από μια ψεύτικη εικόνα που την κυνηγούσε!
Για να μη μιλήσουμε πόσα τέτοια παραδείγματα υπάρχουν από άποψη ερωτικών προτιμήσεων. Πόσοι ομοφυλόφιλοι celebrities έκρυβαν και υποκρίνονταν για ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους γιατί ήθελαν η fans να τους ακολουθούν και να έχουν στο μυαλό τους ότι ο τάδε ηθοποιός μοιάζει με το χαρακτήρα που παίζει σε μία πολύ δημοφιλή σειρά. Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση της Kristen Stewart, η οποία εδώ και πολλά χρόνια έχει κάνει come-out σαν queer και πλέον είναι παντρεμένη με την Dylan Meyer.
Όμως την περίοδο των ταινιών Twilight τα είχε με το συμπρωταγωνιστή της ταινίας γιατί η fans είχαν ξετρελαθεί με αυτή την κινηματογραφική σχέση. Κι αυτοί οι δύο τους το έδωσαν αυτό. Οπότε η Kristen, πέρα από το στιλιστικό κομμάτι, έκανε το δικό της method dressing και με έναν ακόμα τρόπο, προσπαθώντας να έρθει κοντά στο χαρακτήρα που υποδυόταν την Μπέλα.
Αν το σκεφτούμε στο σήμερα δεν είναι ίσως πολύ ωραίο να βλέπεις celebrities να καταπιέζουν κομμάτια τις προσωπικότητάς τους για να πουλήσουν τις ταινίες τους.
Προσωπικά όμως, προτιμώ χίλιες φορές να ακολουθούν το method dressing, εναρμονισμένοι με το χαρακτήρα που τους έχει φέρει στη δημοφιλία στιλιστικά και στην επικαιρότητα, ακολουθώντας μέσω της μόδας το μονοπάτι του, παρά να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε άλλη μέθοδο για να συντηρήσουν μία συνολική εικόνα παραβλέποντας τα θέλω και τις αξίες τους ως άνθρωποι.
Το method dressing υπήρχε και θα υπάρχει από τότε που ο κόσμος ντύνεται για συγκεκριμένες περιστάσεις, με συγκεκριμένο τρόπο, για να εκπέμψει ένα μήνυμα.
Το θέμα είναι ως ποιο σημείο θα το χρησιμοποιήσεις, για ποιο λόγο, πόσο και αν θα μείνεις μόνο στην εικόνα, ή θα προχωρήσεις και σε άλλα στοιχεία ώστε να πουλήσεις περισσότερα εισητήρια ή για να αυξήσεις τη δημοφιλία σου για να κλείσεις ένα καλύτερο συμβόλαιο. Δήθεν είναι όλα, αλλά και ο κόσμος που ζούμε είναι διαφορετικός;
